Ebru – Hoeveel paar schoenen hebt ú ongedragen in de kast staan?

Na wat twijfel heb ik toch besloten dit onderwerp in de groep te gooien. Een typisch vrouwenprobleem, maar wel belangrijk. Tenminste dat vind ik en met mij vele anderen. Mannen snappen er niets van. Dat is prima, dat mag. Maar het is een probleem waarvan ik denk dat we best af kunnen, af moeten – hoewel, waarom moeten? – en misschien zelfs wel af willen. Goed. Ik ben dus op vakantie. Probleem één is nog onbelangrijk: hoe houd je de inhoud van je koffer beperkt tot twintig kilo, zeker wanneer je vier weken van huis bent. Dat is nog het minste probleem. Dat lukt namelijk niet. Next! De één miljoen euro-vraag luidt: hoeveel paar schoenen gaan mee op vakantie? Hoeveel zijn nodig? Hoeveel ga je er ook daadwerkelijk dragen? In mijn geval is het antwoord makkelijk: de gympen ga ik dragen om elke ochtend op te lopen (echt waar). De slippers moeten mee naar het strand. En een paar mooie schoenen. Uiteindelijk belanden er vier (4!) paar slippers in mijn koffer. De roze van de Libelle Zomerweek (leuk bij mijn roze bikini en rokje), de zwarte harige zijn mooi en nieuw, de bruine leren zijn comfortabel en nieuw en de blingblings zijn comfortabel en oud. Drie paar mooie schoenen weten mijn koffer te vinden: de blauwe omdat ik ze nooit aandoe in Nederland, de roze suède omdat ze leuk staan bij datzelfde roze rokje en al mijn andere jurkjes en die rode omdat ze nieuw en onweerstaanbaar waren in de winkel. Tot zover klinkt het legitiem, toch? Zeg me dat het niet zo is! Precies, legitiem. Maar dan. De eerste avond in Turkije. Ik struikel over mijn roze suède sleehakken. Ik loop een kwartier later tegen beeldige witte Lacoste gympjes aan (echte in de Lacoste store). Voor maar € 55,-, koop je in Nederland nog geen paar sokken voor. Verkocht.

Tweede avond. Vriendin Ingeborg loopt tegen een drietal bikini’s aan en ik tegen twee paar slippers. Roze voor bij mijn roze rokje en bikini, zwarte gewoon omdat je zwarte slippers nodig hebt. Voor het gemak vergeet ik dat ik al zwarte slippers heb. Derde avond. Ik wil ook een bikini maar loop – verrek! – tegen een paar witte slippers aan. Die zijn veel leuker dan de zwarte of roze! Bovendien, dat roze rokje heb ik nog niet aangehad en bij mijn roze bikini staan die zwarte slippers veel leuker. Maar die witte slippers horen bij mijn witte jurkje, rokje en broek. Verkocht! En dan… al een week lang zaten een paar witte lakschoenen naar me te lonken. Ze riepen mijn naam: “Hallo Ebru!”, ik hoorde het luid en duidelijk. Ingeborg vond ze ordinair maar mijn vriend Paul vond ze prachtig. “Pas ze eens”, zei hij. Paul is homo, die gehoorzaam je dus. Helaas, ze hadden ze niet in mijn maat. Pff. De volgende avond met Ingeborg nog eens langs de schoenen gelopen. “E, die blingblings zijn écht mooi, pas die eens.” Ja, die blingblings. Zo mooi, maar wanneer moet ik die aan? “Huwelijk van je zusje?”, opperde Ingeborg. Goed antwoord. Ik zag, paste en kocht.  Oh! Zo mooi. Of ik er op kan lopen, betwijfelde ik, dus probeerde ik nog een paar. De witte lakleren in het zwart. Ingeborg trok een vies gezicht. “Die ga je nooit aandoen en één paar schoenen die je nooit aan gaat doen, is meer dan voldoende, denk je niet?” Eén paar? Mijn kast puilt uit van de schoenen die ik nooit aandoe, sterker nog: die rode in mijn koffer hebben ook nog geen kennis mogen maken met mijn voeten. Ingeborg vertrok naar Nederland, ik toog naar de schoenenwinkel.

Het resultaat? In mijn koffer naar Turkije zaten zeven paar schoenen en slippertjes. In Turkije heb ik – ik durf het bijna niet te zeggen – nog eens zeven paar gescoord. En ik blijf hier nog twee weken. Dames, zeg mij: hoeveel paar schoenen hebben jullie? En hoeveel paar dragen jullie? Hoeveel paar hebben jullie ongedragen in de kast staan? Zou hier een medicijn tegen zijn? En willen we dat dan slikken?

Ebru Umar

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij