Ebru – Nog één keer dan: Nederlanders?
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Michaëlla Krajicek bereikt de kwartfinales van Wimbledon en wordt ‘onze landgenote’ genoemd. Ze woont en leeft niet in Nederland en dat haar vader en waarschijnlijk ook moeder Nederlander zijn geworden (en zij dus ook recht heeft op de Nederlandse nationaliteit) is puur toeval. Vader Krajicek was vluchteling en onderweg naar Zweden. Zij en haar broer hadden net zo goed ‘Zweden’ kunnen zijn.
Jong Oranje wint met negen donkere spelers van Surinaamse komaf – die Nederlanders heten te zijn – het EK voetbal onder de 21. Totdat ze Surinaamse vlaggen aangereikt krijgen vanuit het publiek. Hoon en minachting vielen hen ten deel. Die jongens hebben toevallig wél voor de tweede keer namens Nederland het EK voetbal gewonnen. Dankzij deze jongens doet Nederland volgend jaar voor het eerst mee aan de Olympische Spelen. Maar omdat ze met Surinaamse vlaggen zwaaien, zijn ze opeens allochtoon, minderwaardig en vooral geen Nederlander. Als Seedorf een penalty mist, is hij Surinamer. Als Gullit een eigen tijdschrift krijgt, is hij Nederlander. Hangjongeren heten Antilliaan en tasjesdieven Marokkaan. Daar kunnen we mee leven. Sterker nog: daar wijzen we ze maar al te graag op. Maar als ze het nou eens een keer goed doen, laten we hun etniciteit buiten beschouwing. Bart Veldkamp werd altijd besmuikt schaatsbelg genoemd. Wat is Misa Krajicek dan? Tennisnederlander? Of die voetballers van Surinaamse komaf, van wie bijna ieder een Nederlandse (=blanke) ouder heeft, zijn dat voetbalnederlanders?
Suriname verbiedt de dubbele nationaliteit. “Jammer wel”, zei een BN’er van Surinaamse afkomst gisteren tegen me aan de telefoon. “Anders had Suriname het beste elftal ter wereld gehad.” Laat die jongens toch lekker met die vlaggen zwaaien, hoe je het wendt of keert, ze zijn ook Surinaams. Je zíet het aan ze, je hoort het aan ze. Ze zijn niet alleen Nederlands, ze zijn bicultureel en dat heeft een toegevoegde waarde. Waarom zouden we hun afkomst ontkennen, waarom zouden we een deel van hun zijn ontkennen? Erg kleinzielig van iedereen die daarover valt en erg jammer dat de KNVB en Foppe de Haan zich niet lijnrecht achter die jongens hebben geschaard. Dat vind ik echt. Of ben ik in jullie ogen nu opeens ook een schrijfturk?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
