Ebru – Vakantiestress
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Vroeger was alles zo makkelijk. Als student pakte ik mijn backpack en reisde ik de wereld rond. Een paar jezussandalen, bergschoenen, teenslippers en gympjes. De mobiele telefoon bestond nog niet en aandrang om een laptop mee te nemen (die ik om de een of andere onverklaarbare reden altijd al heb gehad), had ik niet. Het zwaarste item was mijn camera.
En dan nu: laptop. Met kabels. Mobiel. Met oplader. Digitale spiegelreflexcamera. Met twee batterijen en oplader. Kleine digitale camera. Met oplader. Voor beide camera’s een kabeltje om de foto’s op de laptop te zetten. Ipod. Met oplader. Ipod Shuffle. Met oplader. Memorystick. Ladyshave. Met oplader. Geen grap: twee jaar terug kocht ik een kleine trolley om al mijn ‘speelgoed’ in mee te sjouwen.
Was vroeger de toilettas heel zwaar, nu wint de elektronica zonnebrandcrème in vier verschillende factoren, twee aftersuns (één voor mijn gezicht en één voor mijn lichaam), hand- en voetencrème, shampoo, crèmespoeling, haarbescherming voor in de zon, haarbescherming voor uit de zon, bodylotion, benencrème en vooral niet te vergeten: de vijf lippenstiften, mascara, het oogpotlood en de oogschaduw. Niet dat ik die laatste vier items gebruik, maar goed. Altijd handig om mee te nemen. Net zoals die zeven paar schoenen, waarvan je voor vertrek eigenlijk al weet dat die allerlelijkste slippers het lekkerst zitten.
Nee, dan heb ik het nog niet over de inhoud van mijn reistas, die eerlijk is eerlijk erg bescheiden is. Vier bikini’s en te veel ondergoed maar verder weet ik dat ik leef in mijn Libelle Zomerweekbroek, Libelle Zomerweekrokje, Libelle pet en oranje Metro polo. Plus natuurlijk die vijftien hemdjes in alle kleuren en maten. Kortom: de vakantiestress begint bij mij eigenlijk thuis al.
Ter plekke kom ik wel tot rust, maar volgens mij is dat omdat ik alleen reis. Hier in Turkije hoor ik de dramaverhalen van een vriendinnetje die hostess is. Een stel dat op huwelijksreis is met hun kindje en in een hotel zit waarvan de lift elke dag kapot is. Expres, want de pasgetrouwde bruid lag er te krikken met de ober uit het hotel. Meisjes met wie ze naar het ziekenhuis moet: allemaal chlamydia opgelopen door naar bed te gaan met lokale barmannen (eh ja, er zitten prachtige exemplaren tussen). En dan heb ik het nog niet eens over de huis-, tuin- en keukenstress: man wil leuk boekjes lezen, vrouw wil leuk winkeltjes kijken. Of een dagje varen en je niet insmeren met factor 50 – de zon is meedogenloos. Of langs het visbuffet dat net iets te lang in de zon heeft gelegen. Mijn vakantiestress ter plekke is simpel: hier en daar een deadline, waarvan ik de grens opzoek maar die ik uiteindelijk lachend haal. Laten we even lachen om andermans leed: wat is uw vakantiestress?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
