Ebru – Een baby? Liever niet!
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Vrijdag kom ik terug van vijf weken schrijfvakantie. Mijn aanstaande boek is op een paar details na af, ik ben superbruin – zeg maar gerust zwart – en ik ben slanker dan ik de afgelopen drie jaar geweest ben. Prima tijd gehad dus. Zaterdag ga ik met twee vriendinnen high tea-en. De ene is net naar Australië geweest en de ander heeft de hele zomer doorgewerkt. Ze is in het voorjaar getrouwd op Curaçao dus de vakantiedagen zijn er een beetje doorheen. Gezellig dus dit samenzijn. Totdat ik gisteren een mailtje kreeg. ‘Dames, waar zullen we afspreken? Ik neem in ieder geval de baby mee want mijn man heeft een vrijgezellendag.’ Het schoot me in het verkeerde keelgat. Deze vriendin is de laatste in een verschrikkelijk lange rij vriendinnen die kinderen heeft gekregen. Het is haar eerste. En ze is vastbesloten om te doen alsof er niets verandert in haar leven. Daarom is ze ook met een drie maanden oude baby vijf weken naar Australië vertrokken. Het is maar waar je zin in hebt. Sinds de eerste vriendin vijf jaar geleden de eerste baby kreeg, is mij altijd van tevoren gevraagd of ik het erg vond als er een kindje meeging. Maar vaker nog vonden mijn vriendinnen het juist wel lekker om zonder kind op stap te gaan. Slechts twee vriendinnen hebben ooit een baby mee naar mijn huis genomen en dat hebben ze eerst gevraagd. Prima, niets aan de hand, uiteraard kan het kindje meekomen. Als ik bij mijn vriendinnen op bezoek ga, weet ik dat er kinderen zijn. Daar kies ik dan ook voor. Maar buiten de deur? En zomaar, zonder overleggen? Ik mailde terug: ‘Excuses maar als ik met een baby had willen lunchen had ik er zelf wel een gemaakt. Ik stel voor dat we op een andere dag afspreken. Sorry voor deze botte reactie maar als je had gevraagd of ik het een probleem had gevonden, had ik ongetwijfeld anders gereageerd. Het lijkt me wel goed om te accepteren dat je leven verandert omdat je een baby hebt. Maar dat wil niet zeggen dat mijn leven ook moet veranderen.’ Ik heb nog niets teruggehoord. Jammer dan. Ik ben benieuwd of u ontdaan bent over mijn reactie. Of heb ik ergens wel gelijk?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
