Ebru – De waarheid! En snel een beetje!
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Ik ben eigenlijk wel een beetje klaar met de ouders van Maddy. Begrijp me niet verkeerd, het lijkt me vreselijk als je kind opeens verdwijnt. Maar geloven doe ik het niet, dat een kind opeens verdwijnt. Zeker niet een thuis slapend kind van bijna vier. Als ik kijk naar de kinderen van mijn vrienden zie ik toch duidelijk gedrag dat hoort bij kinderen van vier. Stil zijn ze alleen te krijgen als mama of papa in de buurt is. Zodra er een vreemde komt – en dat ben ik natuurlijk, al breng ik de fijnste cadeaus mee – is er altijd onwennigheid. Als ik ze wil aanraken, deinzen ze eerst even terug – als ze niet al krijsend naar papa of mama terugrennen. Mama in de meeste gevallen trouwens.
Dus dit is mijn scenario. Ik heb geen kind en ik wil een kind. Ik besluit een kind te stelen en omdat ik een beetje dom ben, haal ik het in mijn hoofd om het kind van mijn vrienden te stelen. Ik loop die slaapkamer in waar drie kids slapen en kies de oudste uit. Die maakt namelijk het minste lawaai. Lijkt me al een verkeerde veronderstelling maar goed, als kinderloze kun je dat soort domme dingen denken. Tien tegen één dat ik het kind niet geruisloos uit huis krijg, laat staan de kamer. Met wie gaat een kind nou vrijwillig mee, zonder de andere kids wakker te maken? Ik, als kinderloze egoïst, zeg dan: mama. Of papa.
Van meet af aan heb ik de McCanns niet geloofd en zeker niet toen ze het circus optuigden. Het is een fotogeniek en mooi echtpaar, de foto’s van Maddy zijn ook beeldig. Hun welbespraaktheid en hogere opleiding leiden ertoe dat ze serieus genomen worden. Wie herinnert zich niet het Maasmeisje? Of het meisje van Nulde? Ik zie het al voor me, dat dat soort ouders op tv komt en roept dat hun kind verdwenen is. Wie is dan de eerste verdachte? Deze overduidelijke Tokkies. Ik hoop dat ik het mis heb, maar voor mij is dit zo klaar als een klontje: die ouders hebben hun kind per ongeluk omgebracht, zijn zo bruut geweest om zich van het lichaampje te ontdoen en bij gebrek aan kopij worden er nog steeds krantenkolommen mee gevuld. Vage stukjes komen en verdwijnen. Maddy’s vader zou Maddy’s vader niet zijn, de McCanns zouden hun kinderen drogeren en tussen alle ellende door blijven de McCanns in beweging om hun prachtige figuur te behouden. Mama McCanns uitgroei komt ook nooit tevoorschijn. Ondertussen zijn de McCanns in hun eigen verhaal gaan geloven. Duimschroeven aandraaien. Het kan een ongeluk zijn, natuurlijk. Maar dit toneelstuk is toch echt iets te veel van het goede. Wat denkt u dat er gebeurd is?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
