Ebru – Nationalisme
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Nog twee daagjes Istanbul en dan zit deze verslaving er weer op. Althans voor dit jaar. De afgelopen dagen waren roerig, niet alleen in toeristische zin maar ook in politieke. De PKK heeft Turkse soldaten ontvoerd en vermoord. Voetbalclub Besiktas heeft van Liverpool gewonnen. Maandag was de 84e herdenkingsdag van de stichting van de Turkse republiek. Allemaal evenementen waarbij het Turkse nationalisme naar boven komt. Verbaas ik me al jaren over de vaderlandsliefde en trots van Turken en weet ik al jaren niet precies wat ik er van moet denken, dit jaar heeft het er niet makkelijker op gemaakt.
De rode vlag met witte halve maan en ster wappert normaliter al welig door het Turkse landschap, de afgelopen dagen is het een niet te vermijden rode vlaggenzee. Iedereen die je erover spreekt, is trots: “Wij zijn een eenheid en trots op ons land. Trots op de voetballers, we leven mee met de soldaten en zie ons toch al jaren een zelfstandige republiek zijn.” Op zaterdagochtend paradeerden schoolkinderen van alle leeftijden al zingend en vlagdragend richting het Taksimplein. Op zondag liep ik toevallig langs een politieke speech die ergens werd gehouden toen opeens door de microfoon ‘ONS VOLKSLIED’ werd geroepen. Iedereen ging stram in de houding en zong mee. Ik was meer dan misselijk (te veel alcohol de avond ervoor…) en zat met mijn hoofd tussen mijn knieën op de stoep. Geen idee wat er gebeurd zou zijn als ik was begonnen met overgeven. In Nederland is nationalisme een vies woord. Voor Turken is het de kern van hun bestaan. Het is een jonge republiek, hun Turks-zijn wordt er vanaf jonge leeftijd ingeramd. Is dat erg? Waarom wordt in Nederland het begrip nationalisme geassocieerd met extremisme? De afgelopen dagen was er een vriend uit Nederland, die er nog steeds van overtuigd is dat wij in Nederland de maat voor welvaart en civilisatie zijn. Ik geloof dat al lang niet meer. Onze textielindustrie is de nek omgedraaid, onze vliegtuig- en automobielbouw is verdwenen, het is slechts een kwestie van tijd dat KLM Air France heet en als ze in Den Haag besluiten om de gloeilamp te verbieden (hoe haalt iemand toch zoiets in zijn hoofd!), kan Philips ook verkocht worden aan een consortium van elektronicabedrijven om vervolgens opgedeeld te worden. Mijn vriend antwoordde dat wij in Nederland aan ‘intelligente dienstverlening’ doen. “Ja, door zowel klantenservicecentra als programmeerwerk uit te besteden aan ontwikkelingslanden als India”, hoonde ik. Het is slechts een kwestie van tijd totdat de rollen in de wereld definitief zijn geherdefinieerd en wij het ontwikkelingsland zijn geworden. De krachten in de wereld zijn zich aan het hergroeperen, we hebben de strijd in Nederland al lang verloren. Was het een gebrek aan nationalisme?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
