Ebru – Waarom wordt feminisme toch altijd negatief beoordeeld en veroordeeld?
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Waarom wordt feminisme toch altijd negatief beoordeeld en veroordeeld?
Regelmatig wordt mij verweten cynisch te zijn. Zelf noem ik het liever realistisch. Maar de werkelijkheid is vaak dusdanig eng dat anderen het liever cynisme noemen. Of ik ook depressief ben, wordt me dan gevraagd. Cyniscme associeer ik niet met depressiviteit en de vraag verbaast me dan ook danig. Ik ben niet depressief, sterker nog, mijn cynisme leidt juist tot vrolijkheid. Bij mij dan. Ik houd er niet van om mezelf voor de gek te houden. Zoals vele Amsterdamse mannen hun huis altijd te hoog inschalen en zichzelf rijk rekenen, dat soort dingen is aan mij niet besteed. Iets is, en iets is misschien niet.
Aanstaand weekend is het weer WOMEN INC. “O god nee, een tuinbroekenpartijtje?” vroeg een vriendin. Over cynisme gesproken. Waarom wordt feminisme toch altijd negatief beoordeeld en bij voorbaat veroordeeld? WOMEN INC. is een initiatief van vrouwen voor vrouwen en organiseert elke maandagavond eigentijdse talkshows in Pakhuis de Zwijger. Met thema’s die vrouwen van deze tijd bezighouden. Niet alleen multiculturele toestanden, maar over ‘vaders en dochters’, de keuzes die het vrouwzijn bepalen, wat (en of) je als hoogopgeleide vrouw iets voor laagopgeleide vrouwen kunt bepalen etcetera. Het publiek is jong, maar niet te jong: eind twintig tot in de veertig. Voornamelijk vrouwen ja. Ik heb niet altijd tijd om erheen te gaan, maar dat kan ik dit weekend ruimschoots inhalen: Women INC. twee dagen lang een festival van, voor en door vrouwen die voor verandering staan. Debatten, muziek, workshops, theater, documentaires, lezingen, film, fotografie en natuurlijk een spetterend feest op zaterdagavond. Helemaal leuk. Prinses Máxima zal zaterdagochtend de opening verrichten. Dus hoezo staat een festival van en voor en door vrouwen toch automatisch symbool voor een tuinbroekenpartijtje? Waarom wordt per definitie alles wat door en voor vrouwen wordt georganiseerd (óók de Libelle zomerweek) door andere vrouwen altijd weer afgezeken? Waarom wordt zo denigrerend gedaan over girl power? Waarom schamen we ons toch voor het feminisme? Schamen we ons nog steeds voor ons vrouw-zijn, willen we per se bij de mannen behoren, is dat stoer? Als er één ding is wat ik niet wil, is het stoer zijn. Of bij mannen horen. Toch lijkt dat het enige te zijn wat je als vrouw verder brengt. O sorry, dat is mijn cynisme dat de kop opsteekt! Ik moet er niet aan denken om de inhoud van mijn kledingkast en schoenfetisj terug te moeten brengen tot mannelijke proporties! Ik ga dit weekend naar Women INC. om me te laten inspireren door gelijkgestemden: vrouwen die staan voor verandering. Vrouwen die zich niet schamen voor hun vrouw-zijn en juist hun kracht uit hun vrouw-zijn halen. Komt u ook? Of is dit feminisme nieuwe stijl slechts de verpakking van iets waar vrouwen zo denigrerend over doen: hoge hakken, mooie bling bling maar het blijft een tuinbroekenpartijtje? Wordt het nog wat, met ons vrouwen?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
