Ebru – Kappen nou! Met die boom.
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Ik ben een beetje lui. Gewoon omdat dat ook eens moet. De ellende is alleen dat er zo veel gedaan moet worden: een boek aftikken, twee artikelen (of waren het er nog drie) inleveren, facturen verzenden, ruziemaken met de Postbank, ruziemaken met anderen, boodschappen doen, eten maken, strijken, mensen interviewen (o ja!) en ongetwijfeld driehonderd telefoontjes plegen die ik heb verdrongen (ik herinner me opeens al die mensen die ik moet interviewen…). Ik heb gewoon even geen zin. Dus hang ik een beetje voor de tv – wat ik nooit doe – en gaat er een wereld voor me open. Enorme discussies over de ‘Anne Frank-boom’. Belspelletjes die ophouden. De Christenunie discrimineert. En de grootste open deur: het belastingklimaat in Nederland is onaantrekkelijk. Alleen in een welvaartsland kunnen deze onderwerpen het nieuws bepalen. Wat mij het meest intrigeerde, was ‘de boom van Anne Frank’. Waarom maken al die mensen zich toch druk over een boom? Als er ten tijde van de Tweede Wereldoorlog zo’n kabaal was gemaakt over het deporteren van de Joden en de familie Frank in het bijzonder, had die hele Tweede Wereldoorlog niet hoeven plaatsvinden. Het is maar een boom. Het lijkt wel of mensen postuum hun schuldgevoel willen afkopen. Om het hardst willen tonen dat zij niet fout zijn.
Vorig jaar had ik ook een zieke boom in mijn tuin. Een prachtige zieke boom, vijf verdiepingen hoog, vanaf het dakterras leek het alsof je ergens in het groen zat in plaats van in de stad Amsterdam. De buren waarschuwden me al jaren, als dat ding zou omvallen, zou ik aansprakelijk zijn. Met pijn in mijn hart heb ik de boom laten weghalen. Het gevolg was een enorm lichte tuin, een licht huis en een saai dakterras. Het is maar een boom. Alsof Anne Frank en haar familie voor een boom gekozen zouden hebben in plaats van voor vrijheid. Misschien zou ze, mocht ze de oorlog overleefd hebben, het juist als symbool van de oorlog gezien hebben: een boom die groeit in vrijheid, terwijl zij en haar dierbaren op alle mogelijke vormen beperkt werden in diezelfde vrijheid. Wie is er aansprakelijk als ‘de Anne Frank-boom’ omvalt?
Terwijl de oplossing toch zo simpel is: hak die boom om en vraag een kunstenaar hier een gedenkmonument van te maken. Meerdere zelfs, zodat we in alle wereldsteden een monument hebben dat ons waarschuwt tegen onze allergrootste vijand: de mens. Als de afgelopen zestig jaar één ding duidelijk hebben gemaakt, is dat ‘Dit nooit weer’ een loze kreet is gebleken. Woorden. Omhakken die boom en plaats op hetzelfde moment overal ter wereld het Anne Frank-antioorloggedenkmonument. In Washington, Londen, Amsterdam, Berlijn, Bagdad, Uruzgan, Darfur, Genève, Jeruzalem, gewoon overal… Wat zegt u, is dit een goed idee en heb ik het verdiend om de rest van de dag niets te doen of zie ik het weer helemaal verkeerd?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
