Ebru – Mannen…
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Mijn overbuurjongen is jong, onzeker, componist, homo en gelooft nog in de liefde. Bijna wekelijks krijg ik, steevast ver na middernacht, een paniekmailtje waarin hij zich afvraagt ‘waarom mannen toch zulke klootzakken zijn in de liefde’, waarna het drama van de dag/ week of maand volgt. Bijna wekelijks probeer ik hem op zo min mogelijk cynische wijze duidelijk te maken dat liefde niet bestaat maar een voor en door wanhopige huisvrouwen verzonnen concept is. Ondertussen denk ik: als jij, man, klaagt dat je mannen niet begrijpt waarom denk je dan dat ik, vrouw, jullie soort wel gekraakt heb?. Daarna trakteer ik hem op een kille, droge en vooral cynische samenvatting van zijn situatie, met als opbeurende afsluiter: “Wees gerust, je moet alleen wat ouder worden om je ten diepste te realiseren dat zoiets als ‘de liefde’ echt niet bestaat. En ouder worden gaat vanzelf.”
Een vriendin van me, 26, blond, slank met grote borsten, is door haar vriend, de man met wie ze wilde trouwen, uit huis gezet. Hij zat fout, heeft spijt en wil haar terug. Zij piekert er niet over. Maar huilt uit op de msn: “Ebru, mannen vinden me alleen maar leuk omdat ik er lekker uitzie, waarom zien ze niet dat ik ook hersens heb?” (en ze heeft hersens, typisch gevalletje all this and brains too). Het blijft interessant dat mensen mij uitkiezen om uit te huilen bij relatie-ellende. Ik, de eeuwige single, met een interessante kijk op mannen: alle mannen zijn klootzakken. Sorry, ik ken ze niet hoor, de mannen die leuk en beschikbaar zijn. Ja, de balletdanser is geweldig, absoluut geweldig. Hij draagt me op handen, maar écht beschikbaar is die jongen niet, met een vriendin die hij zelden ziet en 300 andere meisjes op zijn msn-contactenlijst. Niet dat het me wat doet, om andere redenen had ik er toch al geen hoop op. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat alle relaties in een drama eindigen en waarom zou ik mijn hart op het spel zetten als het toch in een drama eindigt? Waarom zou ik dan hoop koesteren?
Mijn blonde vriendin is inmiddels verliefd op een ander. En woedend verschijnt ze weer op de msn: “Hij doet het nog met vier andere vrouwen!”. Wat kan ik daarop anders zeggen dan: “Luister, je bent 26, je hebt nog vier jaar voordat mannen hun blik gaan richten op écht jonge vrouwen. Ze vinden je lekker, maak daar gebruik van en gebruik vooral die hersens van je. Op ándere momenten dan in zijn aanwezigheid.” Ze was het niet met me eens. Nee, natuurlijk niet. “Maar”, vroeg ik haar, “wat denk je dat fijner is: dat iemand op je afstapt omdat je ‘lekker’ bent of dat iemand je vertelt geweldig te zijn voor een goed gesprek en zo intelligent ook, maar voor ‘lekker’ toch liever naar zijn anorexia white trash gaat?”
Ja, ik ben negatief over mannen. Er is altijd wel een man in mijn omgeving waar ik dol op ben, en hij ook op mij. Maar er is ook altijd een vrouw bij. Ik ben niet de vrouw voor ‘de heb’, ik ben te moeilijk, te onderhoudsvrij, te onafhankelijk. Maar wel een vrouw, iets wat door de mannen in mijn omgeving vergeten wordt. Daarom was de balletdanser ook zo leuk: hij zag de vrouw in mij – iets wat Theo van Gogh trouwens ook deed. Helaas zijn niet alle mannen zo dapper en daarom is mijn single-status veilig, zeker als ik om me heen alleen maar bevestigd krijg waar ik al jaren van overtuigd ben: dat alle mannen klootzakken zijn. Of zie ik dat toch verkeerd?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
