Ebru – De hel van Amsterdam
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Gisteren moest ik naar mijn uitgever, de laatste punten en komma’s van mijn manuscript doornemen. De meeste uitgeverijen in Amsterdam zitten op de grachtengordel, zo ook de mijne. Aangezien ik van suiker ben en het vaker koud dan warm heb, nam ik de auto naar de binnenstad. Eenmaal aangeland op de grachten begon het eeuwige manoeuvreren: Bloemgracht staat vast wegens een verhuizing. Dan de Bloemstraat. Eenrichtingsverkeer. Ach jammer dan. De zijstraat? Auto staat dubbel. Geen stress, ze wachten heus wel op me. Hop, die andere straat in, ook tegen het verkeer in. Eenmaal aangeland op de Herengracht, vroeg ik me vertwijfeld af wie hier in hemelsnaam vrijwillig woont.
Nooit heb ik, als Rotterdammer, begrepen waarom je op de grachtengordel zou willen wonen. Laat ik even voorop stellen dat ik het me zou kunnen permitteren, dus het is geen jaloers om me heen kijken. Nooit heb ik begrepen waarom iemand zou willen wonen aan een straat waar het groot verkeer rustig doorheen banjert, waar je driehonderd rondjes moet rijden eer je een parkeerplek hebt, waar de voertaal op straat Engels is en waar je, en nu ga ik iets heel ergs zeggen in de ogen van de grachtengordel, gewoon in een flatgebouw woont – maar dan in de meeste gevallen zelfs zonder lift! Want achter die voordeur wonen tig gezinnen in hokjes waar ik mijn garderobe nog niet eens in kwijt zou kunnen. Het is echt nergens op gebaseerd, die voorliefde van mensen voor de grachtengordel. Ja, als je binnen zit, kijk je zo leuk over de grachten uit. Maar het merendeel van de appartementen kijkt uit op de achtertuin en rechtstreeks bij de buren naar binnen. Bovendien moet je voor elke spijker die je in je muur slaat een bouwvergunning aanvragen en heeft 90% van de appartementen geen buiten. Dus als de zon schijnt moet je op een terras gaan zitten. Wat ook niet leuk is: in Amsterdam word je: A. niet geholpen in de horeca, B. zit je bij je buren op schoot in een poging om zoveel mogelijk stoeltjes buiten kwijt te kunnen, C. rijdt het verkeer er nog steeds keihard langs en D. zie je de zon niet omdat die niet over de huizen uitkomt na een bepaald moment. De grachtengordel? Over mijn lijk.
Dit overpeinzend zat ik vier uur later in een radio-uitzending over de raddraaiers van Slotervaart. U weet wel, de no-go area van Amsterdam. Ook daar wil je niet dood gevonden worden. Maar dat maken de kranten ons wijs. Als je wel eens verdwaalt in die buurt (er zit een Praxis, tuincentrum en nog meer van dat soort joekels van winkels), verbaas je je over de leuke huizen die er staan. Aan het water, geschakelde villa’s, gewoon best aardig wonen.
Alleen dat stelletje raddraaiers. In de radio uitzending ging het over straffen van raddraaiers en dat we op de goede weg zijn (ik was het hier uiteraard niet mee eens). ‘s Avonds zag ik Pauw en Witteman die onder zielende bescherming van Prem vanuit Slotervaart uitzonden. Tja en dan begint het gezeik. Jongeren die vinden dat er niet in ze geïnvesteerd wordt. Dat ze gestigmatiseerd worden. Dat ze bla bla bla bla. Henk Kamp die streng doet. Ella Vogelaar die voor de verandering ook eens streng doet. En de politieman in zijn uniform. Ik ben absoluut klaar met deze jongeren maar ook met de Nederlandse aanpak. Dag in dag uit erger ik me over het nieuws dat minima gratis computers, rijlessen en lcd-schermen krijgen. Ik moet er gewoon voor werken. Een ondernemer uit Slotervaart wiens auto wordt uitgebrand wordt weggehoond door burgemeester Job Cohen en politie-uniform Bernhard Welten: dat is bedrijfsrisico, zoek het maar uit. Een (kleine) groep jongeren – maar drieëndertig aldus Welten en Cohen- zouden het verpesten voor de rest. Ik heb er respect voor dat drieëndertig jongeren een stad van 1 miljoen en een land van 16 miljoen weet te gijzelen. Respect in cynische zin. Wat doen die uniformpjes in Slotervaart? Wat doen die politici in Den Haag? Zalven, babbelen, foei zeggen, coaches en therapieën op criminelen afsturen. Straffen daar doen we hier niet aan, nee, zeker niet. Eén ding weet ik wel. Cohen ging onder politiebegeleiding weer terug naar zijn ambtswoning aan de Herengracht. Zijn electoraat zit in Slotervaart. Die gaat hij zeker niet straffen. Het is krom in Nederland. Hoe krijgen we het weer recht?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
