Ebru – Relaxdagen

Vorig jaar kerst zat ik in Istanbul, mijn moeder in Izmir, mijn vader in Rotterdam, mijn ene zus in Londen, de andere zus op Costa Rica. Het was een perfecte kerst, helemaal passend bij de Umartjes. Dit jaar heb ik mijn moeder moeten teleurstellen. Of ik tweede kerstdag (om de een of andere duistere reden werd eerste kerstdag maar overgeslagen) thuiskwam, want iedereen zou thuis zijn. Helaas pindakaas, ik houd daar niet van. Ik doe niet aan feestdagen, ook niet aan verjaardagen trouwens. Ik vind het gezellig om met vrienden en familie te zijn, ik zoek het graag op. Maar op de dag dat het moet, dat het hóórt, zul je mij alleen aantreffen. Aan mijn lijf geen polonaise, laat staan toestanden waar ik geen zin in heb. Ik weet niet waar ik dat aan heb overgehouden, het zal vast iets met mijn jeugd te maken hebben. Mijn familie is niet zo groot, mijn ene zusje zie of spreek ik vrijwel dagelijks, ze woont drie deuren verderop. De ander zie en spreek ik wat minder, zij woont in Rotterdam en werkt zich te pletter. Dat is haar streven in het leven. Mijn moeder spreek ik twee of drie keer per week, en we zien elkaar twee of drie keer per maand. Dus de dag van het verplichte moeten, schitter ik door afwezigheid. Uiteraard tot verdriet van mijn moeder maar het is niet anders. Hoeveel mensen zouden vanochtend met tegenzin wakker zijn geworden, gruwend bij de gedachte wat vandaag gaat brengen? Het verplichte moeten dat gepaard gaat met de decembermaand en met Kerstmis in het bijzonder. Jammer is dat wel. Maar ik heb dan ook makkelijk praten. De egoïst in mij heeft al lang geleden besloten niets te doen waar ik geen zin in heb en ik ben gezegend met een moeder die dan zuchtend stelt: “Als je maar gelukkig bent.”

Ik ben vanochtend net zo vrolijk als altijd opgestaan (ik ben de laatste die last heeft van een ochtendhumeur) en ga vandaag de meest vervelende klus aller tijden doen: mijn huis leegruimen. Ik ben al een jaar geleden vertrokken uit mijn vorige woning, maar alle kasten daar zijn nog vol. Ergens wil ik gewoon alles weggooien wat zich in die kasten bevindt. En ergens vind ik dat niet kunnen. Stel je voor dat er iets belangrijks tussenzit. (Jaja, iets belangrijks tussen spullen die je een jaar niet gemist hebt.) Dus dat ga ik doen. Twee dagen lang. En vanavond is het hier opeens de lonely hearts-club. Denk je eerst nog lekker de hele avond dvd’tjes te kunnen kijken, dan belt de eerste vriendin: “E, ik had bedacht dat ik op eerste kerstdag gezellig bij jou kom, wij hebben de grote family happening pas op tweede kerstdag.” Heel gezellig, zeker als je elkaar al drie maanden niet gezien hebt. En dan de volgende, die in scheiding ligt en een zoontje van bijna twee heeft. Met gescheiden ouders had ze al een dagprogramma dat tot wanhoop dreef. “Waarom kom je niet naar mij toe, ik ga helemaal niets doen behalve gourmetten.” Barmhartig als ik ben, zette ik mijn weerzin voor kinderen opzij: “Tuurlijk mag je je zoon meenemen. Wat moet je er anders mee?!” En toen de (voorlopig) laatste, die niet tegen alleen-zijn kan, mailde dat ze een etentje wilde geven, was de conclusie snel getrokken: “Kom maar bij mij eten. Ik ga gourmetten met nog twee vriendinnen. Heb jij een gourmetstel, want dat heb ik niet.”

En zo heb ik voordat ik aan deze rustige opruimdag kon beginnen, toch nog een probleem: niemand heeft een gourmetstel. Ja, gourmetten is misschien lekker burgerlijk, maar laten vooral niet vergeten dat het inderdaad ‘lekker’ is, en vooral gezellig. Op deze manier vind ik de kerstdagen best door te komen. Spontaan, niets moet. Hebben jullie zin in kerst? Vieren jullie het uitgebreid, en hoe dan? En ben je dan blij als het weer voorbij is? Hoe dan ook: fijne dagen

Ebru Umar

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij