Ebru – Het opschrijfboekje van 2008
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Een nieuw jaar is als een opschrijfboekje: vol verrassingen, want het bestaat uit blanco pagina’s. Opschrijfboekjes zijn spannend, althans, dat vindt iedereen die schrijft – maar volgens mij stiekem elke vrouw. Ik ken geen man die van opschrijfboekjes houdt, of het moet een moleskin zijn, het ‘legendarische notebook’ dat ook gebruikt werd door beroemdheden als Vincent van Gogh, Henri Matisse en Pablo Picasso. Ja ja, als het maar een ‘stoer’ opschrijfboekje is. Mannen. Natuurlijk heb ik ook moleskins maar als ik eerlijk moet zijn, schrijven die niet half zo fijn als mijn rood bonten opschrijfboekje, waarin ik uiteraard alleen met een rode pen schrijf. In mijn opschrijfboekjes staan geen hoogdravende dingen. In mijn opschrijfboekje staan deadlines. Taakverdelingen. Ideeën. Things to do. Ik heb het opschrijfboekje dan ook zelden bij me, alleen naar zakelijke afspraken.
Het nieuwe jaar is nog onbeschreven, net als een nieuw opschrijfboekje. Nou ja, op 2 januari heb ik om negen uur een radio-optreden, op 3 januari moet ik naar de schoonheidsspecialiste, op 13 januari ga ik naar Nepal en op 6 februari komt mijn nieuwe boek uit. Om over alle andere afspraken die ik al heb staan nog maar te zwijgen. Dus echt onbeschreven is het nieuwe jaar niet meer. En toch voelt het zo. Niet alleen bij mij maar bij veel mensen. Waarom neemt iedereen zich en masse voor bepaalde dingen vanaf nu te zullen doen of laten? Het vorige jaar is al beschreven, met dingen die misschien niet zo goed bevallen zijn. Vandaar die voornemens? Ik heb me voorgenomen om geen voornemens te hebben. Dat gezegd hebbende, gaat dat voornemen natuurlijk al meteen de mist in.
Toch is een nieuw jaar net zo verleidelijk als een nieuw opschrijfboekje. Wat ga ik deze keer anders doen? Waarvan wil ik dat het deze keer anders gaat? Ik schrijf die dingen niet in het opschrijfboekje maar zie wel de uitwerking van mijn daden terug in het opschrijfboekje. Dus wat ga ik dit jaar anders doen? Met stip op één: ik ga geen advocaten meer betalen (op die openstaande rekeningen na), geen aannemers meer inhuren (dan maar geen handgemaakte boekenkast onder de trap, Ikea is top!), gezonder leven (al was het alleen maar omdat ook ik een dagje ouder word) en minder cynisch zijn (soms moet je een uitdagend doel stellen). Maar het grootste voornemen voor 2008 – of zal ik zeggen verlangen – met stip én ster: een appartement in Istanbul. Met wat ik in 2007 aan aannemers en advocaten heb verspijkerd, had ik dat voornemen al van de lijst kunnen schrappen maar goed, dit is er een voor in het opschrijfboekje. Volgend jaar rond deze tijd wil ik in Istanbul door dat boekje bladeren en zuchtend kijken naar alle afspraken die ik maar mooi heb weten af te ronden om jullie vanaf de Bosporus een goed 2009 te wensen. Vooralsnog komen die wensen uit Amsterdam. En met 2008 voor de boeg, vraag ik me heel traditioneel af of voornemens onzin zijn, of jullie je eraan houden en wat jullie grootste uitdaging geweest is. Die van mij bestaat er op dit moment uit om net te doen alsof ik heel veel zin heb in de film Alles is Liefde. Want ik ga minder cynisch doen. Vandaar dat appartement-in-Istanbul-voornemen. Dat is net iets realistischer dan minder cynisch worden, vrees ik. Ik wens jullie een fonkelend 2008, met sterren die stralen als uitgevoerde voornemens.
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
Lees ook
