Met opgeheven hoofd – Kristiana Valcheva

‘Ik ben geboren op 12 maart 1959 in Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Ik ben afkomstig uit een arme wijk van de stad, Nadejda geheten, wat “hoop” betekent. Een grijze hoop dan wel en bevolkt met arme mensen. De allerlaatste wijk, helemaal aan het einde van de stad.’
Zoals veel landgenoten gaat Valcheva werken in een bevriend land, in haar geval Libië. Nadat zij daar al acht jaar in verschillende ziekenhuizen heeft gewerkt wordt Valcheva met haar collega’s opgepakt. Al snel wordt duidelijk dat zij de zondebokken zijn van een falend systeem van gezondheidszorg. In eerste instantie is er weinig internationale belangstelling voor hun zaak. Zelfs de Bulgaarse regering wil haar goede relatie met Libië niet op het spel zetten. Tot driemaal toe werden Valcheva en haar collega’s ter dood veroordeeld, waarna hun straf werd omgezet in levenslang. Pas in 2007 komt de zaak in een stroomversnelling, wat resulteert in hun vrijlating.
Kristiana Valcheva is één van de vijf Bulgaarse verpleegsters die acht jaar lang in Libië vastzaten. De verpleegsters en een Palestijnse arts werden ervan beschuldigd 426 kinderen in een ziekenhuis te hebben geïnfecteerd met het hiv-virus. Valcheva’s boek verscheen reeds in het Bulgaars, Duits, Frans, Slovaaks, Slovenisch en Tsjechisch. Met opgeheven hoofd is de Nederlandse vertaling van het boek.
Hieronder kunt u de ervaringen van het Libelle Testpanel lezen.
Lees ook





yolanda63 2008-03-19 21:57:50
meriam1971 2008-03-17 20:46:37
johannie 2008-03-11 17:25:29
Natuurlijk weet iedereen wel dat er overal op de wereld talloze mensen enorm veel onrecht en leed wordt aangedaan, maar juist omdat het om zoveel mensen gaat (die dan ook nog ver weg zijn) kan je er vaak niets mee. Juist het feit dat het in dit boek draait om het persoonlijke verhaal van een specifiek mens kan je er niet omheen. De scènes in het hoofdstuk over de Magic Machine zijn bijna niet in een keer uit te lezen. Hoewel ik veilig in mijn eigen huis zat te lezen voelde ik me bijzonder onprettig, kan je nagaan hoe dat voor de verpleegsters geweest moet zijn.
Ook de zogenaamde kleine ergernissen tussen de gevangenen onderling vond ik op indrukwekkende wijze beschreven. Het was echt Kristianas verhaal. De anderen hadden hier vast een andere kijk op.
Doordat Kristiana het boek samen met twee schrijfsters heeft geschreven is het een goed leesbaar geheel geworden, dat ik aan een aantal mensen heb aangeraden. Maar wel met de waarschuwing dat het een bijzonder hard verhaal is. Het is dan ook lang niet voor iedereen geschikt.
Uit het boek kan ik niet echt opmaken of de EU achter de schermen hard genoeg heeft gewerkt, zeker is in ieder geval dat de Bulgaarse overheid het vanaf het begin ernstig heeft laten afweten.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.