Ebru – Justitie of Maurice?
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
De Schiedammer Parkmoord was een schoolvoorbeeld van hoe justitie zich vastbeet in haar eigen fouten. Door gemakzucht werd een onschuldige man opgepakt en veroordeeld tot de moord op een tienjarig meisje. Als je maar lang genoeg doordramt, intimideert en bedreigt, geeft zelfs een non een orgie met de Hells Angels toe. Monica Lewinsky liet zich intimideren door twintig advocaten tot het bekennen van seks met Bill Clinton. En in de Abu Ghraib werden de inquisitietactieken dusdanig gemoderniseerd dat ze in het Midden Oosten nu inmiddels zeker begrijpen wat de begrippen ‘rechten’, ‘vrijheid’, ‘gelijkheid’ en ‘democratie’ betekenen.
Het is dus niet verbazingwekkend dat varianten daarvan ook door de Nederlandse justitie worden toegepast. Justitie heeft altijd gelijk en zo niet, dan worden de bewijzen wel aangepast aan haar gelijk. Soms is er echter iemand die justitie op haar fouten wijst. Meestal een advocaat, soms een burger. In het geval van de moord op de weduwe Wittenberg, was het Maurice de Hond die tot vervelens toe de politie wees op onregelmatigheden in haar gedrag. Volgens hem was niet de accountant van de weduwe Ernst Louwes, maar haar klusjesman de schuldige. Volgens hem had hij er ook nog het bewijs voor, nota bene bij elkaar gesprokkeld uit politieverhoren, rapporten en getuigenverklaringen. De Hond hield niet op met het zoeken naar mogelijkheden om een – in zijn ogen – onschuldige man vrij te krijgen.
Als ik naar de bewijzen kijk die De Hond heeft verzameld, schrik ik. Hoeveel fouten kan de politie maken? Hoeveel kansen om deze te verbeteren kan zij negeren? Hoe kan justitie daarin meegaan? Maar ik schrik van nog iets: hoe kan in Nederland, dat ik wel eens schertsend bananenrepubliek noem maar wat met onze mate van welvaart toch niet feitelijk zo zou mogen zijn, zo onrechtmatig gehandeld worden? Hoe kan het dat het zo lang moeten duren eer dat iemand zijn ongelijk toegeeft – zoals in de Schiedammer Parkmoord uiteindelijk na jaren gebeurde?
Maurice de Hond is zo’n man die wordt verguisd óf bejubeld. Ik moet eerlijk zeggen dat als ik ten onrechte opgepakt en veroordeeld zou worden, ik maar wat blij zou zijn met iemand als De Hond die zich vastbijt in mijn zaak. Stel je voor dat ik morgenavond bij een bekende en vermogende vriendin langsga, dat wij over investeringen praten en de dag erop zij dood wordt aangetroffen. En omdat ik haar nog als laatste gezien heb als schuldig wordt beschouwd. Terwijl alle bewijzen die in de richting van een ander wijzen genegeerd worden. Is Nederland dan toch een bananenrepubliek? En heeft Maurice de Hond dat ontdekt? En waarom is hij overtuigd van zijn gelijk?
Ik heb eigenlijk twee vragen: wat denken jullie van de moord op de weduwe Wittenberg en wat willen we nog meer weten van Maurice de Hond?
Stel hier uw vragen aan Maurice de Hond, dan ziet u de antwoorden volgende week in het filmpje van Ebru terug.
Bekijk hier het vorige filmpje van Ebru
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
