Els – Sportief voor de tv
Voordat Els Meijers tekstschrijver werd, was ze onderzoeker. Nog steeds is ze dol op observeren en analyseren, vooral als het om mensen gaat. Elke vrijdag schrijft ze voor Libelle.nl een column met een psychologische of sociologische insteek. Over alles wat goed en fout kan gaan tussen mensen en over hoe zij denken en doen. Els is getrouwd, moeder van Neil (2) en een tweede kind is op komst.
Terwijl de rest van Nederland zat uit te buiken van een copieuze paasbrunch, hebben mijn echtgenoot en ik de paasdagen doorgebracht met golf, honkbal, bowlen en vooral veel tennis. Op onze nieuwe Wii. Dus niet onderuitgezakt op de bank, zoals bij de meeste andere spelcomputers, maar wild springend en zwaaiend met onze Wii-control. Zo heet de bewegings- en positiegevoelige ‘afstandsbediening’ waarmee je de Wii-games speelt. Wie denkt dat je van computerspelletjes spelen een dikke zombie wordt, moet echt eens een keer Wii Sports spelen of dit filmpje bekijken.
Wii Sports spelen is ook advies aan iedereen die denkt dat computerspelletjes niets bijdragen aan je relatie. Dat je beter een goed gesprek kunt hebben of een romantisch weekendje weg kunt boeken (neem dan in elk geval je Wii mee). Ik weet niet wat het precies was, maar mijn echtgenoot en ik waren lekker bezig en hadden veel plezier.
In het begin niet, toen was de sfeer grimmig. Dat was omdat we toen nog tégen elkaar speelden. Mijn echtgenoot, die al computerspelletjes speelt sinds Pac-man en Tetris, is veel behendiger met zijn Wii-control dan ik, en ik kan slecht tegen mijn verlies. Dat werkt niet. Mijn Wii-control had hem graag een tik verkocht.
Maar het tij keerde toen we gingen gemengd dubbelen. Tegen Abby en Ren, de tegenstanders die Wii voor je klaarzet als je het spel voor het eerst speelt. Abby en Ren waren makkelijk te kloppen, maar ook onze andere opponenten. Ons level steeg en de partijen werden steeds spannender. Een ongekende gewaarwording, want in het echt ben ik zo slecht in sport, dat niemand met mij in een team wil. Maar nu was ik in topvorm, op het virtuele centercourt met mijn echtgenoot aan mijn zij. Hij gaf goede aanwijzingen, riep keurig ‘los’ als ik bij de bal moest wegblijven en coachte mijn tactiek en spelinzicht tot ongekende hoogte. Juichend vielen we elkaar in de armen als we weer een partij gewonnen hadden.
Ik heb even gedacht: als Wii Tennis al zo leuk is, hoe leuk moet écht tennis dan wel niet zijn? Maar die gedachte heb ik weer snel verdrongen. Voorlopig blijven wij nog even tennissen voor de tv in de huiskamer. Tot we er een tennisarm van krijgen.
Els Meijers
