Ebru – Dilemma van de week. Herstel: van mijn leven.
Ebru Umar is vaste columnist voor Metro en Libelle. In 2004 verscheen Burka & Blahniks van haar hand. In 2005 schreef zij Vier over 8 en Geen talent voor de liefde.
Haar nieuwste boek Turkse Verleidingen verscheen op 6 februari en ligt nu in de winkel. Sprankelende reisverhalen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord ‘service’ wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.
Als je mijn leeftijd hebt (diep in de dertig), ben je oud genoeg om niet in sprookjes te geloven. Dat de prins op het witte paard iets is uit sprookjes van Grimm, gecommercialiseerd door Walt Disney. Eigenlijk zouden sprookjes verboden moeten worden. Het is een aanslag op de tere kinderziel die droom en werkelijkheid door elkaar haalt en ons verpest voor de rest van ons leven. Waarom zou anders een op de drie huwelijken eindigen in een scheiding? “Omdat mensen aan een huwelijk beginnen met emoties in plaats van met hun verstand”, sneert mijn neef. Hij probeert me er al dagen van te overtuigen dat ik moet trouwen. Niet omdat hij dat wil, niet omdat ik dat wil maar omdat er een man is die mij adoreert, van me houdt, de grond kust waar ik op loop en alles zou doen om me gelukkig te maken. “Dit is ‘as good as it gets’”, voegt hij er fijntjes aan toe, vrij naar Jack Nicholson. “Dat jouw hart niet sneller gaat kloppen als je hem ziet, is juist goed. Een huwelijk is een zakelijke transactie. Hij wil jou en jij moet kijken of dat wat hij jou te bieden heeft, voldoende is. Ik hoor nog niets wat tegen hem pleit. Hij is intelligent, grappig, charmant en hij adoreert je. Het enige is dat hij fysiek onaantrekkelijk is. Daar moet je je maar overheen zetten. Want al diegenen die dat wel waren, hebben je in tranen achtergelaten. Geloof me: this is as good as it gets. Bovendien houdt hij van je. Hoeveel gekken zullen er daarvan rondlopen op de wereld?! Ik schat maximaal een per continent en deze speld heb je gewoon gevonden. ”
Al dagen loop ik stampvoetend door huis. Oké, ik ben te oud om in sprookjes te geloven. Daar kan ik mee leven. Maar ben ik niet te jong om me rationeel in een verstandshuwelijk te storten? Aan mijn neef heb ik niets. Maar tot mijn verbazing geeft iedereen die ik hiermee lastig val hem gelijk, niet mij. Hun opsomming is makkelijk: 1. Je bent oud (en bedankt!), 2. Je bent niet de makkelijkste (is waar), 3. Hij houdt van je (hij is gek, maar dat pleit wel voor hem), 4. Jullie kunnen het goed met elkaar vinden, wat wil je nog meer?! Bovendien zeggen de mannen dat ze er best mee kunnen leven als hun vrouw niet net zo van hem zou houden als hij van haar. Een logica waar ik niets van snap. “’Tuurlijk niet”, zeggen de heren, “Jij bent een vrouw.” Mijn neef doet er nog een schepje bovenop: “Mijn doel zou zijn om je z.s.m. zwanger te krijgen, zodat ik zeker zou weten dat je voor de rest van je leven een verbondenheid houdt met me.” En dan zeggen ze dat wij vrouwen irrationeel zijn?!
Hoe dom ben ik om te willen dat ik blij word van iemand, dat ik ga stralen als ik hem zie, dat ik in zijn buurt wil zijn en niet wil dat ‘ie weggaat? Hoe dom ben ik dat ik dat zoek in een man? Hoe dom ben ik om op deze leeftijd nog te hopen dat ooit tegen te komen (en tegelijkertijd 100% zeker te weten dat me dat niet gaat lukken?). Hels word ik ervan, ik lig met mezelf overhoop. Grey’s Anatomy moeten ze ook verbieden. Die McDreamy, die bestaat ook niet. Of wel?
Ebru Umar
Gerelateerde artikelen
