Els – Dubbel afscheid
Voordat Els Meijers tekstschrijver werd, was ze onderzoeker. Nog steeds is ze dol op observeren en analyseren, vooral als het om mensen gaat. Elke vrijdag schrijft ze voor Libelle.nl een column met een psychologische of sociologische insteek. Over alles wat goed en fout kan gaan tussen mensen en over hoe zij denken en doen. Els is getrouwd, moeder van Neil (2) en een tweede kind is op komst.
Mijn eerste Libelle las ik bij oma Meijers thuis. Als ik zondagmiddag bij haar op de thee was, nam ik eerst Libelle door, daarna de EO-gids en daarna Terdege, een stichtelijk familieblad boordevol advertenties van orgelspeciaalzaken en modewinkels waar je alleen rokken en hoeden kon kopen.
Als ik bij oma de Libelle las, had ik vooral oog voor de modereportages, moeder-dochter-verhalen, Wilma Culinair (of kwam die er pas later in?) en de knusse foto’s van familietaferelen en met linnen gedekte tafels vol kristal, en hapjes die mijn moeder wel wilde maken, maar uiteindelijk toch net iets te ingewikkeld vond. En niet te vergeten Anne-Wil. Zo’n supervrouw wilde ik later ook worden.
Na verloop van tijd stelde ik mijn Anne-Wil-ambities bij. Een carrière als Libelle-redacteur leek me net iets minder onrealistisch, zeker toen ik merkte dat ik kon schrijven. Stel dat ik oma Meijers zou kunnen vertellen dat ik voor Libelle schreef. Ze zou vast trots op me zijn. De goedkeuring van oma is me altijd veel waard geweest, er stond dus veel op het spel. En daarom heb ik lange tijd geen werk durven maken van mijn Libelle-droom.
Een half jaar geleden vertelde ik oma dat ik columns mocht gaan schrijven voor Libelle.nl. Dat vond ze heel wat, ook al had ze haar Libelle-abonnement inmiddels opgezegd (‘te werelds’) en kon ze zich weinig voorstellen bij internet.
Deze week is oma Meijers overleden. Ze is 94 jaar geworden. Ik wilde voor dit Gesprek van de Dag de gebruikelijke insteek nemen, maar ik kan vandaag eigenlijk alleen maar denken aan oma en wat zij voor mij heeft betekend. Een column over oma zou ze ‘bespottelijk’ hebben gevonden, want van ‘mensverering’ hield ze niet. Maar ik doe het toch. Ik hoop dat ze internet hebben in de hemel.
Morgen sta ik met mijn acht maanden zwangere buik op de begraafplaats. De geboorte van haar vijfde achterkleinkind heeft oma net niet kunnen meemaken. Volgende week ga ik met zwangerschapsverlof. De komende twee maanden kunnen jullie elke vrijdag op deze plek meelezen en –praten met Doreth. Veel plezier en tot in januari!
Els Meijers
Gerelateerde artikelen
