Libelle home » Columns » Femke – NS ellende

Femke – NS ellende

Femke Sterken werkt als reportageredacteur bij Libelle. Ze woont in Amsterdam en heeft een relatie met Reinier.

Samen willen ze ooit nog een jaar in Rome gaan wonen om daar ieder een roman te schrijven.

Femke schrijft elke woensdag over wat haar bezig houdt. Reacties zijn welkom, Femke zal meelezen en eventueel reageren.

Je hebt van die dagen dat je ineens ontzettend kwaad op jezelf wordt. Dat je beseft dat je de verkeerde beslissing genomen hebt. Dat je nu de prijs moet betalen voor die stupiditeit uit het verleden. Wat ik bedoel? Ik kan niet autorijden. En dat had ik moeten leren. Maar nee, ik was eigenwijs. Ging er vanuit dat het toch alleen maar een ramp zou zijn in mijn woonplaats Amsterdam (qua rijden over de grachten en parkeren voor je deur). Dus heb ik mijn autorijdgeld naar Egypte gebracht en er een fantastische reis mee gemaakt.

Tot een paar dagen geleden heb ik, in tien jaar tijd, slechts een keer of drie lichtelijk geërgerd bedacht dat autorijden misschien best handig zou zijn. Maar als ik besefte dat ik dan niet meer wekelijks zou kunnen gaan shoppen omdat het geld op zou gaan aan rijlessen, besloot ik snel te berusten in mijn ‘handicap’.

De NS heeft me maandagochtend echter met gemak over weten te halen (ja, sorry, dit wordt de zoveelste journalist die gaat afgeven op de NS, maar ik kán niet anders en daarbij: we kunnen dit niet over onze kant laten gaan!) De laatste week kom ik namelijk consequent te laat op mijn werk door de Nederlandse Spoorwegen. Ik sta steeds vijftien minuten tot drie kwartier te kleumen op een station en zie de rode cijfertjes op het vertragingsbord maar opklimmen en opklimmen. Soms verdwijnt er gewoon een hele trein, die vervolgens weer opduikt op een ander perron, wat meestal pas weer omgeroepen wordt als ik (en mijn medepassagiers) allang in paniek zijn.

Oh ja, en als je dan eindelijk in zo’n trein zit, dan stopt deze om de haverklap, omdat ie (wederom vanwege de vertraging) meerdere treinen voor moet laten, en is er ineens geen conducteur te vinden die je kan vertellen hoe laat je dan wél op je plaats van bestemming bent. Altijd staan ze te trappelen om je kaartje te controleren, zijn ze kwaad als je een keer bent vergeten dat je géén korting hebt voor negen uur en schrijven ze likkebaardend boetes, maar als je ze eens hééél hard nodig hebt, gaan ze waarschijnlijk met z’n allen in de cockpit bij de machinist zitten trillen.

Hoe kan het toch dat de NS gladheid niet aankan, moet stoppen voor elk blaadje dat op de rails valt en nog steeds geen om-de-vijf-minuten-rijdt-een-trein-van-de-ene-grote-stad-naar-de-andere-systeem heeft? Dit vraag ik me al jaren af en er verandert nooit iets. Daarom. Rijles. Zo Snel Mogelijk. En dan noooit meer met de trein.

Femke Sterken