Libelle home » Columns » Femke – Piekervrouwtje

Femke – Piekervrouwtje

Femke Sterken werkt als reportageredacteur bij Libelle. Ze woont in Amsterdam en heeft een relatie met Reinier.

Samen willen ze ooit nog een jaar in Rome gaan wonen om daar ieder een roman te schrijven.

Femke schrijft elke woensdag over wat haar bezig houdt. Reacties zijn welkom, Femke zal meelezen en eventueel reageren.

Het is onnodig. Vreselijk onnodig. (Eigen) onderzoek heeft ook allang uitgewezen dat het niets oplevert. Maar toch blijf ik het doen. Me zorgen maken. Me altijd maar over van alles zorgen maken. Soms denk ik dat het ziekelijk is en dan leg ik het bij een vriendin neer. Deze zegt vervolgens dat het heel normaal is dat ik me zorgen maak, omdat zij zich ook altijd zorgen maakt, dus dan laat ik het maar even.

Totdat ik weer gefrustreerd raak over het feit dat te veel tijd van mijn leven opgaat aan piekeren, onnodige zorgen en stressen. Ik maak me zorgen over de eventuele spelfouten in mijn artikelen, over de knobbel in mijn nek (Nee, toch? Kanker?’), over de verkeerde opmerking die ik op een onbewaakt moment tegen een vriend maakte, over de god waarin ik niet/wel geloof, over waarom ik altijd eerst praat en dan denk, over of ik het gas niet aan heb laten staan, over of ik nu of later kinderen hoop te krijgen, over of ik over vijf jaar niet te oud ben voor kinderen, over…over…over…

Aanvankelijk dacht ik dat piekeren iets is wat overgaat zodra je geen puber meer bent, maar bij mij zorgt het bij tijd en wijlen nog steeds voor een ontploffend hoofd. Het stomme is dat ik vaak van de ene zorg in de andere val. Niet toevallig hoor, mijn hersenen slaan gewoon op tilt als er niets te piekeren valt (Wat?! Rust?! Nee, dat kan niet!) en dan gaan ze op zoek naar andere piekerobjecten. Net zolang totdat ze er eentje gevonden hebben waarin ze opnieuw hun klauwen kunnen slaan.

Ik vind het echt vreselijk irritant: mijn hoofd heeft een eigen wil en ik huppel er maar achteraan. Of bén ik mijn hoofd? En zo ja, wat kan ík doen om die piekerende hersenen stil te leggen? Ik ben er, na zo’n twintig jaar piekeren, wel een beetje klaar mee.

Femke Sterken