Merel – Baby Donna
Merel Roze heeft al sinds 2001 een zeer succesvol weblog. Ze is freelance tekstschrijver. In 2006 schreef ze de roman Fantastica. In 2008 volgde De weekenden waren voor haar. Merel schrijft elke donderdag een column op Libelle.nl.
Het gebeurt niet vaak dat ik me boos maak om nieuws. Maar om de zaak om baby Donna maakte ik me dat wel. Voor degenen die het verhaal niet kennen: de vader verwekte Donna in 2004 bij een Belgische draagmoeder, omdat zijn eigen vrouw onvruchtbaar is. Na zeven maanden zwangerschap vertelde de draagmoeder het echtpaar dat ze een miskraam had gehad. In werkelijkheid verkocht ze de baby door aan een Nederlands echtpaar. De natuurlijke vader kwam erachter dat de draagmoeder hen bedrogen had. Hij eiste het kind via de rechter op, maar het hof wees dat dinsdag af, na drie jaar juridische strijd. De man krijgt wel een omgangsregeling.
Dit vond ik al opmerkelijk. Er zijn hier twee biologische ouders. Eén wil het kind niet, de ander dolgraag. Het kind blijft toch bij een pleeggezin. Een pleeggezin bovendien, dat het kind gekocht heeft van een zwendelaar. Via internet! Voor naar eigen zeggen 5000 euro! Is dat niet hartstikke illegaal? Blijkbaar niet. Want dit pleeggezin wint.
Mijn verontwaardiging werd nog erger door het item in De Wereld Draait Door afgelopen dinsdag. Matthijs van Nieuwkerk en tafelheer Koos Postema konden zich duidelijk niets bij de strijd van de biologische vader voorstellen. “Dan adopteer je toch?”, vroeg Postema aan de vader. En daarna: “Even een botte vraag. Maar zouden jullie het weer op die manier doen?” De wensouders moesten zich verdedigen. De algehele tendens was: “Waarom ga je niet gewoon terug naar je eigen leven en laat je dat kind met rust?”
Het moet toch godsgruwelijk zijn om als bedonderde biologische vader uit je ouderlijke macht gezet te worden, terwijl je niets fout hebt gedaan? Om dan vervolgens een omgangsregeling te krijgen, die nooit kan tippen aan echt ouderschap? Natuurlijk gaat het om wat het beste is voor zo’n kind. Maar als ik Donna was en ik zou later horen dat ik een echte vader heb die de strijd eenvoudig had opgegeven, zou ik me volkomen afgedankt voelen.
Ik bleek vierkant achter de biologische vader te staan. Van de botte reacties van Van Nieuwkerk en Postema kreeg ik een naar gevoel in mijn maag. Ben ik nou gek? De rechter oordeelt ook anders dan ik. Wat vindt u? Heeft de biologische vader meer recht om zijn eigen kind op te voeden? Of moet je baby Donna zo normaal mogelijk laten leven en haar bij dat pleeggezin laten?
Merel Roze
