Merel – Lachen, HAHAHA!
Merel Roze heeft al sinds 2001 een zeer succesvol weblog. Ze is freelance tekstschrijver. In 2006 schreef ze de roman Fantastica. In 2008 volgde De weekenden waren voor haar. Merel schrijft elke donderdag een column op Libelle.nl.
In de overvolle trein vol natgeregende mensen, terwijl degene naast me leek te denken dat mijn lap voor zijn laptop bedoeld moest zijn, probeerde ik de zin en energie te vinden voor de aankomende werkdag. Dat was knap lastig. Buiten was het donker en sloeg de regen tegen de ruiten. In de coupé rook het muf. Ik had een moeilijke vergadering en te kort geslapen. Een kind lacht ongeveer 400 keer per dag en een volwassene ongeveer 15 keer, las ik in de krant. Ik keek geschrokken om me heen naar de serieuze en trieste blikken van mijn medeforensen en ik twijfelde er ineens geen moment aan of dit waar kon zijn.
Eerst werd ik er verdrietig van, wat mijn lachgemiddelde niet omhoog hielp. Maar toen dacht ik: 400 keer? Dat is véél. Heb je als kind dan nog wel tijd voor andere dingen? “Jantje kom je buitenspelen?” “Nee, hahahaha, dat kan niet, ik zit nog maar op, haha, 300 keer lachen vandaag.” Ik herinner me dit soort gesprekken niet van vroeger, maar dat wil in mijn geval niet veel zeggen.
Toen bedacht ik dat het ergens misschien wel goed was. Vroeger kon ik al lachen om heel, heel domme mopjes. Dus misschien neemt het aantal keer lachen wel af, maar gaat de kwaliteit van de reden van lachen omhoog. Plotseling was ik weer zeven jaar, en zat ik bij de ouders van een vriendinnetje naar Zeg ‘ns Aaa te kijken. Ik begreep de meeste grappen niet, maar wilde er heel graag bijhoren. Dus lachte ik heel hard mee met de geluidsband. Elke keer dat die ingeblikte lach klonk, begon ik ook te bulderen. Ik vond mezelf heel overtuigend. Tot de moeder van mijn vriendinnetje vroeg waarom ik in godsnaam meelachte als ik het niet grappig vond. Ai.
Gelukkig hoef ik nu niet meer mee te lachen om erbij te horen. Maar ik lach wel stukken minder dan vroeger. En dan zijn het ook nog eens geen HAHAHA’s, maar meer enkele huhhuhs en misschien een keertje een ha. Nooit lekker uitbundig, of onverwacht, of ongedwongen. Of geiterig, melig, lekker dom. En dat terwijl ik toch zo’n goedlachs meisje ben, dat bovendien altijd heel leuke grapjes maakt (hier mag u glimlachen). Ik ben ook geenszins ongelukkig. Maar de laatste keer dat ik de slappe lach had, echt hinnikend de slappe lach, dat je wilt stoppen en probeert te gebaren dat de ander op moet houden, maar dat het niet werkt, dat de lach een loopje met je neemt en je er echt niets aan kan doen, en het maar door blijft gaan, zodat je bijna buikpijn krijgt, en dat je dan nog niet kunt stoppen, is al veel te lang geleden. Ik weet het nog wel precies, omdat het zo leuk was. En omdat ik het helaas bijna nooit meer meemaak.
En u? Lacht en buldert u wel genoeg?
Merel Roze
