Libelle home » Columns » Femke – Hysterische vrouw

Femke – Hysterische vrouw

Als negenjarige zat ik al met van die grote, ernstige ogen tegenover mijn huisarts, terwijl hij mij uitlegde dat die aanhoudende buikpijn niet wees op een blindedarmontsteking, maar op ‘iets’ anders. Ik geloof dat hij daarbij het woord psychosomatisch gebruikte, maar dat kan ik er ook later bij bedacht hebben.

Hij zei, die lieve oude dokter, dat ik later wel zou begrijpen waarom ik pijntjes had die geen lichamelijke, maar een psychische oorzaak hadden. Op dat moment moest ik het echter doen met: ‘het zijn de zenuwen’. Het moment van begrip is nooit gekomen.

Ik heb nog steeds geen idee wat ‘het zijn de zenuwen’ nu eigenlijk betekent. En dat terwijl ik de laatste twintig jaar toch al verschillende pijntjes heb gehad (de zogenaamde ‘vage klachten’) die niet medisch te verklaren waren. Zo leed ik aan hoofdpijnen, teenpijnen, kiespijnen, vingerpijnen (toen ik dacht dat ik reuma had), knobbels in mijn nek (nee, dat was geen kanker, ook al liet ik me drie keer doorverwijzen van specialist naar specialist omdat ik daar wel van overtuigd was) en allerhande andere pijnen die geen enkele oorzaak hadden.

Tja, en dat moet dan stress heten, maar juist in de periodes dat het allemaal van een leien dakkie gaat, dat ik juichend door het leven loop en feestvier op elke hoek van elke straat, krijg ik ineens een soort van astmatische druk op mijn borst, hoofdpijn, eczeem op mijn oogleden en uitslag over mijn hele lijf.

Liefde maakte laatst de opmerking: “Het hoort nu eenmaal bij vrouwen… Al mijn vriendinnetjes hadden aan de lopende band kwaaltjes.” Maar volgens mij klopt dat niet: ik ken genoeg vrouwen die nooit wat hebben. Waarom ik dan wel? Ben ik een soort hysterische Eline Vere? Ben ik hoogsensitief en vertaalt dat zich naar buiten omdat ik het ‘van binnen’ niet kan verwerken (en dat terwijl ik zo extravert ben)? Wie o wie vertelt mij wat er mis is met mij?

Femke Sterken