Wieke – Effe zweven…

Ik heb geen zin in een moeilijk onderwerp en ik heb de balen van die recessie. Vanochtend vroeg las ik een verhaal over Elizabeth Gilbert, die miljonair is geworden met haar boek Eten, bidden, beminnen. Brad Pitt heeft de filmrechten gekocht, dus binnenkort kunnen we ook zien hoe Elizabeth haar ongelukkig zijn heeft weten om te zetten naar gelukkig zijn. Maar dit terzijde. Iets anders trof me.

Kunstenares Liduine Jansen las het boek ook en vertelt hoe zij een manier had gevonden om op het goede spoor te komen. Ze ontmoette in Amerika een indiaanse medicijnman. Die zong een lied in zijn taal en zij herkende dat lied. Ze kon het zo meezingen. Frappant. Ze bleef tien maanden in de indianengemeenschap hangen en dat was de ommekeer in haar bestaan: ze ging zich richten op haar kunst.

Aanvankelijk leek het haar wat zweverig, om in haar atelier te blijven hangen en niets ‘maatschappelijks’ te doen, maar, zo zegt ze: “Men heeft het meest aan mij als ik mij goed voel.”

Nou heb ik zelf nauwelijks ervaring op spiritueel gebied. Ik vind al snel iets flauwekul. Of het moet deze belevenis zijn: wij begraven onze pikzwarte kat en op de ochtend na die begrafenis in de achtertuin zit er een spierwitte kat precies op het vers gedolven grafje. Niemand in het dorp had een witte kat en we hebben het dier nooit meer gezien.

Ik ben na ons bezoek aan Amerika los op indianenwijsheden. Ik vind het geweldig hoe vergroeid zij zijn met de natuur. Misschien zien wij niet meer hoe wonderlijk het leven in elkaar steekt. Ik vond in het kleine museum van de Hopi-indianen dat mooie gedicht, wat ik hier eerder heb opgeschreven. Dat moest misschien wel zo zijn, want het staat nu ook in mijn nieuwe boek.

Kortom: zijn wij de antennes kwijtgeraakt die nodig zijn om aan te voelen dat er meer onder de zon gebeurt dan we willen en kunnen zien? Zouden we, als we die antennes hadden, er wat mee opschieten? En hebben jullie er voorbeelden van? Wie zweeft er mee? Maar ik bedoel het serieus.

Wieke Biesheuvel

x
x
x
x
x
x