Wiep – Roken
Mijn familie is van de paarden, en zo kwam het dat ik afgelopen maand zo maar ineens op het internationale concours hippique was in Meppel. Ooit, in een grijs jaren 70 verleden, deed ik daar ook aan mee. Helaas werd ik nooit de grote ster die de prijzen binnen sleepte in de Markthallen, dat talent had ik eenvoudigweg niet, maar het was daar altijd beregezellig. Al mijn vrienden reden, dus die keuze was makkelijk. Bovendien werd daar veel handel gedaan, en dat was voor een armlastige manegehouder als mijn vader heel prettig. Mijn zus en ik kwamen eens thuis van het concours in Meppel zonder paarden, maar mét een pak geld.
De fotocollage CHIO Meppel door de jaren heen, laat ons allerlei hoogtepunten van dit concours zien. Er hangt een prachtige, enigszins vage zwart-wit foto van een springruiter die een prijs krijgt uitgereikt. Er bungelt een shagje tussen zijn lippen, terwijl- waarschijnlijk de burgemeester of een andere bobo- hem de hand schudt met het behalen van de overwinning. Toen doodnormaal. Je kwam met een saffie in je snufferd de ring in, gooide de peuk op de grond en reed je parcours. Liefst in zo weinig mogelijk tijd, want dan kon je rap weer eentje in de hens steken.
Wat moeten we allemaal gestonken hebben in die jaren, want (bijna) iedereen rookte. In de Markthallen van Meppel met het lage dak zag het doorgaans blauw. Dat we het parcours nog konden rijden mocht een wonder heten, je zag amper de hindernissen.
Nu, vijfendertig jaar later, staan hier overal bordjes. Dit gebouw is rookvrij. De hindernissen staan niet meer in een wolk van rook. Een paar sneue stakkers staan in een rokershok toch nog te kleumen met een peuk. Roken is uit de mode, niet meer salonfähig. Zelfs niet onder paardenmensen. Maar wat was het toen oergezellig.
Gerelateerde artikelen
