Salut Kati,

In de Nederlandse kranten las ik over een eventuele griepepidemie die dreigde uit te breken. Hier in Frankrijk worden wij al een paar weken bedreigd door een speciaal virus dat “staken” heet en dat helaas eergister massaal uitbrak. Niemand weet er eigenlijk precies de oorzaak van en wat de reden daarvan is, maar het is een vrij besmettelijke ziekte en dus worden veel mensen aangestoken.

Zoonlief werd al belaagd met smsjes die hem uitnodigde om eergister niet naar school te gaan vanwege de stakingen. De 29ste januari was door wie dan ook uitgeroepen tot “nationale stakingsdag.” In Nederland hebben jullie misschien ook van die dagen wanneer je ‘s morgens de radio aanzet en hoort dat het de dag van armoede is of iets dergelijks. Het verschil is dat dat maar één dag in het jaar is, maar hier in Frankrijk lijkt het wel of er steeds meer dagen in het jaar opeens tot “stakingsdag” worden uitgeroepen. De gevolgen zijn natuurlijk altijd heel vervelend; geen of weinig openbaar vervoer, geen school, het postkantoor en ander instanties zijn gesloten,enz. enz. 

Ik neem vrijwel nooit de trein en het gebeurt me nou al voor de tweede keer dat juist die dag dat ik daarvan gebruik wil maken dat niet kan. Ik weet niet precies of deze staking eerder een besmettelijke ziekte is of juist een nationale sport, maar het is wel een hardnekkige traditie die waarschijnlijk uit de tijd van de franse revolutie stamt. In ieder geval weten de Franse spoorwegen (SNCF) er goed raad mee. Er hoeft soms maar een relletje op het station te zijn waar een personeelslid van de SNCF bij betrokken werd en licht gewond raakte en het is al weer mis! Er wordt meteen door de microfoon door het hele station rondgeroepen dat al het treinverkeer wordt stilgelegd, dus zie dan maar hoe je thuis komt! Dat is echt balen!

Ik ben het er mee eens dat we in een democratisch land leven waar er plaats moet zijn voor protest, maar aan de andere kant hebben bepaalde mensen wel de macht om door hun stakingen een heel land plat te leggen. Ik heb gewoon te doen met de mensen die in Parijs werken en in de voorsteden wonen, die moeten dan voor de zoveelste keer gedwongen thuis blijven.

Zoonlief kon een paar weken geleden ook al bijna een week lang niet naar school want een aantal leerlingen had besloten dat ze het niet eens waren met de plannen van de Minister van Onderwijs. Er kwamen barricades voor de schoolingang en werden vuilnisbakken in brand gestoken. Leerlingen die wel naar hun klassen probeerden te komen werden daarvan op die manier belet.

Er wordt nu voorgesteld om wettelijk vast te leggen dat er tijdens de stakingsperiodes een “service minimum” in het leven zal worden geroepen. Dat houdt in dat er op scholen tenminste opvang voor de leerlingen is zodat ouders niet thuis hoeven te blijven om op hun kinderen te passen.  Ook zou er een minimum aan openbaar vervoer moeten zijn maar in werkelijkheid is dat moeilijk toe te passen. Het is inderdaad eergister voor veel mensen een dag van grote ergernis geweest en ik weet niet of de ambtenaren zich realiseren dat ze op deze manier een heel land gijzelen.

Hoe is dat in Nederland, zijn de wetten strenger en houden mensen zich daaraan?

Nou Abbi hier zijn er ook wel eens de nodige stakingen. Zo zijn er nog niet zolang geleden stakingen uitgebroken door de leraren maar dat was weer voor hogere lonen, meen ik. Mijn zoon was daar overigens uiterst treurig over, want zijn school deed daar niet aan mee.

Ook hier zijn wetten vwb staken maar of men zich eraan houdt. Niet altijd denk ik, maar er wordt wel degelijk gekeken door een rechter of niet een heel land er last van heeft. Of het belang van de stakers zwaarder weegt dan het belang van het algemeen zeg maar. Pas was er een staking in de vervoerssector en die besloten zelf dat ze bussen in de spits lieten rijden, de zg. publieksvriendelijke acties. Maar nood breekt wet, zo zegt men en als het water je aan de lippen staat doe je rare dingen, zo blijkt maar weer eens bij jullie. Hoewel er altijd relschoppers tussen blijven zitten. Jammer genoeg.

Mijn mannetje…. vanmorgen zag ik hem voorbijstrompelen. Hij wilde niet eten. De opleving was van korte duur. Ik kreeg er uiteindelijk wat in – maar het kwam er meteen weer uit. Toen at hij weer wat, dat bleef binnen. Ik keek het nog even aan. Maar toen hij wankelend door z’n poten begon te zakken, belde ik m’n dierenarts.

Ik had toen al eigenlijk besloten dat ik hem dit uitzichtloos lijden niet langer moest aandoen. Ik heb een goede dierenarts, Don. Een vriendin ging mee, ter ondersteuning. Ik legde dat hoopje ellende op de behandeltafel en zei ‘Don, hier wil ik niet mee doorgaan, dit is gewoon het dier martelen’.

Hij onderzocht hem niet eens meer, keek alleen maar – en we waren het eens. Dit had geen zin meer. Het komt voor bij katten, zei Don, dat het gewoon niet ingeregeld kan worden. En dan krijg je dit. Dit was een skelet met een velletje eromheen. We waren het eens.

Eerst kreeg Donald een verdoving, hij spartelde nog even met z’n poten, maar viel toen in m’n armen al weg. En toen kwam de finale spuit – en daar ging Donald. Ik ben bij hem gebleven tot het einde – hij ademt nog, zei ik. Nee, dat is nog een reflex, van Don. Het is echt over.

Ik neem nu afscheid, en wil jullie twee gedichtjes die ik over hem schreef toen hij een kitten was niet onthouden.

‘Donald’

Zo groot en toch zo klein

eindelijk slaapt hij dan, in zilveren schijn

lief duiveltje van grijs satijn

zo klein, en toch al groot

‘t is of het kitten me ontvlood

hij wordt wakker, wil op schoot

maar waar eens het kitten kamerbreed genoot

heerst plotseling grote woningnood!

Tsja, Donald, ook kleine kittens worden groot!

En de volgende:

Grijze kat

Hij is een stormwolk met een zilveren randje

mijn lieve kleine bijdehandje

hij groet zo fel, zo snel!

zo’n kater!

het spijt me nu al dat ik later

helaas de man in hem verwater.

Op 23mei 2008 heb ik na lang aarzelen mijn spullen gepakt,als mijn inmiddels ex-schoonmoeder er zich niet weer eens had bemoeit was ik nog niet gegaan.dus ik moet haar eigenlijk nog bedanken.De laatste stap  was erg moeilijk ondanks het huwelijk al een hele poos stuk was hield mij eigenlijk mijn liefde voor mijn dieren, die ik met pijn in het hart uiteindelijk toch heb achterlaten.Ik moest voor mezelf kiezen iets wat al lang niet gedaan had achteraf bekeken.

De tijd die daarna volgde vond ik moeilijk,de aanvraag van de scheiding,het afhankelijk zijn van anderen,Ondanks de goede opvang van mijn familie  .Bovendien had ik na 2jaar werkeloosheid eindelijk een nieuwe baan.Scheiden en een nieuwe baan ,geen goede combinatie. en de bedrijfleider had begrip voor de situatie want ik deed het niet echt goed in mijn nieuwe baan.Maar ik werk er nu nog.

Afgelopen december is  de scheiding uitgesproken.Ik heb nu nog steeds geen eigen woning terug. Als alleenstaande maakt je weinig kans,de woningnood is groot ,merk ik ik sta  bij 5woningstichtingen ingeschreven.Ik probeer het er het beste van te maken.Ben gaan sporten ,maar voor de rest is het werken,eten,slapen.Sociaal leven tja wat was dat ook al weer.Ook denk ik dat werken,eten ,slapen  ook een mechanisme was om niet al te veel na te denken want het werk is zo intensief dat ik geen tijd heb/had om na te denken en als ik dan "thuis" kwam ben ik vaak zo moe dat ik na 2uur al naar bed ging.Maar dat heeft me ingehaald en hoe! Vlak voor kerst was ik wat ik dacht wat grieperig en na 3dagen weer aan het werk gegaan niet wetende wat me nog te wachten stond.Op 3januari jl moesten we met zijn allen balanzen en ik voelde me niet zo lekker maar ik wou mijn collega’s ook niet laten zitten maar het was afzien.Op 5januari ben ik toch maar naar de huisarts gegaan die constateerde "luchtweginfectie" en kreeg antiibiotica maar die sloeg niet aan en ik werd alleen maar zieker.op woensdag was het geen houden meer aan, ik was aan het ,overleven, ik was zo benauwd dat ik al dagen niet gegeten had en ik me eigenlijk geen raad meer wist hoe ik het vol moest houden om maar alleen te blijven ademen.Ik heb toen aangegeven dat mijn moeder de spoedlijn van de huisarts maar moest bellen eigenlijk zou die later op de dag langs komen maar dat hield ik niet meer uit.Na 1uur kwam de huisarts eindelijk die constateerde dat ik meteen naar het ziekenhuis moest met verdacht op longonsteking.Ik schrok me rot maar ik had 39.5c en ik liep blauw aan  en ik was zo moe dat het me niets meer kon schelen.

Eenmaal in het ziekenhuis ging het balletje rollen de koorts was opgelopen naar 41.2 c en ik weet nog dat ik dacht dat als het nog hoger wordt gaan mijn hersens aan de kook.wrange humor..De diagnose was inderdaad zware longonsteking.Ik  werd volgepompt met antiobiotica maar de 1e 3dagen waren moeilijk ik nam als zoveel mensen aan dat ademen de gewoonste zaak van de wereld was maar mensen die vaak benauwd zijn hebben het echt moeilijk.het is zo vreselijk beangstigend om het benauwd te hebben dat je bezig bent met overleven.Ik werd met de neus op de feiten gedrukt dat hoeveel je ook probeert om je zorgen te vergeten je kunt ze niet ontlopen en of je nu probeerd net zoals ik om gewoon veel te werken, je lichaam kan maar zoveel hebben en voor mij was het gewoon teveel geworden, stress van de scheiding,32-40uur werken gewoon, zoals ik het noem in de 4e versnelling werken gewoon doorgaan alsof er weinig aan de hand is werkt niet,het heeft me ingehaald.Ik had niet gedacht het nieuwe jaar zo beginnen,maar ik moet gewoon weer opnieuw beginnen met vallen en opstaan hoe moeilijk ik het soms ook vind.Ik hoop dat ondanks tegenslag ik 2009 eindelijk een woning  en daardoor mijn eigen plek weer terug heb en dat ik mijn baan kan houden want mijn contract loopt over 3maanden af dan zou ik niets meer te klagen hebben.Tot een volgende x.

Al ruim een week slaat zijn stem regelmatig over en de eerste pillen tegen heesheid worden in huis gehaald. Maar dan komt hij luid snotterend thuis. ‘Ik voel me niet zo lekker’, klinkt het hees.

Ik adviseer hem een bad te nemen met een goede badolie voor de luchtwegen. Even later komt er een geluid van boven, dat klinkt als onderaards gerommel. Ik ga even kijken wat er aan de hand is.

“Waar is dat goede spul nu? Er staat hier allerlei rommel, maar iets voor de luchtwegen zit er niet tussen”, moppert hij. Het flesje staat voor zijn neus. Sterker nog, hij heeft het al in zijn handen gehad. Ik kijk even doordringend aan en zeg niets.

 Die nacht gaat het fout. Hij wordt echt ziek. In de eerste instantie heb ik er weinig last van. Totdat hij besluit een aspirine in te nemen en luid snurkend in een diepe slaap wegzinkt. Dan ben ik wakker. Ik duw, ik sjor en ten einde raad roep ik dat hij zich moet omdraaien om mij ook nachtrust te gunnen.

De dag erop blijft hij in bed liggen. Ik rol mijn bed uit, zorg voor een thermometer en antigriepine op zijn nachtkastje en laat de hond uit. Intussen is zoonlief al bezig met een kopje thee voor zijn vader. Beschaamd denk ik dat dit ontstaan is door mijn bijzonder slechte verpleegcapaciteiten. Met een beetje mazzel zet ik wat te drinken voor ze neer en daar doen ze het maar mee. Het is geen opzet, maar ik vergeet dat gewoon. Het voordeel is dat man en kinderen nooit voor de gezelligheid een ziekte zullen veinzen, want ik maak het echt niet gezellig voor ze. Bovendien moeten ze niet zeuren. Als ik griep heb, zet ik de was gewoon aan, moet de hond tussen de middag echt uit en sta ik ’s avonds zelf te koken. Zolang je op je benen kunt staan, kan dat best.

Ik zie op de schaal een paar overrijpe sinaasappels liggen en pers die goedhartig voor hem uit. Als ik dat aflever, vraagt hij of ik hem dood wil hebben. Niet begrijpend kijk ik hem aan. De antigriepine is al twee jaar over de datum. Oeps!

Nu heb ik geluk. Mijn man is haast nooit ziek en ook absoluut geen zeikerd. Het is maar goed ook, want ik zou er gek van worden. Van zo’n zielig, kermend geval in bed krijg ik niet echt ineens verzorgende eigenschappen. Hooguit een lachstuip.

Maar dames, even onder ons. Hoe zijn de mannen bij jullie thuis, als ze ziek zijn? En staan jullie gelijk klaar om de ‘patiënt’ te verzorgen?

Kredietcrisis.

waarom zo druk maken over crisis???

is toch op zich al een druktemakerij??
Hilarisch
Dat is het woord dat ik dit keer geven wilt
Spannende dingen lees je in de krant
Dan de oorlogen …lees je ook in de krant
Dan komt de crisis….zucht….. ook in de krant
Sjeeeee hoe zou dat nou komen????
Kijk dan nou eens goed
Its al in your head
Men is niet blij met zichzelf….kijk maar
Te dik?? Je schaamt je kapot!!!
Jeugd??? Kan je niet verwerken…..
Waarom zou ik dan geen wraak nemen….ja toch?!
Financieel???
Kom je te kort??
Geld moet rollen?!
De mens heeft t allemaal zelf bedacht
Oorlog is als reden om iets te bemachtigen….VAN MIJ!!!!!!!!
Geld…..VAN MIJ!!!!!!!!!
Vrouw…..VAN MIJ!!!!!!!!!!
Ga zo maar door
Kettingreactie misschien???
Niemand schijnt daar nog over na te denken
 

Ik vind het knap hoe Neil zijn woordenschat aan het uitbreiden is. Daar is hij, zoals de meesten van zijn leeftijdsgenootjes, heel vindingrijk in. Een slot openmaken noemt hij ‘openslotten’, een kan is een ‘inschenker’ en een helm is een ‘motormuts’. Lastige woorden leert hij steeds beter uitspreken – ‘tjomkuupter’ is inmiddels computer – en de zinnen die hij maakt, worden steeds langer. Hij leert ook woorden die ik hem vervolgens weer probeer af te leren. Zoals ‘nee’ als ik ‘ja’ wil horen.

De basis van de taal leggen kinderen tot ongeveer hun zesde jaar. Daarna begint het bijschaven. De grootste explosie van nieuw geleerde woorden hebben u en ik inmiddels dus wel gehad, maar we breiden onze vocabulaire (mooi woord!) nog elke dag uit. Een volwassene heeft maar liefst zo’n 60.000 woorden tot zijn beschikking. En zelfs dan komt het regelmatig voor dat er iets gebeurt waar je geen woorden voor hebt.
 
Ik kan ontzettend jaloers zijn op welbespraakte mensen. Mensen die begrijpelijke zinnen maken met mooie woorden en die daarmee precies onder woorden weten te brengen wat ze op hun hart hebben. Gerard Spong bijvoorbeeld, heel ingetogen en afgewogen. Of Matthijs van Nieuwkerk, die er, als hij op dreef is, soms bijna van gaat spetteren. Of, een voorbeeld uit heel andere kring: boer Jan uit Boer Zoekt Vrouw 2008. Als hij over zijn gevoelens praatte, zag je hem even stil worden, diep nadenken, en dan verwoordde hij kort maar krachtig, en precies goed, hoe nerveus, verliefd of verdrietig hij was. Behalve dan in de sleutelscène waarin Sipie liet merken dat ze eigenlijk wel naar huis wilde. Toen had ik echt zoiets van… (Ik kan even niet op het woord komen.)

Hoe welbespraakt bent u? Komt er bij u altijd uit wat u wilt zeggen of schieten woorden wel eens tekort?

Wat ik vandaag toch had bij de Appie! Ik kom daar de parkeerplaats oprijden – zoals gewoonlijk om half zes hartstikke vol. Een jochie wijst me op een plekje ‘daarheen! daar is nog plek!’. Dankbaar parkeer ik in. En stap uit. En toen duwt hij een daklozen-krant onder m’n neus, ‘kopen!’ en dan ook nog eens 2 Euro 50 omdat hij me een plekje had gewezen. Jij bent dakloos? informeer ik argwanend. Meer dan 11 zal ie niet geweest zijn. Jaa! Waar zit je dan? Onverstaanbaar (Oost Europees) antwoord.

Hm. Nou, vooruit dan. Een daklozen krant dan maar, ik ben de kwaadste niet. Ik trek de knip. Gaat dat jong er toch zelf in staan graaien! Hoooo effe! Dat doen wij niet! Wegwezen! Begint dat jochie me toch een partij te schelden dat de honden er geen brood van lusten. Goh, wat kon dat kereltje goed ketteren. Werkelijk om jaloers op te worden, mocht je ooit ruzie met iemand hebben. Heb ik zelden, dus mijn geketter is niet geoefend.

Maar ik vraag me wel af – hij zag er goed gevoed en gekleed uit, en als medewerker van een Sociale Dienst heb ik toch de nodige daklozen gezien, en die zien er toch echt anders uit hoor. En dan, op die leeftijd? De argwaan groeide. Ik meldde het voorval bij de bedrijfsleiding, die meteen ter plekke waren. Keurige service. Jochie was in geen velden of wegen meer te bekennen. Wel hing er vanalles rond bij de ingang – brugpiepertjes, voornamelijk. Schijnt dat ze azen op voetbalplaatjes.

Ik ging ietwat verbijsterd huiswaarts met m’n appeltjes en kattenvoer. Zo van, is dit nou echt al de mentaliteit van zulke jonge kinderen? Ik zal wel weer naief wezen….

Sinds September 2008 ben ik wees. Begin 40 en dan moet je het zonder je ouders en broer verder zien te rooien. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik geen familie mens ben. Mijn ouders en ik hadden geen wekelijks contact en met mijn broer was de relatie ook niet close. We zagen elkaar zo om de 6 a 8 weken. Mijn broer zag ik zelfs vaak alleen maar met een verjaardag. Hierbij moet ik aantekenen dat we 20 tot 45 km van elkaar vandaan woonden en ook niet de beschikking hadden over een auto. Maar ja,als je wel een goed contact hebt hoeft dat geen belemmering te zijn.

Waarom dat contact er niet was? Tsja,het zat niet in ons,we kwamen gewoon niet tot diepe gesprekken. Ik heb weleens gezegd: mijn familie voelt meer als kennissen van elkaar.

Mijn moeder overleed als laatste. En ik had al twee jaar geen contact met haar. Het klikte gewoon weg niet tussen ons en zij begreep mijn levenswijze niet. Beledigde mij en toonde zelfs geen spoortje belangstelling voor mij en mijn partner. Twee vrouwen die van elkaar houden? Dat was een taboe voor haar en ze hield het zo stil mogelijk voor het dorpje waarin zij woonde. Ja het bestaat nog: ouders die je daarom afwijzen.

Een mama van dertig met een zoon van 12 en een dochter van 9 jaar,dan ook nog heel burgelijk al bijna 11 jaar getrouwd zijn..Die zal wel niet zoveel te vertellen hebben denken mensen of ach meis wat heb jij nu toch meegemaakt in je leventje je bent nog maar 30 ?

Wel was ik op mijn 17e zwanger en vanaf mijn 12e levensjaar uit huis,ben opgegroeid in een gezin die niet naar behoren functioneerde.Vader was een ex TBS klantje (zat meer in de gevangenis dan dat hij thuis was) en moeder ach ze wist niet beter en op haar manier deed zij heel erg haar best om thuis een thuis te maken.Helaas heeft dit niet gewerkt maar ze is nu heel gelukkig op haar manier met een andere man.Ik mocht dan ook plaatsnemen in een pleeggezin en heb meerdere internaten en opvanghuizen van binnen mogen bewonderen.En geloof me als ze nu vertellen dat er geen plek is in een gewone internaat voor de kinderen die thuis geen thuis hebben,dat was in mijn tijd ook al zo.Als er ergens geen "plek" was, kwam je in een gesloten internaat met jongeren die al behoorlijk wat op hen kerfstok hadden.Vergeleken bij hen was ik een lieverdje.

En ook al zegt men dat als je een rotjeugd hebt gehad je dan nooit echt gelukkig kan zijn.Wel ik ben het levende bewijs dat het zeer zeker anders kan,dan wel met vallen en opstaan maar geloof me het kan.

Of zoals Volumia zo mooi verwoord in 1 van hen liedjes:"Er is altijd een weg!"     

En daarover zal ik hier schrijven mijn gevoel en realiteit,en dan ben ik nog maar 30!

Na enig spitwerk blijkt dat de omgebrachte man helemaal niet het slachtoffer is van een roofmoord. Voor Alex en haar collegas het beseffen zijn ze verwikkeld in een complex mysterie van financile intriges met een hoge inzet.

Het onderzoek raakt in een stroomversnelling als er een politieke storm losbarst over schedels die door soldaten zijn meegenomen uit Vietnam. Alex krijgt de taak om deze morbide souvenirs te restaureren en terug te geven. De schedels worden ng belangrijker als Alex het bewijs ontdekt van een nog grotere misdaad. Plotseling wordt Alex zelf een doelwit en ligt het Witte Huis onder vuur.

Lori Andrews is hoogleraar rechten en genetica aan het Chicago-Kent College of Law  en directeur van het Institute of Technology. Eerder verscheen al het boek Bloedproef. Meer informatie over Lori Andrews vindt u op haar website.

De Stille moordenaar - Lori Andrews, Uitgever House of Books B.V.
ISBN 9789044322194,  Prijs € 16,90
Verschijningsdatum oktober 2008

Bestel dit boek bij Bruna

Koud Hart: Toen hoorde ze de voetstap….

Heden: Julia Hamill doet een afgrijselijke ontdekking in haar tuin: een begraven schedel menselijk, vrouwelijk, en volgens patholoog-anatoom Maura Isles, met de onmiskenbare sporen van moord…

Boston, 1830: Om zijn studie te betalen is de straatarme student Norris Marshall op de medische faculteit van de universiteit van Boston toegetreden tot de gelederen van opgravers lieden die kerkhoven plunderen. Maar deze lugubere praktijk verbleekt bij de moord op een verpleegster die toegetakeld wordt aangetroffen op het terrein van het universiteitsziekenhuis. Wanneer een arts hetzelfde lot treft, merkt Norris dat de handel in clandestiene kadavers hem tot hoofdverdachte heeft gemaakt. Hij moet nu de enige getuige van de moord opsporen: Rose Connolly, een meisje uit de achterbuurten van Boston.

Koud hart - Tess Gerritsen, Uitgever House of Books B.V.
ISBN 9789044322231, Prijs € 17,90
Verschijningsdatum oktober 2008

Bestel dit boek bij Bruna >>

Op een landgoed van maar liefst 21 hectare met meer dan 9.000 m2 aan wellnessfaciliteiten. Sauna’s, stoombaden, zwembaden, dompelbaden en whirlpools in het hoofdgebouw, een compleet wellnessdorp in de kuurtuinen en een schitterend gelegen paviljoen. En dat alles aan een prachtig groot meer, waar het zuivere water als natuurlijke kwel omhoog borrelt.

Libelle Aromasoul Special

• Ontvangst tussen 10.00 en 10.30 uur met koffie, thee of cappuccino
• Uitleg en rondleiding door gastvrouw
• De behandeling wordt ingepland tussen 11.00 en 21.00 uur
• Gebruik van alle sauna- en wellnessfaciliteiten tot 23.30 uur
• Onbeperkt gebruik van douchegel, shampoo en scrubzout
• Luxe lunchbuffet in één van onze restaurants
• Aromasoul scrub-massage: lichaamsbehandeling van 45 minuten.
  Tijdens deze behandeling word uw lichaam masserend gescrubt door middel van terugkerende rituelen uit 4 verschillende culturen: Oriëntaals, Mediterraans, Arabisch of Indiaas. Tijdens deze behandeling maakt u een keuze uit één van de vier aromatische geuren. De gekozen aromatische geur wordt d.m.v. kaarsen en sprays in de beautysalon verspreid. Iedere scrub heeft de bijbehorende geur en massage. Met de aromatische kruidenthee die uit één van de culturen afkomstig is, wordt de behandeling afgesloten
• Badjas en handdoeken zijn tegen huurprijs te verkrijgen. Badslippers zijn te koop.

Prijs:
€ 79,50 per persoon

Graag reserveren o.v.v. Libelle Aromasoul Special. Aanbieding is geldig tot en met 28 februari 2009, op basis van beschikbaarheid. Deze aanbieding is niet geldig in combinatie met andere acties en/of aanbiedingen van de Veluwse Bron.

Informatie en reserveren:

Viskweekweg 10 | 8166 KJ | EMST (GEMEENTE EPE) | T +31 (0)578 688 888

E reserveringen@veluwsebron.nl | I www.veluwsebron.nl