Anneke – Donald is dood
Mijn mannetje…. vanmorgen zag ik hem voorbijstrompelen. Hij wilde niet eten. De opleving was van korte duur. Ik kreeg er uiteindelijk wat in – maar het kwam er meteen weer uit. Toen at hij weer wat, dat bleef binnen. Ik keek het nog even aan. Maar toen hij wankelend door z’n poten begon te zakken, belde ik m’n dierenarts.
Ik had toen al eigenlijk besloten dat ik hem dit uitzichtloos lijden niet langer moest aandoen. Ik heb een goede dierenarts, Don. Een vriendin ging mee, ter ondersteuning. Ik legde dat hoopje ellende op de behandeltafel en zei ‘Don, hier wil ik niet mee doorgaan, dit is gewoon het dier martelen’.
Hij onderzocht hem niet eens meer, keek alleen maar – en we waren het eens. Dit had geen zin meer. Het komt voor bij katten, zei Don, dat het gewoon niet ingeregeld kan worden. En dan krijg je dit. Dit was een skelet met een velletje eromheen. We waren het eens.
Eerst kreeg Donald een verdoving, hij spartelde nog even met z’n poten, maar viel toen in m’n armen al weg. En toen kwam de finale spuit – en daar ging Donald. Ik ben bij hem gebleven tot het einde – hij ademt nog, zei ik. Nee, dat is nog een reflex, van Don. Het is echt over.
Ik neem nu afscheid, en wil jullie twee gedichtjes die ik over hem schreef toen hij een kitten was niet onthouden.
‘Donald’
Zo groot en toch zo klein
eindelijk slaapt hij dan, in zilveren schijn
lief duiveltje van grijs satijn
zo klein, en toch al groot
‘t is of het kitten me ontvlood
hij wordt wakker, wil op schoot
maar waar eens het kitten kamerbreed genoot
heerst plotseling grote woningnood!
Tsja, Donald, ook kleine kittens worden groot!
En de volgende:
Grijze kat
Hij is een stormwolk met een zilveren randje
mijn lieve kleine bijdehandje
hij groet zo fel, zo snel!
zo’n kater!
het spijt me nu al dat ik later
helaas de man in hem verwater.
Anneke02 2009-02-01 10:06:55
MIJN LIEVE SCHAT
IK BEN ZO BLIJ DAT IK JE HAD
JIJ WAS MIJN KAT
IK WAS JOUW MENS
MIJN LAATSTE WENS
VOOR JOU
WAS HOEVEEL IK VAN JE HOUD
EN DAAROM, SCHAT VAN ME
HEB IK JE LATEN SLAPEN.
JE BAASJE.
Anneke02 2009-01-31 19:44:16
Ik kreeg er tranen van in m'n ogen. Ik kende het niet - maar het geeft veel troost. Dankjewel voor dit gedicht - het doet heel wat met me. Ooit zullen mijn mannetje en ik elkaar weerzien.
Dank,
Anneke
hermienstok 2009-01-31 14:53:15
By the edge of a woods, at the foot of a hill,
Is a lush, green meadow where time stands still.
Where the friends of man and woman do run,
When their time on earth is over and done.
For here, between this world and the next,
Is a place where each beloved creature finds rest.
On this golden land, they wait and they play,
Till the Rainbow Bridge they cross over one day.
No more do they suffer, in pain or in sadness,
For here they are whole, their lives filled with gladness.
Their limbs are restored, their health renewed,
Their bodies have healed, with strength imbued.
They romp through the grass, without even a care,
Until one day they start, and sniff at the air.
All ears prick forward, eyes dart front and back,
Then all of a sudden, one breaks from the pack.
For just at that instant, their eyes have met;
Together again, both person and pet.
So they run to each other, these friends from long past,
The time of their parting is over at last.
The sadness they felt while they were apart,
Has turned into joy once more in each heart.
They embrace with a love that will last forever,
And then, side-by-side, they cross overÂ… together.
Ik hoop dat je hier troost in vindt. Sterkte,
Hermien
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.