Anneke – nog geen afscheid

    
    



    








	
Wel, het ziet ernaaruit dat mijn kleine grijze man toch nog een tijdje bij me blijft. Dat had ik niet verwacht. Met angst en beven belde ik de dierenkliniek, het ergste verwachtend – maar nee! Hij eet goed, ontlasting goed, zo nu en dan nog wel braken, maar hij is levendig en alert. Alleen z’n glucose is hoog. Ze geeft hem nu 5 eenheden insuline 2 x per dag. Dat is veel. Ze overweegt nu hem over te zetten naar menselijke insuline, of mij 3 x per dag te laten spuiten.


Morgen mag hij naar huis, dan ga ik eerst weer oefenen met spuiten – ook al heb ik dat de eerste 3 keer goed gedaan, zei de dierenarts. Maar ik weet eigenlijk nog steeds niet wanneer ik nou precies door de huid heen ben. En een spuit ging helemaal krom, die kon ik weggooien. De truc is, je neemt de huid in de nek tussen duim en middelvinger, en dan maak je met de wijsvinger een ‘zakje’, en daar zet je dan die spuit in. Niet vasthouden bij het pompje, maar bij de spuit zelf. Pas als het erin zit kun je pompen.


Kortom: een heel gedoe. Het went, zei die dierenarts. Maar ik ga toch maar weer even oefenen…..


 















x




                        

                            

                                
Anneke02 2009-01-22 11:51:30

                                    

                                    Marg,

zeg dat wel! die twee donsbollen rennen letterlijk achter hun eigen staart aan! Er moet ergens in hun voorouders een langharige hebben gezeten, hun vacht is super-zacht en donzig, en langer dan die van de 2 grijze heren. Het spuiten lukt me trouwens steeds beter.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
marg 2009-01-21 20:18:58

                                    

                                    We doen iedere dag een paar dozen, zo klungelen we gewoon door. Begin februari de grote stukken met een verhuizer, de rest, wat we niet kwijt kunnen brengen we met een busje voor een jaar naar de opslag, en wat we dan nog niet kwijt kunnen....daar MOETEN we dan ook maar afscheid van nemen. We hebben dus groepen met dozen, La poubelle, houden en opslaan!

Alleen gooit mijn man dingen in de verkeerde doos...dus die neem ik dan weer mee terug en mik ze weer in de andere! Ik voel me net een dier wat zijn eigen staart volgt! Maar dat lachwekkende fenomeen ken jij vast ook wel! Sterkte daar...
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Anneke02 2009-01-20 14:51:01

                                    

                                    Succes ermee, Marg! Wat een zooi is zoiets altijd he? Ik zit nu weer te mieren met het ophalen van Donald - vriend komt zo rond 16.15 thuis, en dan zouden we om 16.30 in Waalre moeten zijn. Niet haalbaar. Kan het dan om 17.30? Moet ik hem vragen. Wat een gedoe.



Groetjes,

Anneke
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x