Femke: Ik ben een egoïst
Er zei laatst iemand tegen me dat ik altijd zo met mezelf bezig ben. Dat ik misschien wat weinig oog voor mijn omgeving heb…
Daar schrok ik eigenlijk best van. Kijk, ik weet dat ik veel praat, een harde stem heb en af en toe wat overheersend kan zijn, maar ik heb toch ook het gevoel dat ik best een goede vriendin, partner en dochter ben. Maar goed… zo’n uitspraak zet je toch aan het denken, want niemand wil weggezet worden als een egocentrische bitch. En zo voelde ik me toch even door die uitspraak: egocentrisch, egoïstisch, tja en al die termen die mensen voor dat ‘soort’ (het soort waartoe ik klaarblijkelijk behoor) zijn bedacht. Al zelfreflecterend kwam ik er inderdaad wel achter dat ik de focus het laatste jaar behoorlijk versmald heb. Er was een tijd dat ik nog wel eens gedachten had in de richting van het helpen van arme kindjes in Afrika of zelfs maar het iedere-dag-een goede-daad-doen-idee, maar (en dat heb ik in een van mijn vorige columns al gezegd) ik ben dus een snob geworden en denk bijna alleen nog maar aan hoe het interieur van mijn huis eruit moet komen te zien…
Ik ben dus inderdaad een op mijzelf gericht persoon in de trant van ‘eerst ik en dan de rest’, dat is waar, maar het is volgens mij niet zo dat ik de rest uit het oog verlies. Het is alleen zo moeilijk, en daar zou ik graag reacties op krijgen, om als je in dit welvarende land ook nog eens een welvarende positie hebt, oog te blijven houden voor problemen die er werkelijk toe doen. Ellende op de Gazastrook bijvoorbeeld, of dat we straks alleen nog maar spaarlampen mogen kopen en (dichterbij) die psychotische buurvrouw die steeds maar weer wordt opgenomen en dan weer terugkomt en dan wederom op haar balkon staat te schreeuwen dat ze een smurf is. Ja, ik geef toe, ik heb nogal de neiging om daaraan voorbij te gaan (nou ja, bij die buurvrouw heb ik wel enige actie ondernomen) en mijn eigen minuscule probleempjes op de voorgrond te plaatsen. Ik kan bijvoorbeeld een uur lang zeuren over mijn werkster die het niet goed doet. Of dat de kat op mijn nieuwe kleed gekotst heeft. Of over dat ik voor de zoveelste keer dat herniagevoel terug heb in mijn onderrug.Â
Terwijl er dus militairen met enorme trauma’s terugkomen uit Irak, over wie ik dan denk: als ik al flip van een kotsende kat… hoe zou het dan gaan als ik in Irak had gezeten? Trouwens, hoelang mag je eigenlijk als getraumatiseerde ex-soldaat over je ellende blijven praten, voordat mensen gaan zeggen dat je altijd zo met jezelf bezig ben.
Gerelateerde artikelen
roccaa 2009-04-08 17:45:22
Ik weet dat ik vrij laat reageer, maar ik vroeg me af of je al een oplossing had gevonden voor je 'egoisme'??
Ik snap precies wat je bedoeld. Ik heb net een fikse ruzie achter de rug met mijn vriend en the main reason dat we steeds botsten schijnt mijn egoisme te zijn. Ik denk alleen maar aan mezelf. Dit is natuurlijk wat hij zegt en ik begreep het niet, ik vind mezelf namelijk helemaal niet zo egoistisch.
Ik ben lid van Aidsfonds en luister vaak naar problemen van vriendinnen en familie. (wanneer het mij uitkomt.. volgens hem)
Wel heb ik precies ook dat ik veel en hard praat, vaak verhalen van anderen simpelweg vergeet. En vooral ook heel goed ben in 'zeiken'. Oh als hij nog steeds niet de afwas heeft gedaan of waarom hij het vertikt om onder de tafel te stofzuigen enz enz over die kat begin ik niet eens! Natuurlijk is het veel erger wat er in de oorlog gebeurd. Het is ook niet te vergelijken, maar dat maakt niet uit want het zijn maar voorbeelden. Het gaat om het principe.
Net als het principe dat ik het nieuws, gescheiden ouders van een vriendin of overleden vader van een ex VERSCHRIKKELIJK vind. Ik word er helemaal naar van en ik vind het oprecht erg. Maar vraag me eind van de dag is:' wat erg he?!" dan zeg ik .. Wat??
Ik besef het zo allemaal prima. Maar puntje bij paaltje heb ik niet door dat ik egoisitsch bezig ben. Mijn vriend gaf als voorbeeld: Als ik ziek ben, dan is hij ontzettend lief voor me. Ik word goed verzorgd en verwent met soepjes,dekentjes en limonade. Maar als hij ziek is. zorg ik dat ik weg ben en noem ik m vaak nog een aansteller! Toen hij dit als voorbeeld gaf schrok ik daar wel van. Ja dat is nog zo ook. Maar ja je kent mannen die worden zulke baby's als ze ziek zijn. en ik twijfel vaak over de ernst van de ziekte. Maar dat is nog geen reden om zo te reageren.
Waar het op neer komt is dat ik graag wil veranderen. Ik vind het alleen moeilijk hoe omdat ik niet door heb dat ik alleen met mezelf bezig ben.
Mijn eerste stap was googlen op egoisme en kwam op jouw forum terecht. Ik zeg niet dat we hetzelfde zijn, maar je stuk was voor mij wel heel herkenbaar.
En omdat het al zo'n tijd geleden is dacht ik misschien heeft Femke er al wat aan gedaan en tips voor mij. ?
Groetjes!
ellon 2009-02-03 21:31:36
Je veel te diep storten in de ellende in de wereld en de persoonlijke ellende om je heen, maakt een mens kwetsbaar. Juist de mensen, die wel zo zijn en niet kunnen 'filteren' zijn de geestelijk ongezonde mensen, die in depressies raken of te vroeg uit het leven stappen. Niet voor niets zie je veel zelfmoorden bij jongeren in en vlak na de puberteit. Het is een periode van zelfbewustwording en bewustwording van de wereld om hen heen. Het sprookje van de kinderleeftijd is voorbij en de realiteit is vaak moeilijk te verwerken en leidt daardoor bij overgevoelige pubers tot een wanhoopsdaad. Eenmaal door dat proces heen leert een jongere zichzelf te beschermen tegen al dat leed en de harde wereld en leren we aanvaarden dat we niet alle leed op onze schouders kunnen dragen.
stresstherapeut 2009-01-26 14:48:57
Leer eens praten en nog wat te zeggen ook, luister en hoor wat de ander te vertelen heeft.
Tegenwoordig leven de mensen langs elkaar heen en dit vaak alleen maar omdat ze niet naar elkaar LUISTEREN... te veel HAAST....
Mensen praten vaak heel veel maar ZEGGEN niets, en dit is jammer !!
Leer PRATEN en leer weer LUISTEREN !!!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.