Hermien – Zieke mannen

    
    



    
 








	
 


Al ruim een week slaat zijn stem regelmatig over en de eerste pillen tegen heesheid worden in huis gehaald. Maar dan komt hij luid snotterend thuis. ‘Ik voel me niet zo lekker’, klinkt het hees.


Ik adviseer hem een bad te nemen met een goede badolie voor de luchtwegen. Even later komt er een geluid van boven, dat klinkt als onderaards gerommel. Ik ga even kijken wat er aan de hand is.


“Waar is dat goede spul nu? Er staat hier allerlei rommel, maar iets voor de luchtwegen zit er niet tussen”, moppert hij. Het flesje staat voor zijn neus. Sterker nog, hij heeft het al in zijn handen gehad. Ik kijk even doordringend aan en zeg niets.


 Die nacht gaat het fout. Hij wordt echt ziek. In de eerste instantie heb ik er weinig last van. Totdat hij besluit een aspirine in te nemen en luid snurkend in een diepe slaap wegzinkt. Dan ben ik wakker. Ik duw, ik sjor en ten einde raad roep ik dat hij zich moet omdraaien om mij ook nachtrust te gunnen.


De dag erop blijft hij in bed liggen. Ik rol mijn bed uit, zorg voor een thermometer en antigriepine op zijn nachtkastje en laat de hond uit. Intussen is zoonlief al bezig met een kopje thee voor zijn vader. Beschaamd denk ik dat dit ontstaan is door mijn bijzonder slechte verpleegcapaciteiten. Met een beetje mazzel zet ik wat te drinken voor ze neer en daar doen ze het maar mee. Het is geen opzet, maar ik vergeet dat gewoon. Het voordeel is dat man en kinderen nooit voor de gezelligheid een ziekte zullen veinzen, want ik maak het echt niet gezellig voor ze. Bovendien moeten ze niet zeuren. Als ik griep heb, zet ik de was gewoon aan, moet de hond tussen de middag echt uit en sta ik ’s avonds zelf te koken. Zolang je op je benen kunt staan, kan dat best.


Ik zie op de schaal een paar overrijpe sinaasappels liggen en pers die goedhartig voor hem uit. Als ik dat aflever, vraagt hij of ik hem dood wil hebben. Niet begrijpend kijk ik hem aan. De antigriepine is al twee jaar over de datum. Oeps!


Nu heb ik geluk. Mijn man is haast nooit ziek en ook absoluut geen zeikerd. Het is maar goed ook, want ik zou er gek van worden. Van zo’n zielig, kermend geval in bed krijg ik niet echt ineens verzorgende eigenschappen. Hooguit een lachstuip.


Maar dames, even onder ons. Hoe zijn de mannen bij jullie thuis, als ze ziek zijn? En staan jullie gelijk klaar om de ‘patiënt’ te verzorgen?















x




                        

                            

                                
hermienstok 2009-02-03 17:46:38

                                    

                                    Jolandamart, je gaat me toch niet vertellen dat je hem echt zo vaak verteld hebt hoe erg het met hem gesteld is. Het zou geloof ik, echt op mijn lachspieren werken als een man zich zo gedraagd. Nou doet mijn man dat niet, maar het heeft geen enkele zin. Ik zit toch niet naast hem om zijn hand vast te houden. Ik heb dit keer een aantal keren naar boven geroepen of hij nog wat nodig had en dat was het. 

Ik wil niet stoken hoor, maar als jij nou ziek wordt, moet je dat dan niet een beetje overdrijven. Gewoon een beetje toneelspelen, zodat hij zich schuldig voelt dat hij je niet de hele dag kan verzorgen. Kijken of dat werkt!!!
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
jolandamart 2009-02-03 11:20:47

                                    

                                    ook ik heb een zielig zieke  man vorige week in huis gehad.

moet een voelen hoe koud ik heb 100x zeggen hoe ziek ie is pffff en maar steune en kreune pfff ik haal voor heb antingriepine en dampobolletjes kan ie in zijn zakdoekdoen en heeft ie weer wat lucht ik laat het snurken-slapen.over mijn heen komen.maar als ik eens ziek ben dan moeten wij door inderdaad eten koken-het huishouden doen enz maar goed komt allemaal goedddd
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
hermienstok 2009-02-02 09:40:06

                                    

                                    Missteatske, natuurlijk moet je goed voor jezelf zorgen. Ik begin in het najaar al met iedere dag een vitaminibruistablet. Meestal kom ik daar de winter wel mee door. Hooguit een paar dagen een wat grieperig gevoel of hoesten, maar, en laat ik dat afkloppen, nooit dat ik zo hevig ziek ben geweest, zoals jij hier omschrijft. En waarom ik dat doe? Ziek zijn komt nooit gelegen, toch??? Dus dat wil ik het liefst voorkomen. En manlief is vandaag, weliswaar nog met een hese stem, weet gewoon naar zijn werk gegaan.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x