Hoe verder
Mij is eens aangeraden om eens een dagboek bij te houden. Omdat ik teveel in mijn hoofd bezig ben. Maar eerder pogingen tot schrijven hebben tot niets geleid.
Nu maar eens proberen een weblog aan te leggen.
Dinsdag 20 januari,
Vanochtend verteld mijn dochter, dat de ouders van een klasgenootje gaan scheiden. Het jongentje heeft het zelf verteld. Nee dat kan niet waar zijn, ze is zo’n leuke meid, altijd goed verzorgd, en ze is altijd zo positief. Maar het is toch echt zo. Ze hebben binnenkort een eerste afsrpaak bij een mediator. Ik denk altijd dat ik alleen in de shit zit, maar nu blijkt maar weer, dat je aan de buitenkant niet kunt zien, hoe iemand zich voelt of wat hij/zij denkt.
Bij ons is het ook nog een kwestie van tijd. Weken, dagen of uren. Maar bij ons gaat de bom ook gauw vallen. Ik/wij zijn al een jaar aan het worstelen, maar we komen er niet uit. We zitten in zo’n negatieve spiraal. Maar ik wil niet meer. Mijn man houdt het ook niet lang meer vol. Zelf ben ik een tijdje heel erg verdrietig en in de war geweest. Ik probeerde zelf te veranderen. Maar op een bepaald moment moet je ook zien zo ben ik en als ik alles maar realtiveer, dan blijft er ook niet meer zoveel van mijn eigen ik over. En mijn man is ook zo als hij is, hij heeft heel erg zijn best gedaan om mij tegemoet te komen, in zijn gedrag is hij ook wel veranderd, maar ook hij is zoals hij is, en ik kan daar niet mee om gaan. Hij heeft altijd een bijzonder gevoel voor humor gehad, maar nu gaat mij dat echt tegen staan. Soms zegt hij of doet hij iets, en dat voel ik dan in mijn buik. Ik wordt daar gewoon ziek van. Wij drijven steeds verder val elkaar af. Ik krijg gewoon een hekel aan hem. En hij ook van mij, maar we spreken het niet uit.
Sinds afgelopen zondag is het weer mis. Manlief was eigenhandig begonnen met kasten op te ruimen. Maar ik wou dat zelf doen maar niet op zondag. Ik wil dan eerst de kasten schoonmaken, en niet ze zo maar vol stouwen. Dus ik zeg gewoon, goh ik ben van plan dit de aankomende week te doen. Nou helemaal mis, meneer is boos in de auto gestapt, en is zo’n 2 uur weggebleven. Nu was dit voor hem gewoon de druppel. Want het was natuurlijk een voorval van niets. Maar hij weet ook niet meer wat te doen. Hij doet zo zijn best. Maar niets is goed, tenminste dat denk hij. Seks wil ik ook al niet meer. Het gaat mij steeds meer tegen staan de laatste weken. Ik zie er ook niet meer uit. Sinds ik aan de antidepressiva zit, ben ik zeker zo’n 15 kg. aangekomen. Dus dat werkt ook niet echt in mijn voordeel.
Al met al een heel beroerde situatie dus. Maar ik heb het idee dat ik nu wel rustiger wordt. Het gaat gewoon niet langer zo. Zowel voor mijn man en mij is dit niet meer veel langer vol te houden. Vanochtend zei die moeder ook, dat het voornamelijk een kwestie van waardering is. En ik ben het daar helemaal mee eens. Wij willen graag gewaardeerd worden. En dat is gewoon ver te zoeken. Hoe ik ook mijn best doe, het is nooit goed genoeg. Het kan altijd wel beter. En daar ben ik zo onzeker van geworden. Terwijl ik toch jaren op mezelf heb gewoond, ik heb een eigen huis gehad, en ik kon mij altijd prima redden, maar de afgelopen jaren ben ik steeds onzekerder geworden.
tjoekie1 2009-01-19 20:30:46
dat lijkt me nog al duidelijk als je hier naar die puinhoop kijkt.
de techneuten achter de broek zitten, dat is het enige wat nu nodig is.
wibootje 2009-01-19 20:07:29
internetredactie 2009-01-19 09:33:30
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.