Meedoen aan de dag nadat…

e moers 2009-11-05 14:06:03

Ik wil reageren n.a.v. het artikel waarin Marjan Essing vertelt over haar ervaringen als mantelzorger nadat haar echtgenoot getroffen werd door een CVA.
Het is een artikel dat mij om verschillende redenen aangreep. Het is heel mooi om te zien hoe mensen om elkaar geven. Dat is nog een keer liefde.
Ik begrijp ook dat ze een heel dubbel gevoel ervaart, wanneer haar man de weekenden thuis komt, zeker als ze een goed gesprek met hem kan voeren.
Ik vind het wel jammer dat ze geen gebruik maakt van gewone Nederlandse woorden om dat gevoel te beschrijven en dat ze kiest voor het woord schizofreen. Het is een gebruik dat ik steeds vaker in de Nederlandse taal bemerkt. Ik zou als redactie er toch voor kiezen om schizofreen te resereveren voor de psychiatrie. Het gaat om een zeer ernstige aandoen waarbij mensen de greep op de werkelijkheid verliezen en waarbij emotionele afvlakking voorkomt naar ook verlies van cognitieve functies. Ik vrees dat anders het woord aan betekenis gaat inboeten, net zoals met het woord hysterie/hysterisch is gebeurd. Ik had verwacht dat de redactie van Libelle daar zorgvuldiger mee om zou gaan.

nellebellie 2009-09-14 18:03:36

Nadat mijn baarmoeder,baarmoederhals en rechtereierstok eruit gehaald zijn
Het was (kort geleden nog)17 augustus
10 aug kreeg ik te horen dat het deze dag zou zijn
We waren net terug na een leuke vakantie met eerst met zijn 7en (zus,zwager en 3 kinderen)een week in Frankrijk,1 week samen naar Oostenrijk en 3 dgn in Isola/Slovenie en een dag bij vrienden.
Ik had gedacht dat het nog wel en maand zou duren,maar ze hadden eerder een plekje.
Misschien aan de ene kant wel fijn,omdat het dan zou lang duurt en ik al me behoorlijk zenuwachtig had gemaakt hier over.
Raderen die draaien \"zo snel al,ben jarig de 19de\"
Maar het was beter zo na jaren getopt te hebben.
Afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit,dat me in de steek gelaten heeft,verdriet heeft bezorgt, intense verdriet,ijn en ongemakken,onregelmatigheden,beroerd voelen,ellende van mislukte ivf pogingen en geen kinderen gedragen onder mijn hart.
Wat ik zo,zo graag wilde,met alle liefde!
Trots met een dikke buik lopen....nee nooit zal dit gebeuren.
Gefaald als vrouw.

De dag van de operatie was ik zeer zenuwachtig en verdrietig en werd getroost door \'n mede patient van de kamer waar ik lag.
Ze bleef bij me aan het bed zitten tot ze mij kwamen halen.
Ik huilde hartverscheurend.
Kreeg een kameringstablet wat wel iets hielp.
In de O.K kwam de gynaecoloog en zei \"bent u er klaar voor?\"
De narcotiseur zette de narcose in mij hand.
Met tranen in mij ogen zei ik \"eigenlijk niet\"
\"kom allemaal goed\" zei de gynaecoloog en wreef over mijn been.
Ik zag wazig en was vertrokken.
De pijn na de operatie,het verdriet dat ik voelde bij het huilen in de nacht van een baby.
\"ik zal dit nooit horen \"ging er door mij heen en huilde zachtjes bang mijn medekamergenote wakker te maken.
De kamer van mij lag tussen 2 kraamkamers in en lagen de kraamvrouwen dus in die kamer.
\"ik zal ze nooit meer krijgen\"ging er door mij heen.
De kans was al zo wie zo nihil,maaar toch....nu was er helemaal geen kans meer.
Nooit meer,echt nooit meer.
Nu heb ik af en toe huilbuien,maar ben positief ingesteld en kom er wel doorheen hoor.
Met anderen die van mijn houden