nieuw begin
Op 23mei 2008 heb ik na lang aarzelen mijn spullen gepakt,als mijn inmiddels ex-schoonmoeder er zich niet weer eens had bemoeit was ik nog niet gegaan.dus ik moet haar eigenlijk nog bedanken.De laatste stap was erg moeilijk ondanks het huwelijk al een hele poos stuk was hield mij eigenlijk mijn liefde voor mijn dieren, die ik met pijn in het hart uiteindelijk toch heb achterlaten.Ik moest voor mezelf kiezen iets wat al lang niet gedaan had achteraf bekeken.
De tijd die daarna volgde vond ik moeilijk,de aanvraag van de scheiding,het afhankelijk zijn van anderen,Ondanks de goede opvang van mijn familie .Bovendien had ik na 2jaar werkeloosheid eindelijk een nieuwe baan.Scheiden en een nieuwe baan ,geen goede combinatie. en de bedrijfleider had begrip voor de situatie want ik deed het niet echt goed in mijn nieuwe baan.Maar ik werk er nu nog.
Afgelopen december is de scheiding uitgesproken.Ik heb nu nog steeds geen eigen woning terug. Als alleenstaande maakt je weinig kans,de woningnood is groot ,merk ik ik sta bij 5woningstichtingen ingeschreven.Ik probeer het er het beste van te maken.Ben gaan sporten ,maar voor de rest is het werken,eten,slapen.Sociaal leven tja wat was dat ook al weer.Ook denk ik dat werken,eten ,slapen ook een mechanisme was om niet al te veel na te denken want het werk is zo intensief dat ik geen tijd heb/had om na te denken en als ik dan "thuis" kwam ben ik vaak zo moe dat ik na 2uur al naar bed ging.Maar dat heeft me ingehaald en hoe! Vlak voor kerst was ik wat ik dacht wat grieperig en na 3dagen weer aan het werk gegaan niet wetende wat me nog te wachten stond.Op 3januari jl moesten we met zijn allen balanzen en ik voelde me niet zo lekker maar ik wou mijn collega’s ook niet laten zitten maar het was afzien.Op 5januari ben ik toch maar naar de huisarts gegaan die constateerde "luchtweginfectie" en kreeg antiibiotica maar die sloeg niet aan en ik werd alleen maar zieker.op woensdag was het geen houden meer aan, ik was aan het ,overleven, ik was zo benauwd dat ik al dagen niet gegeten had en ik me eigenlijk geen raad meer wist hoe ik het vol moest houden om maar alleen te blijven ademen.Ik heb toen aangegeven dat mijn moeder de spoedlijn van de huisarts maar moest bellen eigenlijk zou die later op de dag langs komen maar dat hield ik niet meer uit.Na 1uur kwam de huisarts eindelijk die constateerde dat ik meteen naar het ziekenhuis moest met verdacht op longonsteking.Ik schrok me rot maar ik had 39.5c en ik liep blauw aan en ik was zo moe dat het me niets meer kon schelen.
Eenmaal in het ziekenhuis ging het balletje rollen de koorts was opgelopen naar 41.2 c en ik weet nog dat ik dacht dat als het nog hoger wordt gaan mijn hersens aan de kook.wrange humor..De diagnose was inderdaad zware longonsteking.Ik werd volgepompt met antiobiotica maar de 1e 3dagen waren moeilijk ik nam als zoveel mensen aan dat ademen de gewoonste zaak van de wereld was maar mensen die vaak benauwd zijn hebben het echt moeilijk.het is zo vreselijk beangstigend om het benauwd te hebben dat je bezig bent met overleven.Ik werd met de neus op de feiten gedrukt dat hoeveel je ook probeert om je zorgen te vergeten je kunt ze niet ontlopen en of je nu probeerd net zoals ik om gewoon veel te werken, je lichaam kan maar zoveel hebben en voor mij was het gewoon teveel geworden, stress van de scheiding,32-40uur werken gewoon, zoals ik het noem in de 4e versnelling werken gewoon doorgaan alsof er weinig aan de hand is werkt niet,het heeft me ingehaald.Ik had niet gedacht het nieuwe jaar zo beginnen,maar ik moet gewoon weer opnieuw beginnen met vallen en opstaan hoe moeilijk ik het soms ook vind.Ik hoop dat ondanks tegenslag ik 2009 eindelijk een woning en daardoor mijn eigen plek weer terug heb en dat ik mijn baan kan houden want mijn contract loopt over 3maanden af dan zou ik niets meer te klagen hebben.Tot een volgende x.
Lees ook
tootsie2008 2009-01-30 20:56:08
Ik weet niet wie je bent op het forum, maar alles klinkt nogal heftig hoor! Misschien kun je trachten niet te snel te typen en af en toe met een hoofdletter een nieuwe zin te beginnen? Ik kan aan je schrijven merken, dat je gestresst bent! Doe rustig aan, ziek goed uit aub., dat is beter voor je lichaam én je geest! Laat je niet opjagen hoor! En onderschat het niet! Je lichaam heeft je gwaarschuwd, dat je goed voor je eigen welzijn moet zorgen! Ik wens je alle sterkte (ik weet wat een lichte longontsteking al met je kan doen; laat staan zo\'n heftige als jij hebt gehad!!) En vergeet niet; je zit min of meer in een rouwproces! neem daar de tijd voor. Praat af en toe eens met iemand van Humanitas, die zijn er voor (vrijwilligers) ze kunnen je helpen hoor! Sterkte, tootsie
internetredactie 2009-01-30 18:53:12
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.