Een jonge Kroatische vrouw reageert op nogal opvallende wijze. Daniel is onder de indruk en neemt haar in dienst op basis van slechts één referentie. Ze overtuigt hem ervan dat varen met een cruiseschip voor hem de ideale manier van reizen is. Hij besluit met haar een cruise te maken op de Middellandse Zee. Al snel verandert deze reis in een nachtmerrie. Heeft hij Kristina niet te gemakkelijk zijn vertrouwen geschonken?

Deze thriller is deels gebaseerd op het ware verhaal van een Kroatische vrouw wier familie zwaar heeft geleden onder de oorlog in 1991. Haar donkere verleden en haar wraakzucht vormen, samen met Daniels hulpeloosheid, de ingrediënten voor een huiveringwekkende thriller.

In de jaren tachtig schreef Theo zijn eerste jeugdboek. Mariannes rol van kritische lezer groeide uit tot die van coauteur. Na twintig jeugdboeken vonden ze het tijd om hun talent uit te dagen. Bij de verschijning van hun eerste literaire thriller, Een middag aan zee, was het meteen duidelijk dat ze ook in dit genre uitmunten in oorspronkelijkheid, gelaagdheid en actualiteit. Na Kruisgang is Lokvrouw hun derde literaire thriller.

Lokvrouw - Marianne en Theo Hoogstraaten, Uitgever Boekerij
ISBN 9789022550885, Prijs € 18,95
Het boek ligt op 5 februari in de winkels!

Op Libelle.nl en Crimezone kunt u een exclusieve voorpublicatie lezen van Lokvrouw . Lees hoofdstuk 1 op Crimezone.nl vanaf dinsdag 27 januari 20.00 uur. Hier kunt u nu alvast hoofdstuk twee en drie downloaden! Download hoofdstuk 2 en 3 van Lokvrouw!

Wie helemaal verslaafd is geraakt en meer wil lezen kan hier ook nog kans maken op  een gesigneerd exemplaar van dit boek. Ga naar het winformulier

Een aantal heerlijke gerechten met groenten en fruit van dit seizoen, bijvoorbeeld prei, appels, kool en avocado:

Tajine met appels, vijgen en rozemarijn

Bloemkoolflan met ham en kaas

Salade met ei, aardappel, gerookte kip en avocado

Kabeljauw met zuurkool

Preisoep met gerookte paling

Goulash met savooienkool

Op zoek naar meer lekkere seizoensgerechten? Kijk in de receptenzoeker!

‘De kredietcrisis.‘ Toen de beurzen afgelopen september instortten en iedereen moord en brand begon te schreeuwen, deed ik daar nogal smalend over. ‘Pfff. Kredietcrisis. Als iedereen nou gewoon maar blijft kopen en geld uit blijft geven dan is er niks aan de hand. Stomme Nederlanders. Stelletje schapen.‘ En de boer (ik), hij ploegde voort… Ik had immers geen spaargeld in IJsland, ik had überhaupt geen spaargeld, geen aandelen, geen obligaties, geen hypotheek, ik had niets. Dus ook geen financiële zorgen. Maar nu dus wel. Vanaf maart ben ik werkeloos. Vanaf maart heb ik geen vast inkomen meer. Het inkomen waar ik mijn vaste lasten van betaalde, valt in één keer weg. Er rest mij niets anders dan een WW-uitkering aan te vragen om de ergste klappen op te vallen. Alleen, en daarom schrijf ik dit gesprek van de dag, heb ik daar ontzettend veel moeite mee. Twee jaar geleden ben ik bij het UWV geweest omdat ik een baan zocht. Ik werd nog net niet gefouilleerd, maar werd verder behandeld alsof ik een misdadiger was. “Waarom ontvangt u geen alimentatie? U hebt inkomen uit nevenactiviteiten. Hoeveel is dat? En wat denkt u hier te kunnen doen?” De banen waar ik mijn oog op liet vallen bleken, zo bepaalden zij, niets voor mij te zijn. Ik was te hoog opgeleid, te laag opgeleid, te blond, te lang, te bijdehand, te oud. Of het ontbrak me aan werkervaring in die branche. Na dat eerste gesprek ben ik zingend: “Krijg toch allemaal de kolere” met opgeheven hoofd door de deur naar buiten gelopen. Binnen drie maanden vond ik een fulltime baan als account manager bij een uitgeverij. Maar dat was toen. Nu we midden in een kredietcrisis zitten, liggen de kaarten net wat anders. Het UWV heeft de afgelopen maanden een recordaantal WW-aanvragen gehad en ik zal daar een van zijn. En dat wil ik niet. Ik wil mijn hand niet ophouden. Ik wil niet verplicht worden te solliciteren voor banen waar ik geen affiniteit mee heb. Ik wil niet met zo’n UWV-druif in conclaaf over de reden van het beëindigen van mijn contract. Ik weet dat ik recht heb op een uitkering maar ik ben te trots om hem aan te vragen. Of ben ik gewoon dom?

mams

zo vroeg je partner verloren
en altijd alleen gebleven
zoveel leed en vreugde gedeeld
maar in gedachte achtergebleven

6 kinderen opgevoed
hoe hoog kan eenzaamheid zijn
hoe hoog kan je tol worden betaald
dit moest t toppunt van een ijsberg zijn
en t begin van een doolhof

Waar kon jij nou terecht met jou verhaal
nergens
en toch….
toch nog maar doorgaan

zo zie ik uw stukje verhaal herhalen in die van mij
maar ik ben ervoor om deze ketting te verbreken
mijn belofte aan u mam

wij als 6 kinderen onder elkaar
stilzwijgend hebben wij een band
iets unieks
wat niemand kan voorstellen
Dat is iets wat door u ons sterker heeft gemaakt
daarvoor hoeven we elkaar niet eens te spreken

…..maar we kijken allemaal naar dezelfde ster

my love
&
respect
 

Wat een drama. Het regent al dagenlang pijpestelen en iedereen heeft griep. Hier op de redactie zijn zelfs mensen die al tien jaar niet ziek zijn geweest al een week thuis. Collega’s die normaalgesproken niet stuk te krijgen zijn, bellen om een uur of negen landerig op om zich af te melden en liggen vervolgens dagenlang te rillen onder de wol. Er wordt heel wat afge-sms’t: “Gaat het al weer een beetje?”, “Zorg je goed voor jezelf?” en “Ben je al naar de dokter geweest?”. Toen er nog ijs lag was het weliswaar kouder, maar wel gezellig. En volgens mij was er niemand ziek.
Ik ben een van de gelukkigen die nog gewoon overeind staat (mijn man is al wel ziek thuis dus laat ik het even afkloppen) en ik kan u melden dat in je bijna-eentje op de redactie zitten met uitzicht op een natte polder niet heel hoog op mijn lijstje van toffe dingen staat. De lucht is grijs, de ramen nat en ik hoor alleen het geluid van auto’s die door plassen rijden. Ik werd dus héél blij toen ik bij wijze van afleiding even Libelle van deze week inkeek. Lekker veel fris geel, een hele mooie modeproductie, een fijne reisaanbieding naar Berlijn (daar regent het vast niet) en woonproductie waarvan ik meteen naar de winkel wilde rennen. En… het beste van alles, pannenkoeken voor gevorderden. Want als je me érgens wakker voor kunt maken, is het pannenkoeken. Ik ga denk ik vanavond maar meteen met een pannetje en beslag in de weer. Ik voer mijn man helemaal beter, en eet mezelf waarschijnlijk ziek.

Rachel Lancashire
Projectredactie

The love of my life.

Oh ja Kati ik begrijp wat je bedoeld, om op een land verliefd te zijn. Ik heb zelf ook geprobeerd een uitleg te vinden waarom ik nou juist Frankrijk zo leuk vind, maar ik ben er nog niet helemaal achter. Ik kan goed begrijpen dat jij dol bent op Schotland, ook al ben ik er nog nooit geweest. Die mooie Highlands, die romantische kastelen en de mensen zullen daar misschien vriendelijker zijn dan in Frankrijk ! Hoe is dat met die reputatie die de Schotten hebben dat het nogal drukke Pubgangers zijn en dat ze graag een pintje lusten ? Wat je schreef dat je 2 kids je een beetje de vakantie verziekten kan ik ook goed begrijpen, heb ik ook meegemaakt met die 2 van mij een paar jaar geleden toen we in Nederland op vakatie waren ! Ik denk dat kinderen misschien een beetje van slag zijn in een andere omgeving en ook natuurlijk omdat ze zich wel een beetje aan hun ouders moeten aanpassen natuurlijk ! Zal het vandaag niet te lang maken, tot morgen !

Er zijn zoveel dingen, woorden, zinnen die door mijn hoofd spoken dat ik maar besloten heb om ze eens op papier te zetten. Hoewel ik al lange tijd via hyves een blog bijhoud en hier veel positieve reactie op kreeg leek het mij leuk om hier meer van te maken. Dus niet meer alleen voor mijn vrienden schrijven, maar ook voor andere mensen. En de mooiste medium is via een blog. Het is er eentje van een lange adem, veel geduld, maar de aanhouder wint toch??? En een aanhouder dat ben ik…

 Waarom schrijf ik…het maakt mijn hoofd leeg en  zorgt ervoor dat alles op een r ijtje komt te staan. Waardoor ik op die manier soms wat rust in het chaotische hoofd van mij kan brengen. Wanneer het te veel wordt en het daardoor van mij afschrijf, kan ik later teruglezen van wat er allemaal gedacht is en welke kronkels er nu weer hebben plaatsgevonden…. En wanneer ik dan die hersenspinsels weer terug lees dan zie ik alles in een heel ander daglicht. Op die manier houd ik mijn chaotische hoofd in het gareel

 Nog een klein stuk over mij als persoon….ik ben een niet bewust alleenstaande moeder van een dochter. Deze heerlijk, eigenwijze en gezellig meid  brengt veel vreugde in mijn leven. Door omstandig voorzie ik financieel mijzelf niet van inkomen, maar krijg ik het…waar ik heel dankbaar voor ben dat we dit systeem kennen. Om een toch iets terug te doen voor de maatschappij doe ik vrijwilligerswerk. Door dit te doen heb ik toch het gevoel iets terug te doen voor de maatschappij en ik vind het gewoon leuk. Hopelijk zal mijn droom om wel mijzelf te kunnen voorzien van een eigen inkomen vervult, waardoor toch een ander stukje wereld ga ontdekken…. Naast dit alles verzorg ik ook nog twee hondje, een hele eigenwijze poes van het slag Britse korthaar en een parkiet. En dit leeft wonderbaarlijk in goede saamhorigheid tesamen en het breekt het huis niet af.  Vanaf nu zal ik  mijn thuisperikelen hier regelmatig neerzetten….dus…lees je mee…

Ma Douce France

Bonjour Abbi,

Ha nou mijn ervaringen met Frankrijk? Eh even denken… Vroeger werd er bij ons thuis altijd veel franstalige muziek gedraaid, maar volgens mij was dat toen ter tijd ook meer op de radio: Julien Clerc bv. Mijn eerste plaat herinnering is bv ‘Au Champs Ellysees’. van Joe Dassin. (was hij niet ooit getrouwd met Brigitte Bardot? Ja, wie  niet…) Wij gingen zelf altijd op vakantie naar Duitsland ofzo, en pas later toen ik het huis al uit was naar Frankrijk. Mijn ouders overigens ook toen pas. Mijn vader zei altijd: - Mooi land Frankrijk, maar er moeten geen Fransen wonen. Tja, en om heel eerlijk te zijn, denk ik er ook wel zo over. Het is een prachtig land, maar behalve in Bretagne dan waar ze wel vreselijk vriendelijk waren (dat heeft dan ook ooit aan Groot- Brittannië vast gezeten hihihi) vind ik de Fransen niet zo vriendelijk. Sorry.. Heb jij daar geen moeite mee gehad? Of kijk je daar anders tegenaan?

Tot morgen maar weer!

Liefs, Kati

 nl.youtube.com/watch

Allo, Kati? Met Abbi! Je klonk heel aarzelend gisteren aan de telefoon. Maar het was ook zo ver weg. Jij vanuit Zuid Frankrijk en ik ‘gewoon’ hier in ons koude kikkerlandje. Maar je vertelde dat het daar ook regende. En je woont al 25 jaar in Frankrijk maar je Nederlands is gewoon nog perfect! Grappig dat je wel begon met: Allo. Ik moest gelijk denken aan die televisie serie Allo Allo. Ken jij die? Toen je halverwege het gesprek even wegviel hoorde ik je wel maar jij mij niet en ik hoorde je weer: Allo, roepen. Dat was eigenlijk het enige Franse wat ik hoorde hoor. Knap, want niet altijd hoor je aan Nederlanders in het buitenland nog dat ze zo goed Nederlands blijven praten.

Hoi Kati,

Ja inderdaad ik heb problemen met m’n computer en dat komt vandaag inderdaad zeer slecht uit, vooral omdat we al z’on moeite hadden om het voor elkaar te krijgen om ons blog op te kunnen. Nu alle technische problemen zijn opgelost komt mijn computerprobleem wil heel erg ongelegen. Zal morgen m’n eerste stukje posten dus laten we zeggen dat we vanaf morgen echt van start gaan ! Ik heb er in ieder geval erg veel zin in en hoop dat het gezellig wordt. In de tussentijd zal ik even twee leuke filmpjes posten, want in Frankrijk zeggen ze "Un jour sans rire est comme un jour sans soleil"

http://www.dailymotion.com/relevance/search/the%2Bjob/video/x6y6ck_the-job_shortfilms

http://www.dailymotion.com/related/x6y6ck_the-job_shortfilms/video/x770ax_emotion-capture_creation

Zo’n vijfendertig jaar nadat ik zelf de lagere school heb verlaten, mocht ik woensdag op ‘herhaling’. Ik ben uitgenodigd om voor te lezen uit mijn eigen kinderboek ‘Benno, het bernertje’, dat in april uitgegeven zal worden.

Om kwart over acht staat mijn achtjarige buurjongen klaar om mij naar de juiste juf en klas te begeleiden. Mijn poging om met hem af te spreken dat hij zich in ieder geval als het braafste jongetje van de klas zal gedragen, loopt op niets uit. Heel eerlijk zegt hij dat hij dat niet kan beloven.

Oei, dat kan lastig worden. Straks zit er een hele klas zeven- en achtjarigen voor me en probeer dan de aandacht maar eens vast te houden.

Alle kinderen komen in pyjama naar school. Het is namelijk een voorleesontbijt. De start voor de nationale voorleesdagen. In de klas heerst een opgewonden sfeertje en ik ben benieuwd hoe de kinderen zullen reageren op mijn kinderboek. Één ding is zeker, als ze het niets vinden, zullen ze dat zeker laten merken.

Ik heb van de juf vijf kwartier gekregen om te praten over schrijven, lezen, voorlezen en over boeken in het algemeen. Tussendoor lees ik een paar hoofdstukken voor.

Voor ik het weet is de tijd om. Het is een klas met kinderen waar thuis veel gelezen wordt. Dat merk ik al snel. De interesse is groot, de vragen zijn onbevangen en hun eigen verhalen zijn heerlijk. Bovendien hebben de eerste potentiële kopers voor mijn boek zich inmiddels aangediend.

Ik bevond me tijdens het voorleesontbijt in een luxe omgeving. Aangeboren interesse en als ik de kinderen zo hoorde, is voorlezen voor hen de normaalste zaak van de wereld. Deze kinderen beseffen nog niet wat voor waardevols ze hierdoor meekrijgen.

Ik moet toch even denken aan al die andere kinderen, die dat geluk niet hebben. Waar alleen de leerkracht op school iets doet aan hun taalontwikkeling. Deze kinderen lopen hierdoor vaak een achterstand op en wat ik nog erger vind, ze leren niet dat lezen zo verschrikkelijk leuk kan zijn.

Op mijn vraag, welke boeken ze het liefst lezen werd het een gekakel van jewelste. Sommige kinderen zijn zelfs de oude jeugdboeken van hun ouders aan het lezen. Pietje Puk en de Kameleon doen het nog steeds goed.

Alleen in de sprookjes zijn ze minder geïnteresseerd. De enige titels die ik hoorde, waren de Disneysprookjes, Goudlokje en Roodkapje. Mijn favoriete sprookje ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ kenden ze niet eens. Zou die fantasiewereld niet meer van deze tijd zijn? Zijn die vervangen door de griezelbus en Harry Potter? Zijn Grimm en Anderson nu verleden tijd?

Na een onrustige nacht te hebben geslapen ging vanmorgen om 05.15 uur de wekker…Na het ding eerst vervloekt te hebben en me om te willen draaien wist ik dat ik geen keuze had en uit bed moest. Bij de tweede ronde ben ik er maar uit gestapt om naar beneden te gaan. Ik heb snel een broodje achterover gedrukt met een bak thee, waarna ik Esmee wakker ging maken. Die moest ik van een compleet andere wereld halen, want ik kon er een bom naast gooien. Die was echt niet wakker te krijgen zeg. Na de zoveelste roep, waarvan ik dacht dat ik nu ook de buren wakker gemaakt heb, werd ze dan eindelijk wakker. Mooi…kon ze nog net voor het einde wat water drinken.

Om 07.00 uur was daar de taxi (de allerliefste opa) weer die ons zou gaan begeleiden naar het ziekenhuis. Want Esmee haar buisje in de oren zouden vandaag vervangen worden. We moesten ons om 07.30 uur melden, maar we werden pas zo rond 08.00 uur opgeroepen voor de eerste ronde, een gesprek over allergieë en de gang van zaken. Dit was mij al bekend…heb al de nodige ervaring ondertussen opgedaan. Dus werd het een kort gesprek. En dan maar weer wachten op de volgende ronde. Om de tijd te doden kom je in gesprek met andere ouders en voel je de saamhorigheid. Want je zit tenslotte in hetzelfde schuitje, je kind wordt geopereerd. De ene moeder is er voor de eerste keer en de andere voor een derde keer. De ouder die de eerste keer hoopt het niet weer mee te maken, waarna ik besef dat ik ook zo heb gezeten en mee heb gemaakt. En inderdaad is de wetenschap van wat er gaat gebeuren die je wat minder nerveus maakt. Het is dan allemaal kleine ingrepen, maar leuk is anders. En er heerst een wat geladen spanning, want je weet wat de ouders doormaken. Terwijl wij daar zitten te wachten krijg ik zin in een bakje koffie en ga op avontuur naar koffie. Na een speurtocht komen we uit op de kinderkamer en schenk mijzelf een bakje koffie in…uiteraard ook een voor opa. Komt er een schoonmaakster aan die ons nors aankijkt en vraagt wat dit moet. Nou gewoon een bak koffie nemen, dat zie je toch!!! Dat was niet de bedoeling, want dat was voor de ouders die hun kids geopereerd worden. Ik zei tegen haar dat ik voor de lol op de OK rond loop op zoek naar koffie op de vroege morgen. Dat nam ze mij niet in dank af…maar ik had tenminste mijn bakje. Waarom er daar geen koffie was, omdat de meeste ouders wachten tot alles achter de rug is. Maar dat wachten tot alles achter de rug is dat duurt nog wel eventjes en ik had zin in een bakje….

En dan gaat het ene kind naar de andere kind naar de doorschuifkamer. En ben je een stuk dichter bij de OK, waar je dan weer mag wachten. Esmee liet alles heel gelaten en rustig over zich heen komen, want wist wat er ging gebeuren. En de dat maakt het er niet makkelijker op..want ze zat er maar stilletjes te wachten. En dan is het zover…je wordt opgehaald en mag je kleine naar de Ok brengen. Daar staat een heel team aan mensen te wachten en wordt je naar een tafel gestuurd waar je haar dan op mag leggen. Ik leg haar erop, het kapje wordt op haar mond gelegd en ze kijkt me met tranende ogen aan. Ik praat tegen haar en zeg dat ze nu lekker gaat slapen en wanneer ze wakker wordt alles over is. En dan is het stil en zie je dat ze weg is….wat echt niet te omschrijven is. Het is het meest rottige ervaring vanalles en daar waar ik als moeder tegen op zie. Ze heeft haar ogen nog open, maar er is niets te zien…helemaal niets. En dan moet je maken dat je wegkomt,want dan komen ze allemaal tegelijk in actie.

En dan mag je weer wachten..wachten en wachten. En dan zie je haar rechtop in bed zitten en dan weet je dat het voorbij is. En ze kijkt je met heldere ogen aan. Dan wordt je naar de laatste station gebracht, waarna je alweer moet wachten…op de dokter. Esmee blijft rustig in haar bedje liggen in afwachting op wat er komen gaat. En drinkt lekker een pakje drinken op die ik speciaal voor haar meegenomen had. Andere kinderen zijn alweer druk aan het spelen alsof er niks is gebeurd. Omdat ze een van de laatste is die geopereerd was dit wachten gelukkig niet lang.

Met de nodige informatie, zoals te doen bij koorts, wanner ze weer mag zwemmen (na 10 dagen…pffft) en of je een vervolg afspraak gemaakt is. En dan kun jeeindelijk vertrekken en naar huis. Op dit moment ligt ze lekker op de bank in haar pyama. Ik durf niet te hopen dat dit de laatste keer is, maar diep in mijn hart heb ik het nu wel een beetje gehad allemaal…. gaan we op naar de volgende ronde of zijn we nu eindelijk klaar. De tijd zal het leren….
 

INTRO

Met mijn nieuwe telefoon en toebehoren wil ik uitstralen dat ik een vrouw van de wereld ben. Een malle meid, ontzettend eigenzinnig, met een uitstekende smaak – waarschijnlijk ben ik de enige die dat vindt, want het model was belachelijk afgeprijsd – en die niet meeloopt met de rest. Wat ik dus eigenlijk wél doe met mijn iPhone, maar hé, het is nog altijd een witte.

Onnozel? Een beetje wel, ja. Maar zo zit de mens in elkaar. Gebruiksvoorwerpen moeten functioneel zijn, maar we willen er vaak ook onze identiteit mee uitdrukken. Wie we zijn, of misschien wel: wie we wíllen zijn. Als we geen onderscheidingsdrang zouden hebben, dan kochten we allemaal onze kleding bij C&A, V&D of P&C en reden we allemaal in een Ford Focus of een Golfje. Niks mis mee, maar wel een tikje saai.

Spullen zijn belangrijk voor me, dat geef ik toe. En die hoeven niet per se duur of state of the art te zijn. Dat kan ook een gammele fiets zijn of een paar afgeragde All Stars. Deze spullen horen bij mij, we hebben samen veel meegemaakt. En als ze gestolen zouden worden of kapot zouden gaan, dan zou dat voelen alsof ik een stuk van mezelf verlies.

Mijn nieuwe edelstenen-iPhone zegt: voor u staat geen moeke, maar een vrouw van de wereld. Wat ik niet ben, zal hij compenseren. En nu hoor ik u denken: wat een onzin, dat uiterlijk vertoon. Het gaat toch om het innerlijk? Maar u hebt toch ook wel eens een gebruiksvoorwerp gekocht om zijn uitstraling en in mindere mate om zijn functionaliteit? En, werkte dat?

Maar net niet genoeg ellende om actie te ondernemen. Toch doen, want in drie stappen kan het allemaal beter worden.  In Libelle vijf staat een artikel over het knagende gevoel: Eigenlijk wil ik iets anders… Maar de stap naar iets anders, en iets vinden wat beter bij u past is lastig. SheConsult kan u daarbij helpen.

Workshops
SheConsult organiseert voor vrouwen die hun hart willen volgen en een andere baan overwegen een speciale workshops gericht op een specifieke situatie. Voorwaarde tot deelname is dat u een baan heeft van minimaal 16 en maximaal 24 uur per week.  Het voordeel van deze cursus is dat het minder kost dan een individueel traject. Bovendien wordt de cursus gevolgd met andere die in een zelfde situatie zitten. Het voordeel daarbij is dat van elkaars ervaringen geleerd kan worden en dat er gebruik gemaakt kan worden van elkaars netwerk.
Kijk voor alle voorwaarden, data voor de workshops en het volledige programma op de website van SheConsult.

Ik vul het bad voor Roos en maak de andere twee kinderen wakker. Ik stuur Kay onder de douche, zet Roos in bad, roep Kay weer onder de douche vandaan, anders staat hij er over tien minuten nog.  Snel neem ik zelf een douche, onder de douche roep ik Kim die, zoals elke ochtend, niet wakker te krijgen is. Ze komt de badkamer in met de woorden: “Ik ben zo moe.”
Verrassend. Jer begint ongeduldig te worden. “Kim, schiet op met douchen”, hoor ik hem zeggen. Zelf ben ik bezig om Roos aan te kleden. Kay is naar beneden gegaan om de tafel te dekken en roept naar boven: “Hoeveel boterhammen?” Ook dit hoor ik elke ochtend, maar ach, hij dekt dan ook elke  ochtend trouw de tafel zonder al te veel gemopper. Lekker joch.
Roos is intussen aangekleed, op haar laarzen na dan. Ze loopt met haar laarsjes in haar handen richting trap. Ik loop de douche uit en roep naar haar: “Roos niet de trap af hè, trek je laarsjes maar aan.” Even later hoor ik ons kleine meisje lopen op haar laarzen. Heerlijk.
Anderhalf en ze trekt nu al zelf haar laarzen aan, en nog goed ook!
Half acht zitten we allemaal aan tafel. Jer pakt zijn boterhammen en rent de deur uit.
De kinderen smeren hun boterhammen en eten hun ontbijt op. Snel rennen. Alledrie de kinderen in de auto, na een paar keer geroepen te hebben of ze alle tassen bij zich hebben. Roos die nog even snel de muts van papa meepakt. Normaal wil ze nooit een muts op, maar deze is speciaal, deze is van papa. Kay en Kim moeten om haar lachen. Nu nog een halfuur rijden en dan zitten alle kinderen weer op de plekken waar ze moeten zitten als mama en papa aan het werk zijn. Kwart over negen. Ik ben op werk. Wat is dát toch lekker rustig in  vergelijk met het geren van om de deur uit te komen.

Caroline Alderden, Beeldbewerker

Joseph voelt zich verplicht iets te doen tegen de moorden en richt The Guardians op, een groepje kinderen die hun kleine gemeenschap wil beschermen tegen het kwaad. De moordenaar wordt echter niet gevonden en de inwoners van het dorp moeten machteloos toekijken hoe het ene na het andere slachtoffertje ten prooi valt aan de moordenaar.

Vijftig jaar na de eerste moord volgt er een ontknoping, wanneer Joseph de confrontatie aangaat met de gebeurtenis die hem al zijn hele leven achtervolgt.

Een stil geloof in engelen is een magistrale, sfeervolle roman over een vervlogen tijd en de verwoeste onschuld van een kleine jongen. Een met recht literaire thriller – Bruna

Een stil geloof in engelen – R.J. Ellory, uitgeverij De Fontein
ISBN 9789026125713, Prijs € 18,95
Verschijningsdatum maart 2009

Bekijk hier de voorpublicatie van ‘Een stil geloof in engelen’

Bestel dit boek >>