Femke – LDVD

Afgelopen zaterdag las ik nog een artikel waarin liefdesverdriet vergeleken werd met brandwonden en de graden waarin je (van binnen in dit geval) verbrand kunt zijn. Naar mijn idee laat iedere liefde een andere wond achter, maar je eerste liefde… die hakt er het meest in.
Het bewijs daarvan zat afgelopen weekend op mijn bank. Een vriend van Liefde, die na vier jaar op harteloze wijze gedumpt werd door zijn (eerste echte) vriendin. Hij begrijpt het niet. Hij huilde. Hij schold. En wij, wij keken ernaar en doorvoelden de hel die velen van ons toch zeker één keer in hun leven meemaken. Het niet begrijpen waarom die ander… met wie je zoveel plannen… een verleden… een toekomst… Waarom die persoon, die je zo ongeveer een week geleden nog vroeg hoe je zou willen dat jullie kind zou heten, jou in de steek laat.

Het beëindigen van een relatie is nooit mooi. In films misschien, maar in de realiteit is het vreselijk onverdraaglijk. Met name omdat men (vrienden, familie) toch al snel zegt dat je ‘beter’ verdient, of dat je niet in je verdriet moet blijven hangen of dat je er ‘wel weer overheen’ komt. Terwijl jij dat niet gelooft, niet wil horen en niet wil zien. Liefdesverdriet wordt ook vaak onderschat. Gelukkig hebben de meesten van ons de veerkracht om uiteindelijk het boek te sluiten en een nieuwe open te slaan, maar dat gaat toch niet voor iedereen op. Neem mijn buurman. Alleen, verbitterd en verdrietig. Al tien jaar, omdat zijn vrouw er met een ander vandoor ging, de kinderen meenam en zijn hele leven op zijn kop zette. Het lijkt alsof hij niet verder wil. Alsof hij zijn verdriet en verbittering nodig heeft om nog altijd met haar verbonden te zijn.
Liefdesverdriet. Helemaal niet zo eenvoudig, onschuldig en soms lijkt er geen einde aan te komen.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

marg 2009-02-21 15:50:44

Of het nodig is, of ergens goed voor, dat weet ik nog steeds niet.
Wel dat het zeer doet, en je moet het als mens en als ouder serieus nemen....en niet als flauwekul zien, want dat is het echt niet!
Maar, hen die het overkomen is, die weten vast wel wat wij bedoelen Femke.

Femke S 2009-02-21 15:46:32

Wat prachtig opgeschreven, marg! Tja, erover praten werkt goed, maar toch denk ik dat je zelfs dan na het beeindigen van je eerste relatie voor altijd dat heerlijke ongecompliceerde en naieve gevoel over de liefde kwijt bent. Maar misschien is dat ook niet eens zo erg...misschien is dat gewoon nodig.

marg 2009-02-19 20:59:22

LuDeVuDu...verschrikkelijk! De hele dag op mijn werk probeerde ik het zo goed mogelijk vol te houden, maar ik ben er vast niet helemaal bij geweest. Eenmaal thuis bij moeder aan tafel stikte ik bijna in mijn eten door het verdriet. De soep was zout van mijn tranen, voor de aardappelen had ik geen jus nodig, ze gleden door het zoute vocht naar binnen, en alles smaakte naar hetzelfde! Ik at niet veel die weken en maanden, en was superslank in die tijd, maar dat was toen mode...de twiggy tijd.
Na anderhalf jaar ging ik nog wat spulletjes ophalen, het bleek dat ze al lang in de vuilnisbak verdwenen waren, en het was ineens over. Hij is en blijft de eerste....maar hij verdiende mijn liefde en genegenheid niet! Mijn zus was wat jonger, en had al zo lang een relatie, hij zette er een streep door...en ze loeide dagen achter elkaar. Geen huilen, nee loeien! Alleen als ze van uitptting in slaap gevallen was werd het even rustig in huis...als ze haar ogen opende begon ze opnieuw! We sliepen met 3 meiden op een kamer, er werd weinig geslapen! Onze zoon zijn relatie ging meer dan 10 jaar geleden uit, hij huilde niet, pakte zijn fiets en kwam een uur later terug, en zijn gezicht was een masker. Hij haatte ineens alle vrouwen, hij was iets kwijt, ze had iets helemaal stuk gemaakt wat nooit meer teruggekomen is..ik had liever gehad dat hij geschreeuwd had, of iets kapotgesmeten had, maar het zat te diep. En over dit onderwerp praten, dat wil hij nog steeds niet.
Dus..het komt met de vriend van je vriend wel goed, hij praat er over, hij toont volop emotie.
En het is gelukkig niet voor iedereen hetzelfde...maar het is verdriet wat heel erg veel pijn doet....

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.