Mijn verhaal
Na lang wikken en wegen heb ik besloten om mijn verhaal op papier te zetten. De doorslag hiervoor is geweest dat ik mijzelf zo gekwetst heb gevoeld en nog steeds dat er maar een remedie voor is en dat is het van je afschrijven
Ook wil ik proberen om mijn verhaal naar de media te sturen, zodat er eens op een andere meer sociale manier gekeken kan worden naar mensen zoals ik in mijn situatie. En heel misschien pikt de HTM hier iets van mee.
Ik begin het verhaal in de jaren negentig. Ik was een bijstandsmoeder, die graag aan het werk wilde. De overheid had hier iets op gevonden, de zogenaamde herintreders. Zelf was ik erg blij met deze kans. Het was een baantje met kans op een vast contract en een echte baan. Niet slecht voor iemand zoals ik. De kans die ik aangeboden kreeg heb ik met beide handen aangegrepen. Het was de Melkert baan. Ik kwam in dienst bij de HTM als AC`er. Zo noemde ze dat in die tijd. Een soort hulpje van de controleur.
Mijn werk bestond uit het verlenen van service en het houden van toezicht door mijn collega controleur te ondersteunen.
Voor het geven van service werd ik en mijn collega`s AC`er allen Melkert banen ingezet op de meest vreemde momenten en koude momenten. Maar omdat ik als herintreder graag wilde werken, vond ik dat niet erg. En deed ik het graag.
Mijn tijd bij de HTM verliep voorspoedig, ik doorliep de cursussen die werden gegeven met gemak en voelde me steeds meer een htm`er. Na 2 jaren als AC`er te hebben gewerkt, deed zich de mogelijkheid voor om te solliciteren naar een echte functie binnen de HTM. Dat wilde ik erg graag. Want het werk en het bedrijf beviel mij erg goed. Ik solliciteerde naar de functie van controleur. Wonder boven wonder werd ik een herintredende vrouw van rond de veertig aangenomen voor de baan als controleur.
Ik was de koning te rijk en voelde mij erg trots.
Voor het werk als controleur heb je bevoegdheden nodig , dit was een boa examen . Ik keef gedurende een jaar de gelegenheid het door mij fel begeerde certificaat te halen. Ik slaagde voor het examen en werd beëdigd.Nu was ik een gecertificeerde HTM BOA controleur.
Het leven ging zijn gangetje en ik deed wat ik moest doen met af en toe een stapje extra.
De collega`s waren aardig en het werk was leuk.Na weer een paar jaar zo rond 2005 kwam er bericht van de Justitie dat een boa controleur niet alleen een theorie examen moest doen maar er werd ook verwacht dat hij een praktijk examen kon afleggen.
Dit had te maken met veiligheid voor jezelf en of de passagiers. De HTM volgde deze richtlijnen en alle controleurs moesten dit certificaat halen om het werk uit te kunnen voeren.
Ik begon vol goede moed aan deze sportcursus, alleen merkte ik dat het niet ging zoals ik had gehoopt. Ik voelde mij erg moe.
Soms had ik pijn in mijn hand ( ben geopereerd hieraan het zogenaamde tunnelsyndroom), heb mijn hand verbrand. En doordat ik ook een migraine patiënt was weet ik het daaraan
Mijn leidinggevers waren niet blij met mij op zulke momenten. Ik maakte hier afspraken over om toch maar zo goed mogelijk mijn werk te doen waar ik altijd zo trots op geweest ben.
Het rare was, dat ik mij probeerde te houden aan de afspraken, maar dat sommige leidinggevers de afspraken weer een andere wending wilde geven, wat het voor mij moeilijk maakte om met de pijn die ik voelde om te gaan en toch mijn werk te kunnen doen.
Het praktijk examen voor de Boa controleur haalde ik niet, maar geen ramp, dat was er meer. Ik kon dit examen overdoen en eventueel met wat extra hulp van de sportleraar en collega`s. Maar mijn theorie examen haalde ik met vlag en wimpel.
Zelf bleef ik moeite doen om te sporten, maar ook daar was het soms moeilijk. De sportleraar bemoeide zich met mijn medicijnen en mijn medische achtergrond. Hij verzette zonder overleg het examen tijden. Hierdoor werden er wijzigen aangebracht in mijn sport tijden bij onze HTM sportleraar en werd er voor mij en de speciale gevallen een sportleraar van buitenaf aangetrokken. Ik heb hier vragen over gesteld maar geen antwoord op gekregen. Het ging zelfs zover dat mijn leidinggevende het advies van de HTM sportleraar aannam en mijn argumenten overboord gooide. Wie wist nu beter waar ik de medicijnen voor gebruikte. Een sportleraar of een gespecialiseerde huisarts in migraine.
Dit was niet bevorderlijk voor mijn gezondheid. Het ging zelfs zo ver dat het spanningen met zich mee bracht die ik ook weer mee naar huis nam. Het enige wat ik wilde was mijn werk doen op een goede manier en mijn sportexamen halen. En daar had ik een hoop voor over, maar het werd me soms onmogelijk gemaakt.
Ik raakte weer een beetje aan lager wal door dit hele gebeuren
Doordat ik mijn sportexamen niet haalde en ik de laatste tijd meer bleef tobben met mijn gezondheid, werd ik op een soort zijspoor gezet. Na diverse gesprekken, werd er beweerd dat ik niet geschikt zou zijn voor de functie als Boa controleur, en dat ik mij niet aan mijn afspraken hield. Ik was zeer verbaasd, want zo kende ik het bedrijf HTM niet….. En de afspraken die met mij waren gemaakt daar hield ik me netjes aan.
Mijn collega`s op het werk viel het op dat ik er niet meer zo bij was. Onder deze omstandigheden was het niet veilig om de straat op te gaan met mijn collega`s. Dit omdat ik niet de veiligheid kon waarborgen voor mijzelf mijn collegae`s of de passagiers. Tot overmaat van ramp kreeg ik een ontsteking in mijn rug. Hierdoor liep ik slecht, kon moeilijk de tram in en uit een aanraking deed me in elkaar kruipen en mijn werk doen was erg moeilijk. Zelf heb ik een gesprek met mijn toenmalige leidinggever aangevraagd of ik niet vervangend werk kon doen, omdat ik mijn werk niet meer goed kon uitvoeren. Op mijn vraag voor vervangend werk is niet gereageerd ook niet nadat ik dit herhaaldelijk heb aangekaart. Doordat mijn collega`s dit probleem met de leidinggever besprak moest ik uiteindelijk toch ziek naar huis.
Ik was de laatste tijd erg veel ziek geweest en had aangegeven via de bedrijfsarts dat ik wat gas terug wilde nemen en voor een tijdje ander werk kon doen om op adem te komen. Na verloop van tijd moest ik op gesprek komen bij het afdelingshoofd. Tijdens dit gesprek werd mij een brief voorgehouden waarin stond dat wanneer ik mij binnen 3 maanden weer ziek zou melden ik per direct en zonder slag of stoot ontslagen zou worden, het voordeel was hiervan…….dat wanneer ik de brief tekende ik gedetacheerd werd naar de instapcontrole. Hier kon ik op mijn gemak dan mijn gbaz examen voor de Boa halen. Maar ik moest wel die brief tekenen. Ook werd mij tijdens dit gesprek verteld dat ik niet geschikt was voor het werk, en er werd gevraagd wat ik hier kwam doen, ik moest maar opdonderen. Na dat gesprek heb ik ook verlof opgenomen om van mijn verbijstering bij te komen.
Ik voelde mij na het lezen van die brief ontzettend beroerd. Ik wist niet of ik mij 3 maanden niet ziek kon melden. Zeker de laatste tijd niet. Mijn gezondheid liet te wensen over. Ik kreeg last van astmatische bronchitis, en later kinkhoest, maar toch bleef ik werken, ik ging maar meerijden op de ondersteuning bus, omdat met passagiers werken niet kon vanwege de hoestbuien.
Ik voelde mij onder druk gezet en enigszins gechanteerd. Ik heb toch altijd mijn werk gedaan en mijzelf ingezet, mij gehouden aan de afspraken die ik met mijn leidinggevenden heb gemaakt..
Doordat ik lamlendig was en murw gemaakt heb ik de brief getekend voor gezien maar niet voor akkoord bevonden, dit werd mij niet in dank afgenomen Er werd uitdrukkelijk gezegd, dat wanneer ik de brief niet tekende voor akkoord ik niet naar de instapcontrole mocht en op die manier ook geen gas terug kon nemen om op adem te komen. Ondanks dat het een advies was geweest van de bedrijfsarts om wat gas terug te nemen.Door mijn lichamelijke omstandigheden werd ik uiteindelijk toch naar de instapcontrole verwezen maar er werd voor mijn gevoel zo een 2x per maand gedreigd met, je moet wel die brief nog tekenen anders moet je terug naar de afdeling controle
Ik voelde mij steeds meer moe worden. Doordat ik me geen ziekmelding kon en durfde te veroorloven bleef ik naar mijn werk gaan. en op een dag voelde ik bij mijzelf wat knobbels in mijn nek aan de rechterkant
Ik heb op een moment de huisarts gebeld voor een afspraak. Bij de huisarts werd ik doorverwezen en moest ik een punctie laten doen en een bloedonderzoek.
Na een week zou de uitslag volgen.
En die kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik bleek kanker te hebben en wel non Hodgkin
Het tolde voor mijn ogen en het suisde in mijn hoofd. Ik realiseerde me niet wat het inhield er was maar een woord dat door mijn hoofd bleef malen. Ik had kanker…………….dinsdag 2 mei 2006
Na dit nieuws bleef voor mij toch het feit bestaan en hoe nu verder. Ik had mijn werk en mijn gezin mijn vrienden etc.
Ik heb gebeld met mijn leidinggevende en hem op de hoogte gebracht. Ik mocht een dagje thuis blijven en op mijn eigen verzoek wilde ik blijven werken om mijn gedachten te verzetten. Mijn leven bestond uit een automatische piloot, er was niemand die mij kon vertellen wat er ging gebeuren. Het enige wat ik kon was doorgaan…….Mijn collega`s schrokken ook en bezochten me in de beginperiode, er werd zelfs een fruitmand bezorgd.
De bedrijfsarts vond dat ik niet mijn huidige werk kon doen als instap controle, dit omdat nog niet was gebleken waar de non hodgkin zich in mijn lichaam bevond. Het gevaar bestond, dat als ik een trap of duw kreeg ik innerlijk een bloeding zou kunnen krijgen met een dodelijke afloop.
Mijn leven stond helemaal op zijn kop. Je kunt je hier niet op voorbereiden.En langzamerhand vielen voor mij de stukjes op hun plaats waardoor ik mij de laatste tijd zo lamlendig had gevoeld. Ik ben wederom ondanks alle ellende blijven werken, en heb administratieve handelingen verricht voor de instapcontrole. Maar na verloop van circa 2 weken moest ik dit opgeven door mijn bezoeken aan het ziekenhuis en diverse andere hulpinstanties en kwam ik terecht in de ziektewet op 17 mei 2006
Voor mij ging er een nieuwe wereld open.Ik kreeg te maken met afspraken met het ziekenhuis chemo kuren afwachten uitslagen bestralingen.
Aan de andere kant was de HTM aanwezig, ik zat in de wet poortwachter. Het was nu 5 september 2007 en er werd een plan van aanpak beschreven conform de wet poortwachter.Er was geen uitzicht op werkhervatting, dit omdat ik midden in het bestralingsproces e. d zat. Mijn directe leidinggever heeft om de 6 weken contact met mij gehad, ondermeer door email verkeer, hij was zelf vaak niet te bereiken in verband met zijn eigen ziekte.
De laatste bestraling was op…….Maar de ellende was nog niet voorbij, door de bestraling was mijn keel zowel de buiten als de binnenkort heel erg verbrand, ik kon niet meer eten drinken en bijna niet meer praten. Mijn collega’s hadden heel ontroerend geld opgehaald zodat ik met mijn partner uit eten kon gaan, dat geld gaven zo lang bij mijn leidinggevende in beheer omdat het nog een tijdje zou duren voor ik kon eten. Maar wat was ik blij met dat lieve gebaar. Tijdens de chemo kuren werd ik 50 jaar, een mijlpaal in mijn leven, en ondanks mijn kale kop, werd het toch gevierd, het enige bittere aan die dag was dat wederom mijn leidinggevende niets van zich liet horen. Weken later een excuses mail, mijn verjaardag was vergeten.
Na alle ellende ben ik Herstel en Balans gaan doen, een therapie voor kankerpatiënten, om te leren hoe om te gaan met vermoeidheid na kanker, en om weer wat conditie op te doen.
Na afronding van Herstel en Balans zou ik even rust nemen, ware het niet dat mijn schoonzus aan kanker overleed en in september mijn moeder overleed, toch ging ik in oktober ’08 met frisse moed beginnen aan mijn arbeidstherapie.
Nadat ik verschillende keren op de afdeling kwam en er niets voor mij bleek te zijn Qua werkzaamheden, ben ik zelf rond gaan vragen of ik alsjeblieft iets kon doen.
Nou dat had niet tegen vreemde oren gezegd, een paar leidinggevende gingen bijna ruzie maken, want ineens kon ik overal inspringen.
Blij dat ik was, ik had weer iets om handen, wat eerst begon als twee keer twee uur werken kon ik opbouwen tot drie keer twee uur in de week.
De achterstand die de afdeling had opgelopen wat betreft de invoer van de lijsten had ik gauw weggewerkt. Het was alleen jammer dat er steeds geen plek was om ergens te gaan zitten, ik liep van de ene afdeling naar de andere afdeling met mijn papieren onder mijn arm.
Maar tot mijn grote verbazing kreeg ik enkele maanden later te horen dat ik al die tijd niet bestaand werk had gedaan, en dat HTM per 17 mei ging stoppen met mijn salaris uit betalen.
Ik moest zo snel mogelijk een uitkering gaan aanvragen.
Inmiddels was ik wel al gekeurd door UWV, en de UWV arts vond dat ik wel tien uur per week kon gaan werken, in de hoop dat ik in de toekomst de uren kon opbouwen.
De arts vond één jaar te weinig om weer in het arbeidsproces mee te kunnen komen.
Ook dit heb ik besproken met mijn leidinggevende, hij zou verder informeren binnen het bedrijf, helaas is hij mij het antwoord schuldig gebleven.
Tot mijn verbazing lag er toen ik terug kwam van mijn vakantie wederom een oproep van UWV of ik even langs wilde komen voor een tweede keuring.
HTM wilde mij ontslaan, en omdat ik had aangeven dat ik tien uur wilde werken, hebben zij een tweede keuring aangevraagd.
Ik was moe van het vechten, eerst tegen mijn ziekte en nu tegen HTM, dus ik heb me bij de beslissing van de UWV arts neergelegd.
Dus 17 mei werd salaris uitbetaling gestopt, maar ook mijn vakantie geld kreeg ik niet, het was te moeilijk om uit te rekenen waar ik recht op had en omdat ik niet mee wilde werken aan mijn ontslag, zou dit nog een tijd kunnen duren.
Door tussenkomst van mijn advocaat is in juli alsnog mijn vakantiegeld gestort, maar ik kreeg tot mijn grote verbazing in de maand september een brief met het verzoek 600 euro terug te storten op rekening van HTM, er was namelijk een fout gemaakt, zij hadden te veel uitbetaald. ( ze wisten namelijk niet wanneer de ontslag datum was)
Vanaf het moment dat ik mijn sleutels van mijn kastje heb ingeleverd 28 april 2008 tot heden heb ik alleen een ontslag brief ontvangen, en de sommatie van het teveel betaalde salaris en totaal geen persoonlijk contact met leidinggevende van de afdeling. Voor hen was duidelijk de kous af. Dit heb ik kenbaar gemaakt bij de directie van HTM, maar die vind bij navraag bij leidinggevenden dat de afdeling naar behoren heeft gehandeld, naar mijn verhaal is nooit geluisterd.
Wel heb ik nog 08-09-2008 een mail ontvangen van mijn leidinggevende waarin hij zich excuseerde voor de gang van zaken, maar waarin hij ook liet doorschemeren dat de onpersoonlijke manier waarop ik ontslagen was aan mij lag omdat ik alles via de officiële weg wilde doen.
Voor mij dus geen afscheid met bloemen, maar een afscheid met een onpersoonlijk ontslag brief en een rekening van ruim 600 Euro, en het verzoek zo spoedig mogelijk mijn vrijvervoer in te leveren.
Dat is de dank die ik krijg voor ruim tien jaar dienstverband.
Na dit verhaal opgeschreven te hebben, heb ik besloten dat ik dit verhaal doorstuur naar de media en in de openbaarheid breng, in de hoop dat andere mensen niet zo gedupeerd worden zoals ik, en in de hoop dat werkgevers gaan beseffen dat ze met mensen te maken hebben, niet met personeelsnummers.
