Er zijn al een heleboel mensen die ons vehaal kennen, we wonen inmiddels al bijna vijf jaar in Noorwegen.  Maar we hebben de vraag gekregen om ons toch nog een keer voor te stellen, dus bij deze.

Wij zijn Ronald en Marja en hadden/ hebben een favoriet vakantieland………Noorwegen.  Met in ons achterhoofd de droom om er ooit nog eens te gaan wonen en werken.  Uiteindelijk hebben we in 1999 de beslissing genomen……we gaan.  Zijn rond gaan kijken in Noorwegen, zijn op Noorse les gegaan en we hebben in 2004 een boerderij met  daarbij huttenverhuur gekocht. We hebben ons huis verkocht, banen opgezegd, ingepakt en zijn met dochter, 5 poezen en hond in 2005 geemigreerd naar Noorwegen.  Onze dochter en ik met 5 poezen in het vliegtuig en Ronald ging met de hond met de auto. We zijn in het diepe gesprongen, wisten niets van het runnen van een boerderij en al helemaal niets van een toeristenbedrijf.  Onze dochter ging na 3 maanden terug naar Nederland en wij hebben bijna 4 jaar op onze boerderij gewoond en hebben het  toen verkocht en zijn verhuisd.

Nu wonen we alweer een jaar in Hedalen, op een boerderij wat een onderdeel van een museum is en het is de bedoeling dat wij de boerderij beheren zoals dat in 1950 werd gedaan o.a met het paard ploegen.  We wonen op een berg maar toch midden in het dorp.   Wij hebben 27 schapen, 6 geiten, 2 paarden, 2 kippetjes, 4 konijntjes, 4 poezen ( de vijfde hebben we helaas in moeten laten slapen ), en 2 honden ( de hond die mee geemigreerd is, is er ook niet meer ).  We hebben  geleerd om wol te kaarden, om te spinnen, oude hekken maken zoals ze vroeger gemaakt werden.  We hebben naast onze boerderij een actief leven, we hebben allebei een baan in het dorp, Ronald zit in het bestuur van de museumvrienden en in de handarbeidvereniging ( de dames vinden het fantastisch dat er een man in het bestuur zit ) en ik zit in de huisvrouwenvereniging en ga elke maand naar het breikafe en naar de vrouwenavonden in het kafe en ga regelmatig met de dames op stap.

We hebben het heel erg naar ons zin hier en op de boerderij beleven we elke dag wel weer wat anders.  Een planning maken lukt niet, want dan is er altijd wel een dier die dat door de war gooit.  Paarden die ineens in het donker voor je deur staan en naar binnen willen, schapen die de andere kant op willen als waar jij wil dat ze heen gaan, geiten die het leuk vind om heen en weer over het schrikdraad te hoppen en zo verder.

Dit was het in het kort over ons.  Ha det godt ( heb het goed ) allemaal.

Even voorstellen:

Ik ben geboren op 14 oktober 1949 dus nu 59 jaar. Ik ben al 37 jaar gelukkig getrouwd en heb een zoon van 34 die in Dublin woont en een dochter van 29 die in Edinburgh woont en getrouwd is met een Schot. Zelf woon ik in een dorp in Zuid Holland, heb een heel leuke baan als secretaresse bij een thuiszorgorganisatie en mijn hobby;s zijn: wandelen, koken, lezen, computeren, tafeltennissen en puzzelen (sudoku’s, cryptogrammen en logigrammen). Mijn favoriete vakantiebestemmingen zijn: Schotland (met stip op 1), Corsica, Portugal en de Griekse eilanden.

Verder zit ik in het bestuur van de tafeltennisvereniging als secretaresse, maak al 25 jaar het clubblad en tafeltennis competitie en recreatie.

25 januari 2008 het begin van een lange weg.

Ik voelde me ineensontzettend benauwd. Nico, mijn masseur wilde me niet behandelen. Hij wilde me naar de dokter sturen. Ik dacht: ik kijk wel uit want ik had ‘s avonds een etentje met een vriendin. Gezellig gegeten bij Happas Comidas. Toen we naar de parkeergarage liepen was ik wel erg kortademig maar ik dacht aan een bronchitis.

Vrijdag 25 januari 2008 stond ik op en dacht: ik ga toch maar even naar de dokter. De hele nacht slecht geslapen en nog steeds benauwd. Ik kon om 11.30 terecht. Kom ik bij de huisarts, zij schrikt zich rot en zegt: ik bel je man, volgens mij heb je een longembolie. Hij moet je komen halen en meteen door naar de spoedeisende hulp. Ik bel wel dat je eraan komt. Zo gezegd zo gedaan. Bij de spoedeisende hulp werd ik met voorrang geholpen. Bloed prikken, hartfilmpje, longfoto, het vaste ritje. Na een uur kwamen ze vertellen dat ik een liter vocht in mijn hartzakje had en dat ik geen 2 uur later had moeten komen want dan was mijn hart ermee gestopt. Ik werd met spoed naar een kamer gebracht. Daar staken ze een kolossale naald langs mijn ribben in mijn hartzakje en sloten daar een drain op aan. Zoiets wens je niemand toe! Wat een pijn!. Intussen zat mijn man op een stoel in de spoedeisende hulp te wachten. Er kwam een verpleegster zeggen dat het ernstig was. Arme jongen, zat daar helemaal alleen en wist niet wat er gebeurde!. De artsen dachten dat dat vocht kwam door een bacteriële of virale infectie.

Eindelijk zag hij me terug, aangesloten op een hartbewakingskastje met allemaal infusen en aan een drain waar bloederig vocht uitdruppelde.

Ik werd opgenomen op de hartbewaking. Had helemaal niets bij me behalve mijn handtas. Toen ik eenmaal was geïnstalleerd ging mijn man naar huis om de noodzakelijke spullen te halen. Ik had alleen een operatiehemdje en natuurlijk geen toiletspullen of schoon ondergoed, een ochtendjas, e.d.

Omdat het bijna weekend was lag ik heerlijk in mijn uppie op een kamertje apart. Ik werd er erg verwend want ik was op die afdeling op dat moment de enige patiënt. Wel lekker hoor want door al die draden en de drain kon ik niet echt lekker slapen dus ik lag ‘s morgens om 5 uur al te lezen en dat kan niet als je op een zaal vol slapende mensen ligt. Zaterdag en zondag kwam de hele familie langs. Iedereen was zich rotgeschrokken

Op maandag mocht ik naar de afdeling cardiologie, lag ik gezellig op zaal met een paar leuke vrouwen en mannen. Op dinsdag verwachtte ik te horen te krijgen dat ik naar huis mocht. De drain was eruit, het vocht was weg en ik voelde me kiplekker!

Groot was de schrik toen de zaalarts doodleuk kwam vertellen dat er in het vocht dat ze afgetapt hadden kankercellen hadden gevonden en dat ik moest blijven omdat er vele onderzoeken zouden volgen. Ik zat verbijsterd op mijn bed, het was me wel cru verteld, zonder man erbij. Ik belde mijn man en die schrok natuurlijk ook vreselijk. Hij kwam meteen naar het ziekenhuis en samen hebben we gehuild.

Ik ging de molen in. CT-scans van mijn hele lijf, botscan, mri-scan, lichamelijk onderzoek, mammografie, slokdarm-maagonderzoek, wat al niet! Uit de scans bleek dat ik een uitzaaiing had in mijn long en een verdikte klier achter mijn borstbeen. Een tumor was echter niet te vinden.

Ik werd overgeplaatst naar de afdeling interne geneeskunde en kwam onder behandeling van een oncologe. Zij vertelde me dat ik 6 chemokuren zou krijgen, eens per 3 weken. En dat ik wel mijn haar kwijtraakte. Dat was wel even huilen natuurlijk! Maar ja, wil je beter worden dan moet je wel!

In februari kreeg ik mijn eerste chemo. Gelukkig hebben ze goede medicijnen tegen misselijkheid. Ik lag 6 uur aan het infuus en mocht toen weer naar huis. Had weinig last van bijwerkingen, alleen het weekend na de chemo was ik doodmoe en sliep ik 2 dagen. Op maandag stond ik herboren op en ging ik gewoon weer werken. Ook was ik een week mijn smaak kwijt. Dat vond ik heel erg want alles smaakte verschrikkelijk vies dus dat was met lange tanden eten.

Na 2 weken viel mijn haar uit. Ik had intussen een mooie pruik uitgezocht en de kapster kwam mijn restje haar afscheren. Was wel een raar gevoel hoor, zo’n pruik op je hoofd. Maar ja, beter dan niets en het went.

Na 6 chemo’s bleek uit de scans dat de uitzaaiingen verdwenen waren. Wat een vreugde! Ik moest wel iedere 3 maanden op controle komen maar dat vond ik zelf wel prettig. In augustus gingen we fijn 3 weken op vakantie in Schotland. We logeerden eerst 3 dagen bij onze dochter en schoonzoon. Daarna trokken we 2,5 week door Schotland, logeerden in B&B’s en hotelletjes, wandelden, maakten mooie tochten en genoten.

De controle in oktober was prima, niets te vinden. Wij helemaal blij, het ging goed.

In december zouden we met kerstmis naar Schotland gaan. Een week daarvoor had ik op woensdagavond ineens pijn tussen mijn schouderbladen. De oncologe had gezegd dat ik met dat soort klachten altijd contact moest opnemen. Wij weer naar de spoedeisende hulp, daar dachten ze een longembolie dus weer foto’s, bloed prikken en die hele heisa. Op de foto was niets te zien. De andere dag een scan gemaakt en toen werd me verteld dat er weer een uitzaaiing was gevonden in de klier tussen mijn longen. Groot verdriet en grote schrik. Er werd bij verteld dat ze met chemo’s nog wel wat konden maar genezen zit er niet meer in. En nog steeds geen tumor.

De oncologe vond een verdikte klier in mijn hals, er werd een punctie in gedaan en inderdaad: weer foute cellen. Tijdens een operatie werd de klier verwijderd en opgestuurd naar de patholoog. Eerst kon die er ook niet echt iets van maken maar nadat de klier ook in het Academisch ziekenhuis in Leiden was bekeken kwam men tot de conclusie dat het toch longkanker moet zijn.

Nu moet ik donderdag as. naar de longarts die me gaat vertellen welke behandeling ik ga krijgen. Waarschijnlijk 4 chemo’s. En dan maar zien hoe lang ik nog mee kan.

Het gekke is dat ik me 100% goed voel, ik werk 32 uur, tafeltennis, wandel kilometers en doe alles wat ik leuk vind. Maar de longarts zei dat het bij mij door toeval in een heel vroeg stadium is ontdekt. Genezen kan niet maar ik kan nog wel een tijd(je) mee.

4 maart 2009

Ik was donderdag bij de longarts in de verwachting dat ik een behandelschema zou krijgen. De longarts vertelde dat hij overleg had gehad met de profs uit Leiden. Die hebben nog meer tests op het klierweefsel gedaan en twijfelen nu weer of het wel longkanker is!!!!! Dus moest ik maandag weer een CT-scan laten maken. Hiervan krijg ik donderdag de uitslag. Ik denk zelf dat er niets nieuws uitkomt, maar als dat zo is zou ik voor een PET-scan naar Nieuwegein moeten. Op zo’n scan kun je echt zelfs afwijkingen van een millimeter zien. Dan vraag ik me af: waarom hebben ze dat vorig jaar toen ze geen tumor konden vinden niet meteen gedaan? Oké het is een belastend onderzoek. Er wordt radioactieve stof ingespoten en daar gaan ze natuurlijk niet lichtvaardig mee om. Maar toch…. Als ik die PET-scan niet krijg ga ik voor een second opinion in de Daniël de Hoed.

Morgen verder als ik meer weet.

5 maart

Eerst mijn dochter op Schiphol wezen halen. Ze landde om 12 uur vanmiddag. Heerlijk om haar wer te zien sinds kerstmis!!!

Vanmiddag de uitslag van de scan. Die verschilde niet van de scan van de week voor kerstmis. Er is besloten 4 chemo’s te geven, om de 3 weken. Er wordt een stofje uit gelaten dat er vorige keer wel in zat omdat ik daarvan dode vingertoppen en voeten heb overgehouden en ze zijn bang dat als ze dat er weer in doen dat ik dan geen potlood meer kan vasthouden. Gelukkig was ik vrij snel aan de beurt en ik ben ook blij dat ze weer gaan behandelen. Dat wachten is ook niets.

Ik ga nu lekker slapen. Morgen wordt mijn schoonpa 92 dus drukke dag want je laat zo’n man niet alleen tobben met koffie, thee en een wijntje.

Gisteravond een heerlijke avond gehad met mijn dochter in de schouwburg in Gouda. We zijn naar Lenette van Dongen geweest. Het was zooooooooooo geweldig! We hebben er alletwee van genoten.

7 maart

Even een dagje rustig aan doen. Gisteren schoonpa jarig. ‘s Ochtends op de koffie, koffie, gebak, wijntje, afwassen, ‘s middags een wandeling gemaakt en om half 6 weer naar schoonpa. Hij wilde graag voor  hem, ons en andere zoon met vrouw Chinees bestellen. Heb ik gedaan, gezellig met elkaar gegeten, afgewassen, koffie gezet, daarna nog een wijntje en om half 10 naar huis. Pa was doodmoe (wat wil je als je 92 bent) en ik ook.

Vandaag lekker uitgeslapen en een beetje rond lummelen.

8 maart

We zijn gisteravond uit eten geweest met onze dochter. Daarna kwamen mijn vriendin en haar man een wijntje drinken. Werd weer laat natuurlijk want het was erg gezellig.

Nu is mijn man onze dochter naar Schiphol brengen. Ik zal haar missen. Verder houden we het vandaag rustig. Het waren drukke dagen en deze week of volgende week moet ik weer aan de chemo’s dus dan heb ik mijn krachten ook weer nodig.

9 maart

Ik ben aan het twijfelen geslagen. Doe ik er goed aan die chemo’s te ondergaan? Het schijnen als ik op internet rondspeur nogal pittige te zijn met veel bijverschijnselen. En ik voel me zo goed!!!! Ben zo fit als een hoentje. En al die moeite voor 1 of 2 uitzaaiingen? Nou ja, zal deze week wel een afspraak hebben met de oncologe en zal alles met haar overleggen. Ik weet dat beter worden er niet in zit en dat maakt het juist zo lastig. Kan ik met die chemo’s niet beter wachten tot ik werkelijk last ga krijgen? Die chemo’s kunnen de uitzaaiingen wel weghalen als het meezit maar er blijven altijd foute cellen achter die weer gaan opspelen na een kortere of langere tijd. En je kunt niet aan het chemokuren blijven, en wat is de kwaliteit van je leven als je de helft van je tijd je misschien rot voelt door de chemo’s? Allemaal overwegingen en  twijfels maar ik kom er wel uit.

10 maart

Vandaag heb ik een afspraak gemaakt met de oncologe. Ik kan vrijdag terecht. Dan ga ik met haar overleggen wat in mijn geval de beste behandeling is, wat de bijverschijnselen zijn en of het de moeite waard is. Ik heb een waslijst vragen en citaten van internet. Ook vanmiddag even langs het ziekenhuis geweest om mijn PAC door te laten spuiten. Dat is een soort onderhuids doosje, verbonden door een slangetje met een ader. Die hebben ze geplaatst omdat ik heel fijne aders in mijn hand heb en onzichtbare in mijn armen. Zo kunnen ze er bloed uithalen, chemo inspuiten enz. Hij moet wel iedere maand doorgespoeld worden en ik moet bloedverdunners slikken maar ik heb er een hoop plezier van want geen stukgeprikte aders meer.

13 maart

Vanochtend een afpsraak met mijn eigen vertrouwde oncologe want ik wilde graag bij haar terug en voor de chemo’s maakt het niets uit. Ik had een waslijst met vragen en twijfels. Het spreekuur liep zomaar niet uit. Toen ik binnenkwam zei ik tegen de oncologe: ik heb een waslijst vragen en veel twijfels. Allereerst vond ik de longarts nogal twijfelachtig over de diagnose en dan denk ik: moet je een zware chemokuur die bedoeld is voor terminale patiënten bij mij naar binnen gieten terwijl ik absoluut niet terminaal ben en de diagnose niet eens zeker is.

Tot mijn verbazing zei de oncologe: mevrouw ik heb ook zo mijn twijfels. Ik stel voor een second opinion aan te vragen bij het Anthonie van Leeuwenhoek want ik ben het met u eens, we gaan u niet vol chemo voor longkanker stoppen als het niet nodig is. Bovendien wees vergelijking tussen de scan van december en die van vorige week uit dat de klier waarin de uitzaaiing zit niet gegroeid is. Ik ga voor u een afspraak regelen. Ik was daar erg blij mee.

Maar ik vraag me wel af: als ik er nu niet om had gevraagd om bij mijn eigen oncologe terug te mogen en dus bij de longarts was gebleven dan was ik volgegooid met chemo zonder zeker te weten of het wel de geschikte was. Dus je moet altijd zelf mee blijven denken. Ik heb erg veel opgezocht op internet en dan kom je goed beslagen ten ijs.

Verder gezellige dag gehad. Er kwam een vriendin die ik al 7 jaar niet had gezien. Of we elkaar gisteren nog gesproken hadden! Gezellig!

Vanavond tafeltennissen, competitie. Ik heb er zin in.

15 maart

Heerlijke dag gehad vandaag. Eerst lekker uitgeslapen. Om half 1 kwamen mijn vriendin en haar man ons ophalen. We gingen een wandeling maken bij Baarn, stond gisteren in het AD, 11 km dus net leuk voor de zondagmiddag. Bij de start koffie gedronken en op 2 km van het einde in kasteel Gravestein nog iets gedronken. Daarna naar Gouda gereden, onderweg onze favoriete Mexicaan gebeld en daar heerlijk gegeten. We waren om half 10 thuis, toen belde mijn dochter dus het was een perfecte dag!

17 maart

Vandaag had ik om half 11 een afspraak met de natuurarts Henk Franssen in Heteren. Het is een eind rijden, ruim 100 km dus om kwart voor 9 stapten we in de auto. We waren mooi op tijd. Henk heeft me weer helemaal doorgemeten met bioresonans. Ik ben geestelijk en lichamelijk mooi in evenwicht en mijn energie is prima. Hij heeft hier en daar wat bijgesteld en me aangeraden groene thee te drinken en pure chocola, groente en fruit te eten en de suikers te schrappen uit mijn eetpatroon. Nou ja, ik ben geen zoetekauw dus dat is voor mij geen probleem.

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik een oproep krijg voor de second opinion. Afwachten maar. Zolang ik me zo goed voel vind ik het best.

18 maart

Ik ben zojuist gebeld door het Antoni van Leeuwenhoek dat ik een afspraak heb op 31 maart om 11 uur. Fijn dat het zo snel geregeld is. Misschien dat er nu eindelijk schot in de zaak komt en er een diagnose uit komt..

21 maart

Hoera het is lente! Heerlijk al die uitlopende bomen en struiken, ik word er helemaal vrolijk van. Vanmiddag even bij mijn zusje geweest. Zij zit 6 weken aan huis gekluisterd omdat ze aan haar been is geopereerd. Maar als alles genezen is kan ze weer wandelen is haar beloofd. Dus daar hopen we dan maar op. Daarna bij schoonpa langsgegaan, hij is 92 woont nog op zichzelf en is gezond van lichaam en geest. Op zaterdagmiddag gaan we altijd even bij hem langs, kopje thee, glaasje wijn, gezellig.

Morgen komt mijn zusje uit België koffie drinken. Zij is dit weekend in Nederland. Leuk hoor, ik zie haar niet zo vaak dus we hebben heel wat te kletsen.

26 maart

Wat een rotweer vandaag! De hele dag regen. Vanochtend bij mijn zusje geweest. Haar been gaat vooruit maar ze mag hem nog 3 weken niet belasten. Daarna mijn vriendin opgehaald en samen geluncht in Bergambacht bij het Centrum. Daarna nieuwe schoenen gekocht. Bergaambacht is een dorp maar ze hebben er een prachtige, heel grote schoenenzaak waar je werkelijk alle goede merken kunt krijgen. En omdat ik al jaren steunzolen heb koop ik daar altijd schoenen omdat ze veel schoenen hebben met uitneembare binnenzooltjes. Vanavond rustige avond. Man is tafeltennissen en ik heb even tv gekeken, beetje gecomputerd, beetje gelezen en ga lekker zo naar bed.

29 maart

Wij zijn vanmiddag naar de Frankrijkbeurs geweest in kasteel de Haar in Haarzuilens. Was erg gezellig. Ik ging daarheen omdat Roos Boum (de schrijfster van Valse Salie) met wie ik regelmatig mail (ze woont in Frankrijk) haar nieuwe boek daar signeerde. Het heet Du pain, du vin et Pindakaas. Verder hebben we daar heerlijke kaasjes gekocht, olijfoliezeep, nog een leuk boek en piripirisaus (is eigenlijk Portugees maar alla!).

Dinsdag naar het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam. Ik ben benieuwd wat ze gaan doen, of het alleen een introductiegesprek is, of dat ze aanvullende onderzoeken gaan doen. Nou ja, dinsdag weet ik het.

31 maart

Ik ben vandaag in het Antoni van Leeuwenhoek geweest. Wat een goed en
efficiënt ziekenhuis is dat! Ik had een afspraak om 11 uur en zowaar! Ik
werd om 5 voor 11 binnen gevraagd. Geweldig toch, dat heb ik vaak anders
meegemaakt. De specialist (een erg aardige man), legde duidelijk uit wat hij
ervan vond, ging in overleg met een aantal collega’s en besloot tot het
opvragen van kliermateriaal en vocht wat vorig jaar uit mijn hartzakje is
gehaald. Daar gaan ze heel gespecialiseerde proeven mee doen. Bovendien
krijg ik volgende week donderdag een pet-ct scan. De week daarop heb ik weer
een afspraak met de specialist. Wat een tijd nemen ze voor je en wat
efficiënt gaat dat daar allemaal! 
 

10 april

Gisteren de CT-Petscan gehad.

Ik moest om kwart voor 2 in het ziekenhuis zijn. Omdat je het met de files nooit weet vertrokken we om kwart voor 12. De reis verliep  voorspoedig en om 13.00 uur waren we in het Antoni van Leeuwenhoek. Ik heb me gemeld en kon vast in de wachtruimte plaatsnemen. Prompt om kwart voor 2 werd ik gehaald. Ik mocht op een bed gaan liggen in een kamertje. Eerst kreeg ik een vingerprikje om mijn bloedsuikers te bepalen. Die was 5,6, dus prima volgens de verpleegster. Daarna kreeg ik een valiumpil om de spieren te ontspannen. Toen kwam er een dokter die een infuus inbracht in mijn arm en hier radioactieve suikeroplossing in spoot. Daarna ging het licht uit op een klein lampje na en moest ik een uurtje rust nemen om het spul door mijn lichaam te laten lopen. Ik viel prompt in slaap (zal ook wel door de valium komen). Na een uur werd ik gehaald voor de scans. Eerst maakten ze een PET scan van het buikgedeelte. Ik moest met mijn armen omhoog liggen. Dit duurde 25 minuten. Daarna een scan van mijn borst-schouder en hoofd. Toen hingen mijn armen in een soort armsteun naast mijn lichaam. Dat duurde ook zoiets. Vervolgens kreeg ik contrastvloeistof ingespoten voor de CT scan. Werd ook eerst het onderste gedeelte gedaan met de armen omhoog, daarna het borst-, schouder -en hoofdgedeelte. Dat duurde alles bij elkaar ruim een half uur.

Toen alles klaar was werd het infuus eruit gehaald en mocht ik weg. Het was inmiddels kwart over 4, mijn man vond dat het erg lang had geduurd, ja die arme ziel zat daar maar te wachten, en ik rammelde van de honger want ik had vanaf ‘s morgens 8 uur niet meer mogen eten, alleen moest ik 2 uur voor de scan een liter water drinken. Dus zijn we het ziekenhuisrestaurant in gegaan en heb ik een grote bak koffie genomen en een kaasbroodje. Heerlijk! Onderweg naar huis heb ik nog een krentenbol op zodat ik weer een beetje verzadigd gevoel had. Al met al is het prima verlopen. Nu nog wachten op de uitslag volgende week woensdag. Maar eerst gaan we lekker een weekend weg met Pasen, naar Drente, fijn wandelen en een beetje luieren.

15 april

Ik heb de uitslag van alle onderzoeken in het AvL vandaag gekregen. Het is toch longkanker en ze wachten nog 1 test af, daarvan zal het afhangen of het een tablettenkuur wordt (met als bijwerking ernstige huiduitslag) of 4 chemo’s. Dat hoor ik volgende week. Maar ik ben blij dat er nu zekerheid is. De arts zei wel dat ik een bijzondere patiënt ben omdat ik er na 1,5 jaar nog zo gezond en fris bij loop dus de prognose van de gemiddelde longkankerpatiënt van 1,5 jaar is op mij absoluut niet van toepassing. Ik wacht nog even de uitslag van de laatste test af. Dan weet ik wat de behandeling wordt. Maar ik blijf positief denken. Uiteindelijk loop ik er nog fris en gezond (voor mijn gevoel) bij. En met de medicatie kan ik het als alles meezit nog een tijdje uitzingen dus ik ga gewoon verder met mijn leuke leven.

18 april

Vandaag meegedaan aan de bloesemtocht t.b.v. het Rode Kruis. Wat een evenement! We waren om 9 uur vertrokken en lang voor de start werd het verkeer al geregeld en werden we om te parkeren een weiland in gedirigeerd. Daarna was het nog een kilometer naar de veilinghal, het startpunt. Massa’s mensen, overal muziek en kraampjes. Wij deden de 15 km. De wandeling ging door bloeiende fruitboomgaarden, over dijkjes langs de Linge en over Mariënwaard, een prachtig landgoed. Overal was live muziek, er ware overal toiletten, er werden appels, flesjes water, zonnehoedjes en bruistabletten voor voetbadjes uitgedeeld. Af en toe liep je in een file, om de 3 kilometer was er een rustpunt voor wie even wilde zitten, echt geweldig. We waren om half 3 terug. Ben nu de trotse eigenaar van een medaille. Het was heerlijk!

21 april

Vandaag belde de arts van het Antoni van Leeuwenhoek. Hij geeft toch de voorkeur aan chemo per infuus in plaats van via tabletten. Ik ben daar niet rouwig om want als ik las wat je van die tabletten allemaal kunt krijgen! En je moet ze zo lang slikken, terwijl die chemo’s 4 keer is. Hij zou vandaag nog mijn oncologe in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda bellen om advies te geven over welke combinatie van chemo’s het wordt. Zij zal deze week nog wel een afspraak willen zodat ik volgende week kan beginnen. Hoop ik tenminste, dan ben ik er half juli van af en kan ik in augustus op vakantie. Nog even afwachten maar.

23 april

Vanavond ben ik gebeld door de oncologe. Zij heeft overleg gehad met de arts van het AvL. Ze zeggen beiden dat ik een heel bijzondere patiënt ben, longkanker met uitzaaiingen in de klieren en van buiten zo gezond als een vis om te zien en totaal geen klachten. Ik mocht zelf zeggen wanneer ik met de chemo’s wil beginnen. We zijn uitgekomen op 19 mei. Dan krijg ik 4 chemo’s met tussenpoos van 3 weken zodat ik ruim voor onze Schotlandvakantie in augustus klaar ben. Ik krijg weer medicijnen tegen misselijkheid en kan last krijgen van mijn slijmvliezen maar kaal worden niet, hoogstens wordt mijn haar wat dunner. Pff dat is een hele opluchting.

Nu kan ik fijn op 7 mei met mijn vriendin een dag naar de Vitalizee, nog even lekker genieten in de sauna. En we willen ook nog een lang weekend naar Schiermonnikoog, we proberen 15 mei te regelen. Dus nog even leuke dingen voordat ik weer aan de chemo’s ga.

 28 april

Schiermonnikoog zat vol dus gaan we naar Ameland. We gaan van 15 tot 18 mei, leuke afsluiting voordat ik weer aan de chemo’s begin. Eigenlijk moet ik op maandag voor begin chemo bloed laten prikken maar ik doe het nu de vrijdag ervoor, zorg ik dat ik om half 8 in het ziekenhuis zit.

Op 11 mei moet ik nog een CT-scan en een hartfilmpje laten maken en heb ik een afspraak met de oncologieverpleegkundige. Van haar krijg ik een boekje met waar je op moet letten (koorts, bloedneuzen, enz.) en recepten voor medicijnen tegen misselijkheid. Maar eerst gaan we lekker naar Ameland en daarna zien we wel weer.

3 mei

Leuk weekend gehad. Gisteravond naar de Schouwburg met man, vriendin en haar man. Daarna bij mijn vriendin een wijntje wezen drinken. We waren pas om 3 uur thuis. Dus lekker uitgeslapen tot half 10. Mijn jongste zusje kwam met haar man thee drinken en mijn oudste zus en haar vriend kwamen eten. Had jongste ook spontaan uitgenodigd maar die had haar kinderen beloofd dat ze thuis zouden eten. Etentje was erg gezellig. Ik leef op al die leuke dingen. Donderdag naar de sauna met mijn vriendin, daarna moederdag en dan gaan we alweer bijna naar Ameland.

7 mei

Ben net thuis, de hele dag met mijn vriendin naar de sauna geweest in Scheveningen. Het was heerlijk, arrangement met massage, gezichtsbehandeling, jumbobruiner, lekkere salade en vers sapje. Daarna op de boulevard vis gegeten en in een strandtent nog een wijntje gedronken. Het was een geweldige dag!

Het was nog even genieten want als ik weer aan de chemo’s ben mag ik niet naar de sauna vanwege infectiegevaar. En zonnebanken mag dan ook niet omdat je huid dan veel gevoeliger is, je zou verbranden.

11 mei

Ik heb een fantastische moederdag gehad! Vrijdagavond moest mijn man weg voor de bridge, zoals hij zei. Komt hij om 11 uur thuis en wat denk je? Is hij helemaal niet weggeweest voor bridge maar is de kinderen van Schiphol wezen halen! Ik was helemaal overddonderd en zo blij! We hebben een heerlijk weekend gehad. Ze zijn vandaag weer teruggevlogen naar Schotland en Ierland.

Vanochtend moest ik naar het ziekenhuis voor een CT-scan, longfoto, hartfilmpje en gesprek met de oncologieverpleegkundige. Pff kreeg een bos recepten mee en moet morgen voor een vitamine B12  injectie en moet ook vanaf morgen tot half augustus foliumzuurtabletten slikken. Ik baalde als een stekker. Moet tijdens die chemo al zoveel rotzooi slikken en nu dit ook nog eens. Vandaag al contrastvloeistof ingespoten gekregen voor de CT, morgen vitamineinjectie, woensdag bloed prikken ik lijk wel een vergiet! Ik was echt hartstikke dwars vandaag. Voel me kiplekker en gezond en word ik weer volgestopt met al die rommel. Maar ja, er is geen alternatief! Moed houden maar.

19 mei

Ik kwam vanochtend in het GHZ voor de eerste van mijn nieuwe serie van 4 chemo’s. Het ging snel, carboplatine 1 uur, alimta 15 minuten. Daarna naar dr.v.d. Torre. Zij keek alles door, bloed was uitstekend, hartfilmpje helemaal goed, longfoto prima, en raad eens: vorige maand is er een PET-scan gemaakt in het Avl. Vorige week een CT-scan en wat blijkt? De aangetaste kliertjes zijn geslonken! Dus in overleg met v.d.Torre afgesproken dat we niet verder gaan met de chemo’s. Ze vindt het zonde! Nu ga ik eens per maand bij haar op controle, met de voorwaarde dat als ik ga hoesten, het benauwd krijg iod dat ik dan aan de bel trek. Ze vindt mij een heel bijzondere patiënt, zegt: zoiets heb ik nog nooit meegemaakt, het lijkt wel of u aan zelfgenezing doet! Ik blij natuurlijk want het scheelt toch 3 chemo’s. Dus heb ik eind juni een afspraak met v.d. Torre, hoef ik alleen bloed te laten prikken om te kijken hoe deze chemo is uitgevallen, en dan natuurlijk of mijn bloedplaatjes goed zijn gebleven. Ik hoef nu nog maar 1 maand foliumzuur te slikken en nog maar 1 vitamine B12 injectie, anders had ik er tot half augustus aan vast gezeten. Je snapt dat ik hartstikke blij ben. Voorlopig heb ik weer even een rustige tijd.

24 mei

Die ene chemo heeft er toch even stevig ingehakt. Dinsdag, woensdag en donderdag ging goed maar vrijdag stortte ik helemaal in en heb geslapen van vrijdagochtend tot vanochtend, ik was echt helemaal van de wereld. Nu voel ik me weer prima, ga morgen weer werken en mijn smaak is ook bijna terug.

3 juni

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven. Maar ik had het druk met andere dingen. We hebben een reisje Ierland geboekt nu ik toch voorlopig niet aan de chemo’s hoef. We gaan 10 dagen, vrijdag de 5e weg en we komen de 15e terug. We gaan eerst 7 dagen door Ierland trekken met een huurauto en overnachten in B&B’s. Het laatste weekend zijn we bij onze zoon in Dublin. Leve het internet, alles was in 1 dag geregeld, de vliegtickets, de huurauto en de B&B’s.

Pinksteren was ook heerlijk. We hebben 1e Pinksterdag een mooie wandeling van 14 km gemaakt met mijn vriendin en haar man in op de Amerongse berg. Daarna zijn we Mexicaans wezen eten bij onze favoriete Mexicaan Xcoximilco in Gouda. Het was een heerlijke dag.

Gisteren en vandaag gewerkt, morgen ben ik vrij, ga ik even naar de kapper want de kleur is er door al die zon helemaal uit. Dan nog even schoonpa van 92 gedag zeggen en dan kunnen we vrijdag vliegen.

Net zo belangrijk is het om kinderen al van jongs af aan kennis te laten maken met verschillende smaken en gerechten en ze vertellen dat eten meer is dan alleen het vullen van de maag. Met dit boek laat Tana Ramsay zien hoe je kinderen enthousiast kunt maken voor koken en eten. Ook vertelt ze hoe je kinderen nieuwe dingen kunt laten proeven zonder dat ze daarvoor hun neus ophalen.

Eten is iets wat je doet met het hele gezin. Samen eten, praten en genieten. Van simpele ontbijt- en lunchgerechten tot verrassende traktaties bij de thee en uiteraard ook talloze avondmaaltijden staan in dit boek beschreven. Succes verzekerd voor het hele gezin!

Familiekeuken – Tana Ramsay, Uitgeverij
ISNB 9789043910217, Prijs € 24,95
Verschijningsdatum mei 2007

U kunt Familiekeuken van Tana Ramsay hier bestellen.

Ondanks dat het een Amerikaanse film is en het ook over de Amerikaanse voedselindustrie gaat, is het ook voor ons verontrustend. De handel is wereldwijd dus ook wij mogen ons zorgen maken over wat er daadwerkelijk met ons eten gedaan is en wat er allemaal in zit.

Dit is precies wat de drie mannen en de vele mensen die voorkomen in de film willen laten zien. In de documentaire zie je wat voor vreemde en overbodige toevoegingen worden gestopt in het eten en wat de dieren vooraf ondergaan en hoe men het voor elkaar krijgt groenten nog langer in de winkels te laten liggen.

Food inc is een beangstigende documentaire waarin schokkende en verrassende beelden te zien zijn over wat er zich allemaal afspeelt in de Amerikaanse voedselindustrie. Vertegenwoordigers van de voedselindustrie hebben zelfs geweigerd om commentaar te geven. Spijtig genoeg zegt dit voldoende!

Of deze documentaire ook in de Nederlandse bioscopen gedraaid zal worden is nog niet bekend.

Een van Nederlands best bezochte toeristische plekjes is de Zaanse Schans in Zaandam. Het is een unieke woon- en werkbuurt met musea, molens, winkels, oude ambachten, restaurants, een informatiecentrum en een rondvaartdienst. De Zaanse Schans geeft u een kijkje in de Zaanstreek van de zeventiende en achttiende eeuw. Tussen de traditionele houten huizen, pakhuizen en windmolens krijgt men het gevoel terug te zijn in lang vervlogen tijden.

Een greep uit de vele musea en winkeltjes die op de Zaanse Schans te bezichtigen zijn:

Zaanse Mosterdmolen
In deze oude molen wordt nog altijd de echte Zaanse mosterd gemaakt en verkocht!
De mostermolen is tijdelijk gesloten wegens renovatie.

Kaasmakerij
De Catherinahoeve is een replica van een authentieke Oostzaanse boerderij. De boerderij is vandaag de dag ingericht als kaasmakerij. Er worden hier verschillende soorten Hollandse kaas gemaakt en er worden dagelijks op gezette tijden demonstraties gegeven over het maken van kaas.

Klompenmakerij
In deze voormalige opslagschuur voor granen en snuiftabak staat één van de grootste en mooiste klompencollecties van Nederland. In de collectie bevinden zich o.a. klompen met prachtig houtsnijwerk of klompen met een schaats! Dagelijks kunt u zien hoe klompen gemaakt worden. In de klompenmakerij is tevens een winkel waar alle maten en kleuren draagklompen, miniatuurklompjes, sleutelhangers en spaarpotten te koop zijn. Zowel de klompenmakerij als het klompenmuseum zijn gratis toegankelijk.

Albert Heijn
De Museumwinkel Albert Heijn is een samenvoeging van twee huizen. Het voorste gedeelte, de winkel uit 1820, en het achterste gedeelte dat als woonhuis in gebruik is.
In deze oude kruidenierswinkel kunt u de oorspronkelijke inrichting en inventaris van de winkel van Albert Heijn uit Oostzaan bezichtigen. Zo begon de grondlegger van het Ahold supermarktconcern toen hij in 1887 de kruidenierszaak van zijn ouders overnam. Het zo getrouw mogelijk gereconstrueerde interieur laat zien wat er in ruim een eeuw is veranderd. De toegang is gratis.

Bakkersmuseum
Het uit 1658 afkomstige winkeltje ‘In de Gecroonde Duyvekater’ is een negentiende eeuws ingerichte bakkerswinkel met een prachtige marmeren vloer en een bakkerij met een authentieke oven. De winkel en de bakkerij vormen samen een intiem bakkerijmuseum. De naam van het museum komt van het bekende Zaanse zoetbrood ‘Duivekater’ dat nog altijd als lekkernij wordt beschouwd.

Openingstijden
Maandag t/m zondag geopend van 09:00 tot 17:00 uur.

Wilt u meer weten over de Zaanse Schans en de musea en winkeltjes, kijk dan even op de website www.zaanseschansmuseum.nl

Kunt u de film niet bekijken? Download dan de nieuwste versie van de flashplayer

Deadline is ook op uw mobiel te volgen, ga hiervoor naar madsite.mobi/libelle

De twee joodse zussen Cassie en Lizbet zijn beiden totaal verschillend van elkaar. Na de onorthodoxe opvoeding door hun wereldvreemde ouders, gaan ze ieder een eigen weg.
Cassie is succesvol, knap, slank en vriendelijk, maar heeft problemen in haar huwelijk met George. Lizbet is minder knap en probeert het te maken als schrijfster, terwijl ze niet veel verder komt dan een column in een groezelig mannenblad. Lizbet heeft echter een gelukkige relatie met Tim. Ondanks de totaal verschillende levens, zijn de zussen toch vriendinnen gebleven. Die vriendschap wordt op de proef gesteld wanneer Lizbet ‘per ongeluk’ zwanger blijkt te zijn, terwijl Cassie al jaren een kindje probeert te krijgen.

Zus Enzo is een mooi, grappig, liefdevol en ontroerend verhaal. Anna Maxted beschrijft serieuze onderwerpen als adoptie, hartfalen, verkrachting met een flinke dosis humor, wat het boek heel plezierig een vlot leesbaar maakt. Een aanrader voor iedereen!

Zus Enzo – Anna Maxted, Uitgeverij de Kern
ISBN 9789032510800, Prijs € 16,95
Verschijningsdatum september 2006 (nieuwe pocket editie verschijnt 31-03-2009)

Zus Enzo is hier te bestellen.

Een kaartje is altijd leuk om te krijgen,een bloemetje maakt je blij en een cadeautje is altijd een verrasing, maar wat denkt u van een persoonlijke boodschap op chocolade? Of iemand nu jarig is, geslaagd is, je iemand wil bedanken, sterkte of geluk wil wensen óf gewoon even kwijt wilt dat je hem of haar heel lief vindt, TNT post zet uw persoonlijke boodschap op verschillende blokjes chocolade en verstuurt deze chocotelegram naar de persoon die u wilt verrassen.

Alle karakters zijn van melkchocolade en de overige vlakjes en spaties worden opgevuld met witte chocolade. En wel te verstaan lekkere chocolade, want de blokjes zijn gemaakt van echte Belgische chocolade, Callebaut! De telegram is in verschillende maten te versturen dus iedere gewenste tekst past erop. Wilt u iemand verrassen, klik dan even door.

Zeuren.

Hoi Abbi,
 
Wij Nederlanders staan erom bekend dat we zeuren. En dan het liefste over het weer. Het is te nat, te koud, te warm, te benauwd, te droog, te zonnig, te somber, te miezerig, te vochtig nou noem maar op. Het is niet goed of het deugd niet. Of over de politiek, o nou dat is een stokpaardje van velen! Mijn opa had het altijd over de politiek. Niks deugde aan Den Haag. Klagen, zeuren, miepen, mauwen, zaniken, mekkeren, jammeren, ons volk is er één van een en al klaagzang als je het zo om je heen hoort. Maar waarom klagen we zo? Is dat omdat er echt niks deugd? Of is dat gewoon persoonlijke onvrede? En is de politiek en het weer slechts een uitlaatklep? Luister goed naar een klager en je hoort dat er vaak meer achter zit. Mensen die hun onvrede niet kwijt kunnen gaan lopen klagen. Men kan dan hun spanning kwijt.  Tevreden mensen klagen niet, dat heeft niet met materialistische omstandigheden te maken maar meer met hun gemoedstoestand. Ze hebben gewoon geen reden tot klagen.
 
 
 
Waar mensen ook wel over klagen is over andere mensen. Niemand is perfect maar niks is zo leuk als klagen over de fouten van een ander. Steekt er één zijn hoofd boven het maaiveld uit dan is het: Tsjak! Eraf met zijn hoofd… In Nederland heerst toch over het algemeen een mentaliteit van ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg’. We hebben een hekel aan mensen die ‘brallen’ of zich op de borst kloppen van ”kijk eens hoe geweldig goed ik ben”. Dat bepalen we altijd zelf nog wel of we iemand leuk of goed vinden, dat hoeft diegene niet op voorhand al van zichzelf te zeggen en daarover beklagen we ons dan weer heerlijk.
 
Ik heb een abonnement op het tijdschrift Psychologie en daar stond een artikel in over zeuren en klagen. Ook zat er een polsbandje bij. Een mooi paars polsbandje met de tekst: ‘A complaint free world’ en ‘Spirit’. Iedere keer als ik mezelf betrap op klagen of zeuren moet ik het bandje van pols laten wisselen. En dan na een week of drie kijken hoe vaak ik dat gedaan heb. Tot nu toe heb ik me keurig aan niet klagen gehouden. Het zit nog mooi om mijn rechterpols. Als het zo zou zijn dat het preventief werkt, dan zouden vele mannen in Nederland hun vrouw zo’n bandje cadeau doen, denk ik. Maar dan zou die vrouw weer een reden tot klagen hebben: Hm kan er niet meer af dan alleen maar een plastic bandje? Het is niet goed of het deugd niet…
 
Abbi, hoe zit dat met de Fransen? Hebben zij ook zo’n uitgesproken karakterestieke eigenschap? Klaagt de Fransman over het weer, de politiek? Of is dat nou iets ‘typisch Nederlands’ zoals wij zo graag willen geloven?
 
Hier een test van de Psychologie site om te kijken of je een klager bent of niet:
http://www.psychologiemagazine.nl/web/Test-uzelf/Tests-Persoonlijkheid/Test-Klagen.htm
 
Nou Kati dat was wel een leuke test, ik heb ‘m even gedaan en behaalde 54 punten en kan dus voor een echte klaagster uitgemaakt worden ! Als je denkt dat het Nederlandse klagen een uitzondering is moet ik je teleurstellen want de Fransen kunnen er ook wat van hoor ! Ze hebben ook altijd wat te zeuren en te zeiken. Ik ben net terug van de bloedcollecte en daar werd mij de vraag gestelt of ik rookte. Ik antwoordde dus met een lachertje ; "Nee hoor ik rook en drink niet ; ik ben een perfect mens". Die man keek me even aan en zei heel droog ;"Ja precies, dat zijn juist vaak de vrouwen die maar beter wel kunnen drinken en roken." Ik keek vragend naar z’n vrouwelijke collega die meteen zei : "Hij bedoelt dat vrouwen veel te veel klagen en dus dan maar beter wel een glaasje kunnen drinken." Ik er dus meteen weer bovenop : "Nee hoor, ik klaag nooit." De man was zo dan maar gerust gesteld ! Dus je hoort het het schijnt dat vooral de Françaises veel klagen !
 
Over een klagende man, hij klaagt de hele dag en zelfs als hij een grote cheque krijgt klaagt hij zelfs daarover ; "Oh nee die is veel te zwaar."
http://www.youtube.com/watch?v=qgGJHgrnH6M

Kunt u de film niet bekijken? Download dan de nieuwste versie van de flashplayer

Deadline is ook op uw mobiel te volgen, ga hiervoor naar madsite.mobi/libelle

Al weken eet ik, overtruigd carnivoor, vegetarisch. Ja ja. Bij een gepensioneerde collega om de hoek. Ons Jetje. Ik eet mee, vanwege alle toestanden met strepjes en geopereerde polsen en zo.

Ik zag dat echt niet zo zitten hoor, ik ben meer van de biefstuk (in deze barre tijden een tartaartje) maar verhip, het valt mee! Ik eet nu zelfs sperzieboontjes, waar ik altijd totaal tegen was. Getver! Sperzieboontjes! Nou ja, gecombineerd met voornoemde biefstuk, vooruit dan maar. En dan nog. Sperzieboontjes en ik waren geen vriendjes. (is het nou eigenlijk spercieboontjes of sperzieboontjes, qua spelling – hm. spel-check erop los laten).

In ieder geval – Jet maakt er wat van, gegratineerd met Brie en ik eet het nog ook. De carnivoor is omgeslagen. Maarre…. biefstukje wil er nog steeds wel in hoor. Alleen ben ik wel genezen van het idee dat vega saai en smakeloos is. Lang leve Jet!

Natuurlijk hoeft u zelf niet verkleed aan de carnavalsoptochten mee te doen, maar het is altijd een feest om ernaar te kijken. De vele praalwagens en dansende, opgedofte mensen maken de sfeer helemaal af. Drankje erbij en kijken maar!

U kunt dit weekend naar carnavalsoptochten kijken in o.a.:

Zaterdag 21 februari 2009

Eindhoven (Lampegat)
Er is ook voor dat de optocht begint al heel wat te beleven in Eindhoven (Lampegat). De Grote Optocht wordt door het centrum van Eindhoven gehouden. Na de optocht gaat het feest in Eindhoven natuurlijk gewoon door, bijvoorbeeld in de grote feesttent op de Markt. Het motto van Lampegat is dit jaar ‘Van ’t een kumt ’t ander’.

Den Bosch (Oeteldonk)
De winkels zijn gesloten, de restaurants zijn gesloten, niemand is aan het werk. Toch is het een drukte van jewelste in Den Bosch of Oeteldonk. De Oeteldonkers hebben steevast een van de mooiste parades van Nederland met vele duizenden toeschouwers. Het motto van de Oeteldonkers is dit jaar ‘Oeteldonk stikt er d’n draok mee’ oftewel ‘Oeteldonk steekt er de draak mee’.

Roosendaal (Tullepetaonestad)
Dit jaar zijn er weer 11 Tullepetoane vereeuwigd op doek. Op de 11 doeken kan een bod worden uitgebracht en de opbrengst gaan naar het kindercarnaval in Roosendaal. Het motto van 2009 voor Roosendaal is ‘Gin zeej t’ oog’. Er is deze zaterdag ook een kinderoptocht te zien. Aan deze kinderoptocht kunnen kinderen deelnemen in een eigen creatie, een wagentje, een versierde fiets of samen als een leuke carnavalsgroep.

Zondag 22 februari 2009

Helmond (Keijebijtersstad)
Stichting ‘De Keijebijters’ organiseert de carnavalsoptocht in Helmond. Zelf noemen ze het ‘de grootste optocht van het zuiden’. Deze grappige titel past helemaal binnen de traditie van het carnaval. Op carnavalszondag is er ontzettend veel te beleven in deze Noord-Brabantse stad. De optocht in Helmond start om 14.30 uur aan de President Rooseveltlaan.

Voor meer informatie over carnavalsoptochten dit weekend kunt u kijken op de website van Omroep Brabant, www.omroepbrabant.nl

Maar ze vraagt zich af wat er met haar dromen gebeurd is. Eens leidde ze een succesvol cateringbedrijf, maar de laatste tijd voelt ze zich steeds leger van binnen. Bovendien blijkt Joe ook niet perfect, zelfs niet als ze haar ogen sluit voor zijn vele affaires.
Als Joe één slippertje te veel maakt met een nieuwe collega, worden ze gedwongen naar New York te verhuizen. In het nieuwe huis buiten de stad hoopt Alice op een nieuwe start. Maar zal dat met of zonder Joe zijn?

Jane Green werkte jaren als journaliste voor verschillende kranten en tijdschriften in London. Op haar 27e besloot ze haar baan op te zeggen bij The Daily Express en schreef ze haar eerste roman over hoe het was om een jonge en single vrouw te zijn in de stad. In januari 2009 verscheen het nieuwste boek van Jane Green: Zomeravonden.

Te mooi om waar te zijn – Jane Green
Uitgeverij Meulenhoff i.s.m. Libelle, € 2,95, verschenen in 2009
Neem een jaarabonnement op Libelle Bookazine

Op een ochtend ligt de Ierse schaapherder George Glenn onbeweeglijk in het gras. Er steekt een schop in zijn bort. George’ schapen zijn ontzet: wie heeft de oude schaapherder omgebracht? En waarom? Langzaam maar zeker komen ze dader op het spoor. Maar als het de schapen uiteindelijk lukt om de raadselachtige dood van hun herder op te lossen staan ze vervolgens voor het volgende probleem: Hoe maken ze dit aan de mensen duidelijk?

Zuidland is een pittoresk dorpje op de Zuid-Hollandse eilanden. Ondanks het feit dat het plaatsje slechts 5000 inwoners telt en iedereen elkaar kent, heeft men daar een ernstig probleem met hangjongeren. Rond de jaarwisseling is dat behoorlijk geëscaleerd en moest de ME er aan te pas komen om de orde enigszins te herstellen. Een dag later valt het dorp over de politie heen. Zij (politie) hadden hun feestje niet moeten verstoren!

De jongeren in dit dorp vervelen zich te pletter en hangen rond, maken buurten onveilig en de uitgeschreven bekeuringen worden vervolgens door hun ouders betaald. In gesprek gaan met de ouders heeft niets opgeleverd. De burgemeester en de wijkagent klagen steen en been. Het zijn allemaal autochtone jongeren en daar krijgen zij geen subsidie voor van het Rijk.  

Weesp is sinds twee weken negatief in het nieuws. Er is grote onrust ontstaan na bedreigingen bij scholen. Na de moordpartij in het Belgische Dendermonde is men uitermate voorzichtig en de zaak wordt groots in het nieuws gebracht. Nadat er een filmpje bij Opsporing Verzocht wordt vertoond, blijkt het om twee jonge daders te gaan. De ouders melden zich vrijwel direct met hun jongens bij de politie. De jongens worden opgepakt en verdwijnen voor een week in de cel.

Twee verhalen, twee keer over jongeren, maar twee verschillende reacties van ouders. Ik heb altijd tegen mijn kinderen gezegd dat als ze rottigheid uithalen en ik word ’s avonds laat door de politie gebeld dat ik ze kan komen ophalen, ik ze tot de volgende ochtend laat zitten. Dat zal ze leren. In Zuidland denken er veel ouders duidelijk anders over.

Mag verveling en geen plek hebben om naar toe te gaan, een reden zijn om je te misdragen. Hoe kom je van die overlast af?

Moeten de ouders in Zuidland hun kinderen met vrienden niet wat vaker een hangplek in hun huis aanbieden? Gaan we ze korten op hun kinderbijslag?

De ouders van de Weesper jongens waren zo fatsoenlijk om zelf met hun jongens naar de politie te gaan. Knulletjes van 13 en 14 jaar worden vervolgens een week vastgehouden. Natuurlijk, het is een uit de hand gelopen kwajongensgrap. Ze verdienen ook wel een straf, maar is dit niet een beetje overdreven? Na deze actie van justitie is de motivatie van ouders vast en zeker een stuk minder om hun eigen kind aan te geven.

Nu jullie beide zaken kennen vraag ik me af wat jullie zouden doen als je weet dat je minderjarige kind een strafbaar feit heeft begaan. Betalen jullie de bekeuringen van je kind? Bedek je dit gedrag met de mantel der liefde of pak je het hard aan? Hebben jullie daar wel eens over nagedacht?

Lea Saskia Laasner groeide op als een gelukkig kind in een normaal gezin in Zwitserland. Haar leven verandert compleet als haar moeder in de ban raakt van een spirituele sekte en het gezin hun huis en leven verlaat om in de sekte te gaan wonen. Vanaf het moment dat ze hun intrede hebben gedaan in de sekte wordt hun leven totaal beheerst door goeroe Benno. Hij eist hun volledige aandacht en toewijding voor het spirituele ‘experiment’ wat de basis vormt van de sekte.

In de eerste jaren dat Lea in de sekte woont, doet ze erg haar best om zich aan te passen aan de groep. Dat lukt en daarmee wekt ze de aandacht van Benno. Benno maakt van haar zijn persoonlijke seksslavin en laat al zijn seksuele fantasieën los op de dertienjarige Lea.

Na jaren van seksueel misbruik en vernedering slaagt Lea er uiteindelijk in om uit de sekte te ontsnappen. Lea keert terug naar haar familie in Zwitserland om daar een nieuw leven op te bouwen.

Dit waargebeurde verhaal van Lea Saskia Laasner blijft lange tijd na het lezen nog door je hoofd spoken. De tot in detail beschreven gebeurtenissen in de sekte laten je met open mond van verbazing lezen en je vraagt je continu af hoe mensen tot zoiets in staat zijn. Het is een pittig verhaal, maar zeker een aanrader!



Ik was pas dertien – Lea Saskia Laasner en Hugo Stamm, Uitgeverij Arena
ISBN 9789069749563, Prijs € 12,50
Verschijningsdatum februari 2008

Bent u geïnteresseerd in het verhaal van Lea? Bestel Ik was pas dertien dan hier.

http://www.youtube.com/watch?v=0tNdNxvmH-4

De Allerhande, daar trekt mijn echtgenoot zijn neus voor op. Daar variëren ze al 35 jaar op hetzelfde recept, zegt hij. En ze strooien overal pijnboompitten over. Nee, de gerechten van mijn echtgenoot komen uit moeilijke kookboeken, zonder plaatjes.

Van BBC-kooktelevisie heeft hij geleerd hoe je met één hand eieren splitst, wortels julienne snijdt zonder je vingertoppen te verminken en soufflés maakt die niet inzakken. Ikzelf wacht nog steeds op een keukenmachine die dit alles kan. Ook heeft hij een betere timing dan ik.
Ik prik telkens toch weer net te laat in de broccoli om te zien of deze al gaar is. Mijn echtgenoot dresseert gerust vier pannen tegelijkertijd, en drinkt daar dan ook nog twee glazen wijn bij.

Goed kookgerei is het halve werk, zegt hij. Twee keukenkastjes moesten plaatsmaken voor een enorme Smeg-oven. Zijn koksmessen van € 75,-, zijn aanzetstaal, zijn zesteur, zijn vlammenwerper waarmee hij het suiker op de crème brûlée brandt en niet te vergeten zijn laatste aanwinst, een slacentrifuge, zijn hem heilig.

Mijn echtgenoot kookt het liefst met veel spektakel en natuurgeweld. Flamberen, roeren in enorme braadpannen en grote stukken vlees aan het spit rijgen, maken de neanderthaler in hem los. En een slagveld dat hij achterlaat. Maar dat is mannen niet vreemd, las ik deze week in NRC Next. Koken is het nieuwe jagen, zegt Igor Sorko van Cheffen.nl, een weblog voor mannen die graag koken. Vroeger kwam de man met een beest thuis dat vervolgens werd verscheurd. Maar ergens in de geschiedenis is het misgegaan, zegt hij. De vrouw nam het over, terwijl de keuken van oorsprong niet haar terrein is. Het maakt mij niet zo veel uit waarom mijn echtgenoot zich zo graag laat gelden achter het fornuis. Als het eindresultaat er maar naar is. En dat is het.

Wat is het beste gerecht dat ú ooit voorgeschoteld hebt gekregen door een man, chef-koks niet meegerekend? Wie heeft bij u thuis het schort aan?