Waterspuwers of Gargouilles.

 

Lieve Abbi,  

Van de week had ik het met je over de waterspuwers van de Notre Dame. Ik zal je vertellen hoe het zo gekomen is dat Jongste er zo in geïnteresseerd geraakt is destijds. Hij was zoals zoveel kinderen, gek op de filmpjes van Disney en keek zo ook naar de Klokkenluider van de Notre Dame. Daar waar andere kinderen letten op de klokkenluider, daar was Jongste gefascineerd door de waterspuwers. Alles wilde hij erover weten. Waar ze toe dienden, waar ze stonden, noem maar op.

Wist jij waar ze toe dienden? Ja voor de waterafvoer, maar ook waar het Franse woord van afkomstig is? Ik niet eigenlijk.

Het oorspronkelijke nut van een Gargouille is dat ze dienst doen als waterafvoer voor de daken van kathedralen. Wanneer er bij zware regen water uit de keel van de waterspuwers komt, klinkt er een specifiek geluid dat weerklinkt als de Franse benaming.

Technisch gezien gaat het dan om een waterspuwer en noem je het beeld dat een of ander creatuur moet voorstellen een Grotesque. Sinds de invoering van metalen waterafvoerpijpen, hebben ze alleen nog als symbolische functie. De betekenis van een gargouille is dat ze een kerk of woning bescherming bieden tegen het kwaad.

 

 

Toen wij in 2003 op vakantie gingen naar Bretagne en Normandië en als eerste een dagje Parijs aan zouden doen, wilde hij dan ook naar de Notre Dame voor, je raadt het al, de waterspuwers. Het was 39 graden, bloedheet, hartje zomer dus stampvol met toeristen. De Notre Dame stond in de steigers, ook dat was jammer. Maar er waren een aantal waterspuwers zichtbaar. Ook werd er een T-shirt van Parijs gekocht met een waterspuwer erop. Geweldig vond hij het.

Later in de vakantie, bij iedere kerk, zocht hij naar waterspuwers. En ja ook in Mont Saint Michel waren ze er. Prachtige exemplaren.

 

 

In latere vakanties in Groot-Brittannië keken we altijd nog naar waterspuwers en ook daar zijn ze te kust en te keur. Nooit geweten dat die fascinatie van mijn Jongste ook een beetje mij zou fascineren.

http://www.youtube.com/watch?v=TmujVOE1EsE&feature=related

 Ja Kati heel interessant en wat leuk dat jouw Jongste zich daarvoor zo interesseert ! Wij hebben hier in de buurt de Palais des Papes in Avignon.  Ook een historisch gebouw met Gargouilles. Ik heb bij waterspuwers eigenlijk nooit zo stil gestaan, maar vind het erg interessant. Ik let bij cathedralen meer op glas in lood ramen. Vaak worden die nogal verwaarloosd en dat vind ik heel jammer.
Gargouille Palais des Papes, Avignon 

Openhartig én met humor vertelt Sophie over doktersintriges en geroddel van zusters, kaal worden en wenkbrauwen stiften, daten en verliefd zijn op dokter K., pruiken shoppen en dansen in nachtclubs, maar ook over de gewenning, haar onzekerheden, angsten en, onvermijdelijk, de dood. Haar negen pruiken geven haar elk een ander gevoel en een andere persoonlijkheid, en helpen haar haar ziekte te overwinnen.

Meisje met negen pruiken is het debuut van Sophie van der Stap (Amsterdam, 1983). Ze woont en werkt in Amsterdam. In 2008 verscheen haar tweede boek: Een blauwe vlinder zegt gedag, het langverwachte vervolg op Meisje met negen pruiken.
bol.com

Meisje met de negen pruiken – Sophie van der Stap, Uitgeverij Prometheus
ISBN 9789044611182, Prijs € 10,00
Verschijningsdatum maart 2008

Bestel Meisje met de negen pruiken hier

Het Noordbrabanst Museum presenteert van 24 januari t/m 3 mei 2009 De Ideale Vrouw.

De tentoonstelling laat de ideale vrouw zien zoals ze vroeger en nu in beeld wordt gebracht. Verwacht dus geen modellen uit Hollands Next Topmodel. Er worden heel wat verschillende idealen getoond vanuit de Nederlandse kunst, cultuur en media.

Het museum biedt tijdens de tentoonstelling een kennismaking met een groot aantal bijzondere schilderijen met ideale vrouwen uit het verleden. Ook presenteert het museum kunstwerken van kunstenaressen van nu, die reageren op de klassieke rollen van vrouwen of op de hedendaagse dominantie van het schoonheidsideaal.

‘De ideale vrouw’ is een ode aan de vrouw in zowel historische beelden als in videofilms, interviews en citaten.

Overtuig anderen ervan dat jij de ideale vrouw bent of kent!

Openingstijden: dinsdag t/m vrijdag 10.00 – 17.00 uur, zaterdag en zondag 12.00 – 17.00 uur. Maandag gesloten. Het museum is gesloten tijdens carnaval (zondag 22 t/m dinsdag 24 februari).

Kijk voor meer informatie over het museum en de tentoonstelling ‘De Ideale Vrouw’ op www.noordbrabantsmuseum.nl

Lotte bereidt zich voor op het interview met de gijzelnemer. Kiek vindt het moeilijk om Lotte naar de gijzelnemer te laten gaan. Ze wil Lotte geen gevaar laten lopen. Deadline is ook op uw mobiel te volgen, ga hiervoor naar madsite.mobi/libelle.

Kunt u de film niet bekijken? Download dan de nieuwste versie van de flashplayer

Een eerste blog…

Het witte ‘papier’ langzaam vol letters zien komen….

Zomaar een dag, vandaag….of toch niet zómaar een dag?….Het is Valentijn…de trouwdag van mijn schoonouders….ze zijn er al jaren niet meer maar toch denk ik vaak op die dag aan hen….zouden ze toen, in de jaren ’30 ook al aan Valentijn hebben gedaan? Ik weet uit verhalen dat ze vroeger met bloemen heel wat konden zeggenmaar ook denk ik aan de leuke cadeautjes die ik vaak kreeg…de lieve kaarten….ach ja, het is allemaal voor de winkeliers, dat wordt vaak gezegt….maar als ik denk aan het plezier dat ik altijd had om iets voor mijn geliefde te kopen…dan gun ik het de winkeliers van harte! Het is vandaag ook een prachtige dag, de zon schijnt, de lucht is mooi blauw met soms wat witte wolken…dus toch niet ‘zomaar een dag’ vandaag, maar een dag om van te genieten!

Ik kan nog niet lang typen, maar dit moest er even uit:

Ze nemen de touwtjes in eigen handen en in plaats van twijfelen en je buik inhouden gaan ze voor seks en passie. De vrouwen zijn bepaald geen slachtoffers, maar heuse daders!

38 1/2: 1 man en 2 minnaars is een brutaal en sexy boek – een optimistische roman over vier bijna-veertigers die midden in het leven staan. In steden als ‘het Gooi’ van Duitsland (Klein-Vernich), Keulen, de Costa Blanca en Rome leven zij als echte Sex and the City-sterren.

Dit boek is een vlotgeschreven ‘chicklit’ verhaal in de stijl van ‘Gooische Vrouwen’ en ‘Desperate Housewives’. De schrijfster, van oorsprong Duitse, is manager en persagent van onder meer Linda de Mol en van zanger/presentator Gordon. Die twee laten zich op de achterflap dan ook lovend uit over het boek.

Onderhoudende debuutroman, goed voor enkele uurtjes ontspanning.

38 1/2: 1 man & 2 minnaars – Xenia Kaspers, Uitgeverij Truth & Dare
ISBN 9789049999353, Prijs € 12,50
Verschijningsdatum januari 2007

Benieuwd naar dit boek? U kunt het boek hier bestellen.

De ambitieuze Lucy Hill heeft het helemaal voor elkaar in haar leven. Ze woont in zonnig Miami, heeft een topbaan, een topsalaris en kan zichzelf regelmatig trakteren op nieuwe schoenen, tassen of, zo nu en dan, een nieuwe auto.

Dan krijgt ze de kans haar carrière een flinke duw te geven, moet ze alleen even orde op zaken stellen in een fabriek in Minnesota.

Als Lucy eenmaal geland is en het vliegveld uit wandelt, brengt de ijskoude winterwind haar bij zinnen en beseft ze pas waar ze aan begonnen is. Ook de ruwe arbeiders zorgen ervoor dat ze heel snel met beide hakken op de grond staat.

Tussen de blunders en klunzigheden door weet ze toch onverwachts de harten te veroveren van de inwoners van het plaatsje en wel van één man in het bijzonder.

Een lekkere romantische komedie die, geheel volgens het boekje, toch weet te scoren.

Regie: Jonas Elmer
Cast: Renée Zellweger, Harry Connick jr., Nathan Fillion, Siobhan Fallon, Frances Conroy
Genre: Komedie, Romantiek
Duur: 96 minuten

De film New in Town speelt in alle (grote) bioscopen in Nederland.

Ma chère, chère Kati,

Het was gister vrijdag de 13de, ja dat is natuurlijk niemand ontgaan ! Voor de Fransen is zo’n datum heel belangrijk. Op normale dagen wordt al veel geld ingezet, maar op zo’n dag hoopt iedereen op de Jackpot. De  Franse loterij speelt hier dan ook handig op in met eindeloze reclames. De Euro Millions loterij heeft ook weer een groot bedrag ingezet, dus waag het maar ! De kans dat je echt iets wint is zo klein (één op de zoveel miljoen), maar dat weet iedereen. Desondanks worden mensen letterlijk verblind door die hoge bedragen en kriebelt het in ieders portemonnaie. Gister was de hoofdprijs van de Euro Millions 15 miljoen Euro !

Gistermorgen was hier op de radio een ex-winnaar van de Franse "Euro Million" te horen. De arme man won vorig jaar Februari 61 miljoen Euro ! De journalist vroeg hem of hij meteen na die winst z’n baan had opgegeven. De man was eigenaar van een sportzaal en is toch nog een tijdje daarmee doorgegaan, totdat het nieuws was uitgelekt dat hij zoveel geld had gewonnen. Toen wilden zijn klanten hun abonnementen niet meer betalen. Ze zeiden tegen hem : "Nou jij toch zoveel geld hebt, laat ons dan ook maar gratis sporten". Hij heeft toen maar snel z’n zaaltje verkocht.

Hij vertelde dat hij twee huizen had van elk 600 m² en natuurlijk ook een half dozijn luxe auto’s. Maar één van z’n belangrijkste aankopen was een aardbol. Weet je wel zo’n ding wat we vroeger op school in de klas hadden staan, en elke keer als je er langs liep gaf je dat ding weer een draai. Deze man vertelde dus dat hij ook één keer per maand z’n globe een flinke zet gaf. Hij keek dan op welke plek het ding uitkwam en dat was dan z’n volgende vakantiebestemming!

Didier! ik heb je vrouw aan de telefoon, ze zegt dat ze je lotto biljet niet meer kan vinden !

Het enige waar de man over klaagde was eigenlijk dat hij steeds minder plezier had bij het kopen van dure dingen. Als je inderdaad zo maar zonder nadenken alles kunt kopen wat je hartje begeert gaat de lol er denk ik ook wel een beetje af. Verder werd hem gevraagd of hij niet bang was dat het allemaal een keertje op zou raken. Had hij misschien z’n centjes aan een zekere Maddof in beheer gegeven ? Nee hoor, hij deed alleen heel verstandige investeringen en leefde alleen van de rente dat z’n kapitaal hem opbracht. Nou fijn dat te weten meneer, weer een arme minder op deze wereld, er zijn er ten slotte al veel te veel. Aan het eind van het interview grapte de journaliste nog even : "Nou bedankt meneer dat u uw verhaal met ons wilde delen, we zullen u maar niet vragen ook uw geld met ons te delen ?!" Die man zal er ook wel z’n neus van vol hebben van dat soort opmerkingen.

 

En Kati, hoe is dat in Nederland, laat iedereen zich ook zo verleiden om te spelen en te gokken op zo’n dag ? Doe jij zelf wel eens een inzet en waaraan ? Ken jij misschien mensen die een groot bedrag wonnen ?

 

 

Nou Abbi, ik heb jaren meegedaan aan wat ze hier de Postcode loterij noemen, maar wat ik won? 1x 5 euro, 1x 6 euro en jawel, 1x een bakje Ben en Jerry’s ijs. Heerlijk daar niet van, maar wauw wat een prijs… Elke maand kost het je ik weet niet wat en dan verwacht je niet de jackpot maar toch wel eens een keer wat geluk toch? Och, en om nu te zeggen dat ik destijds wel geluk had in de liefde… ook al niet.. hihihi. Maar zelf ken ik niemand die mega bedragen gewonnen heeft. Ik heb wel regelmatig gehoord van winnaars dat ze het liever geheim proberen te houden, omdat er zoveel mensen op af komen, schooiers, die denken dat ze dan wat af kunnen troggelen van de winnaar. Ikzelf zou wel weten wat ik met een paar miljoen zou doen. Dat tweede huisje kopen in Schotland: Een cottage in the middle of nowhere in the Highlands. Maar ik doe niet mee, of zelden mee. Ik ben gelukkiger in de liefde op het moment denk ik..

 

Och, winning isn’t everything…

http://www.youtube.com/watch?v=DWU3Y6It6nY

 

Jolein en Kiek snappen er niets van. Hoe kan Lotte zich zomaar overgeven aan de gijzelnemer? Maar Lotte, anders zo onzeker, krijgt nu een wel heel sterke vastberadenheid over zich. Deadline is ook op uw mobiel te volgen, ga hiervoor naar madsite.mobi/libelle.

Kunt u de film niet bekijken? Download dan de nieuwste versie van de flashplayer

Eens heb ik op internet de woorden opgeschreven dat ik wel eens denk dat mijn leven te simpel is om over te schrijven. En wie zou nou mijn schrijfsels willen lezen, want vele zijn mij al voorgegaan. Hier kreeg ik een hele mooie reactie op dat zelfs het simpelste leven een prachtig en mooi verhaal kan opleveren. En vaak de meest eenvoudige dingen in het leven iets groots kunnen worden op papier… Deze prachtige woorden doen mijn juist vanavond beseffen wat hiermee bedoeld wordt…..

Het is nu vrijdagavond en voor vele onder ons is het weekend begonnen. En zo ook is voor ons de voorjaarsvakantie begonnen. Dus allemaal vrije dagen, lekker rustig aan doen en zien wat deze dagen ons zullen brengen. En totaal onverwacht is er voor mijn dochter een logeerpartij begonnen bij haar allerliefste opa en oma… Dus heb ik de handen vrij om van alles te kunnen ondernemen, zoals er eens lekker een avondje erop uit naar vrienden. Of lekker stappen naar de discotheek en daar lekker eventjes uit je dak gaan. Allemaal wilde plannen spoken er door mijn hoofd heen. Supergeweldig….maar niks hoor!!! Want het eerste dilemma waar ik op stuiter is het feit met wie??? Want om nou alleen te gaan is toch minder gezellig. Maar ja…mijn sociale leven ligt zo goed als op zijn gat. Want de drukte van het alleenstaande moederschap en de sporadische vrije avonden doet geen goed aan je sociale leven. En zo stapperig ben ik nu ook niet meer en net als de meeste ben ik blij dat na een drukke dag de beentjes te strekken om eindelijk je achterwerk te kunnen nestelen in de zachte kussens van de bank. Overdag staar je naar de bank en denkt bemoedigend nog een paar uurtjes en dan is de bank voor mij. Je raapt je moed bij elkaar om de dingen te doen die van je verwacht worden.

Zo anders was het voor zoveel jaren terug (durf het niet eens op te schrijven…schrik ervan) Dan keek ik op maandag al uit naar het weekend en wist dat ik op vrijdag en zaterdagavond te vinden was in mijn favo discotheek. Waar ik tot ’s ochtends vroeg uit mijn dak ging op de meest geweldige muziek met een borreltje hier en een borreltje daar. En na een paar uurtjes slaap stond je weer fris en fruitig naast je bed om aan een werkdag te beginnen (ik had een vast weekend- en vakantiebaantje) van gemiddeld 12 uren op je benen staan. En dan ’s avonds weer door te schuiven naar de discotheek. Enkels kwam het voor dat ik dan ook nog eens zondags moest werken. Onvermoeibaar en onverwoestbaar ging ik door en dat in combinatie met school, stage en weet ik wat….

En nu word ik al vreselijk moe van het idee alleen al. En wanneer het eens gebeurt dat je erg laat thuis komt ben je de volgende dag helemaal bagger en stuk. Heb een humeur om op te schieten en er komt werkelijk waar niks meer uit mijn handen. En vind het stappen dan ineens niet meer zo aantrekkelijk als dat het voorheen zo was. Het woord “vroeger” durf ik niet in de mond te nemen, want dat maakt je oud. Maar tja…ik heb een vroeger, een heel ander leven dat als de tieners van nu leven. In hun ogen ben ik een oud vel en ben ik al rijp voor het bejaardentehuis. Zoals ik zelf ook dacht toen ik een tiener was….

Dus zit ik nu hier achter de computer, heb lekker een gemakkelijk zittende broek aan. Naast mij staat een lekker glaasje fris en voel me opperbest….ik geniet. Want het is lekker simpel, ongecompliceerd en geniet er met volle teugen van. Heb de muziek aan staan waar een lekker “goude oude” (een hit uit mijn tijd) en galm lekker eventjes mee. Want ik hoef nu niet stil te zijn, want mijn dochter is er immers niet. En ik kan nu ook wat langer blijven zitten, want ik word morgenvroeg niet gestoord. Kan lekker uitslapen…hoewel ik zo rond 09.00 uur fris en fruitig naast mijn bed sta. Om lekker rustig aan wakker te worden met een bakkie thee, zonder het geraas van de televisie te moeten aanhoren. En dan geniet ik van de simpelheid van mijn leven…

13 januari 2009: Tweede gesprek met de specialist van vader. Kon er deze keer zelf niet bij zijn, omdat mijn beste vriendin haar jongste zusje naar het graf brengt. Zij hebben erfelijke bloedkanker in de familie en dit was de 5e van het gezin die er aan is bezweken.

Het onderzoek van 9 januari jl. blijkt een positieve uitslag te hebben volgens de specialist van m’n vader en er volgt een uurtje later nog een gesprek met een chirurg die alles uitlegt over een eventuele operatie in Groningen. Maar voor het zover is zullen er nog heel wat testen/onderzoeken moeten worden gedaan om de conditie van m’n vader vast te stellen. Het is nl. een zware operatie.

Van 13 t/m 25 januari 2009: Het gaat allemaal heel goed met vader. Zijn gele kleur verdwijnt doordat de geplaatste buisjes de gal afvoeren en hij eet en drinkt lekker en goed. "’t Is net of is er niks a/d hand", zegt m’n moeder wanneer ik haar bel om te informeren.

26 januari 2009: Vader komt gammel thuis van z’n kaartclub, heeft het koud en gaat direct na het eten naar bed. De volgende dag voelt hij zich weer redelijk.

29 januari 2009: Overdag doet vader nog de boodschappen, maar ‘s nachts gaat het volledig mis. Hij geeft over en dit is niet te stoppen. Geen druppel water blijft er in!!!

30 januari 2009: Nog steeds hetzelfde en wij (dochters) worden nog niet ingelicht.

31 januari 2009: Onwetend over de situatie thuis, bel ik gewoon even om te horen hoe het gaat en de schrik slaat me om het hart, als ik hoor wat er allemaal a/d hand is. Ik zeg dat ze de huisartsenpost moeten bellen, maar dat wil m’n vader niet want hij wil niet naar het ziekenhuis. Ik houd vol, maar krijg ze niet om. Ik meld dat ik naar hen toekom. Even later wordt ik mobiel gebeld door m’n zus, zij heeft de huisartenpost gebeld en er komt een arts.

Als ik aankom, is die arts net weg en heeft 3 zetpillen achtergelaten. Daar moet het mee overgaan. Maar wanneer ik m’n doodzieke vader zie liggen en zie wat hij opgeeft heb ik daar een hard hoofd in. Ga na een uurtje toch maar huiswaarts.

1 februari 2009: Om 13.30 uur wordt ik gebeld. Vader gaat naar het ziekenhuis. Z’n situatie is zo slecht dat’er een 2e maal een arts is gekomen vanmorgen en die vond het niet langer verantwoord hem thuis te houden. ‘s Avonds ben ik met mijn vriend nog even bij hem langs gegaan. Ik schrik me te pletter als hem zie en Johannes schiet helemaal vol. Die arme man. Dit is waar hij nou altijd zou bang voor was.

2 februari 2009: Op bezoek bij m’n vader samen met m’n moeder. Ze pompen zijn maag schoon en hopen dat deze dan weer gaat werken. Tot die tijd krijgt hij alleen vocht toegediend. Hij ziet er wel beter uit dan gisteren.

3 februari t/m 8 januari 2009: Het gaat elke dag een stukje beter met vader. Z’n maag is schoon. Water blijft er in, zij het een heel klein beetje. Inmiddels krijgt hij ook sondevoeding toegedient. Daarvoor heeft hij een operatie moeten ondergaan, waarbij een rechtstreekse verbinding is gemaakt met z’n dunne darm. Ook is er tegelijkertijd een maagonderzoek gedaan, maar ze konden eigenlijk niets vinden.

9 februari 2009: Vader heeft vanmorgen een CT-scan gehad en tijdens het bezoek van mij en m’n moeder komt de arts langs met de uitslag. En die is slecht. Ze hebben een obstructie in de darm gevonden en diverse vlekken rondom bij de maag, alvleesklier etc. Er wordt gedacht aan darmkanker met vele uitzaaiingen, maar om zekerheid te krijgen willen ze nog een laatste onderzoek doen. Een darmonderzoek.

11 februari 2009: Het zwaard van Damocles is gevallen. M’n vader en moeder hebben vanmiddag de uitslag gekregen van het darmonderzoek van vanmorgen. Het is geen kanker a/d galwegen. Het is darmkanker in een vergaand stadium en met vele uitzaaiingen. Ook de gezwellen bij de galwegen zijn uitzaaiingen. M’n vader mag inmiddels weer een beetje drinken: thee, fris zonder prik, vla, appelmoes. Maar verder zal hij wel niet komen, want de maag komt niet meer in actie door de tumor in de darm. Deze stagneert al het vaste voedsel en dus wordt het niet meer verwerkt.

Vader wordt nog wat verder "opgekalefaterd", en mag dan – voor zolang het duurt – naar huis. Dit moet echter wel goed geregeld, want mijn moeder was totaal afhankelijk van m’n vader t.o.v. boodschappen doen, huishoudelijk zwaar werk etc. Zij is nl. zelf zeer slecht ter been en kan m’n vader zelf niet verzorgen. Dit is wel nodig i.v.m. de sondevoeding etc.

13 februari 2009: Straks op bezoek bij m’n vader. En zit dit nu nog even te typen en realiseer mij hoe snel je leven kan veranderen. Dat van m’n vader dan. Van een sterke man, naar een wrak. En dat binnen zo’n 8 weken. Onvoorstelbaar!!!!

Dit lijkt een zeer klinische opsomming van alle gebeurtenissen rondom mijn vader en z’n ziekte, maar natuurlijk ben ik er kapot van. Alleen staat het leven niet stil en draait onze huishouding, zaak, baan etc. gewoon door. Hierdoor kun je het soms even vergeten om er even later weer keihard mee geconfronteerd te worden.

De naam My Dabba is afkomstig Dabba Wallah. Dabba Wallahs zijn lunchbezorgers in Bombay. Het is een jarenoude Indiase traditie waarbij een netwerk van honderden mannen lunchpakketjes – maaltijden verpakt in blik -  bij de werkende mannen bezorgen. Dabbah is niet zomaar een lunch, in dit lunchpakket zitten meerdere, met zorg bereide en gezonde gerechten die gemaakt zijn door hun moeder of vrouw. Zij weten tenslotte wat goed is voor hun hardwerkende zoon of man.

Bij myDabba kun je zelf aangeven wat je in je eigen Dabba wilt. Tevens heeft MyDabbah verschillende moodfood. Moodfood zijn eenvoudige gerechten die bereid zijn met verrassende ingrediënten die passen bij 6 verschillende stemmingen. Ben je verliefd, voel je je heel relaxed of zit je bijvoorbeeld vol energie. Bij MyDabba hebben ze het perfecte gerecht voor je in petto.

Voor meer informatie kijk op de website of loop een keertje binnen al u in de buurt bent.

Amsterdam – de Pijp
Ferdinand Bolstraat 53
1072 LB Amsterdam, Netherlands
+31 20 6720142

Oh ja, ik hou van je, ik hou zo vrees’lijk veel van je dichtte Herman Gorter in zijn Verzen in 1890.

In de verhalenbundel Oh ja, ik hou van je staan verhalen over alle vormen van liefde: kalverliefde, de eerste echte grote liefde, allesverterende, overrompelende liefde, liefde op latere leeftijd en liefde voor het leven. Er is geen liefde die in deze bundel wordt overgeslagen.

De bundel bevat verhalen van Kader Abdolah, Daan Cartens, Midas Dekkers, Maarten ‘t Hart, Kristien Hemmerechts, Gerrit Komrij, Yvonne Kroonenberg, Annemarie Postma, Jan Siebelink, Lévi Weemoedt en Koos van Zomeren. Zij vertellen de verhalen op een beschouwende, kritische, ontroerende, humoristische en soms confronterende manier.

Een hartveroverende bundel voor iedereen die liefheeft of heeft gehad.

Oh ja, ik hou van je – Uitgeverij Terra Cadeauboeken
ISBN 9789058977953, Prijs € 9,95
Verschijningsdatum februari 2008

Nog op zoek naar een leuk cadeautje voor Valentijnsdag? Bestel Oh ja, ik hou van je dan hier.

Sinds 2003 maakt Ragbag met gerecyclede materialen tassen, agenda’s en organizers van een hoge kwaliteit. Met de productie van deze producten creëert Ragbag werkgelegenheid in Indiase steden als Delhi en Calcutta. Meer dan 100 ‘rag pickers’ verdienen met dit werk een eerlijk salaris en hebben daardoor zicht op een betere toekomst. Deze manier van werken heeft Ragbag de ‘Brand with a Conscience Award’ 2009 opgeleverd.

De ‘Brand with a Conscience Award’ wordt sinds 2004 uitgereikt aan bedrijven en organisaties die laten zien dat het mogelijk is om succesvol te zijn én bij te dragen aan een verbetering van de maatschappij. “Hoewel de meeste bedrijven zeggen dat merken emotie zijn, worden merken toch meestal in financiële termen geëvalueerd. Wij wilden dat veranderen. Merken gaan niet over hoeveel geld ze kunnen verdienen, maar over hoeveel passie ze kunnen genereren”, aldus de Medinge Group, een denktank van internationaal gerespecteerde merkexperts.

Ragbag geeft het juiste voorbeeld door zich niet alleen bezig te houden met het merk Ragbag, maar ook met sociale en economische duurzaamheid. De kracht van Ragbag is om van afval weer nieuwe bruikbare producten te maken, wat weer bijdraagt aan een beter milieu.

Het eerlijke werk wat de ‘rag pickers’ via Ragbag te doen krijgen, vertaald zich in ware meesterwerkjes. De invloeden van India zijn duidelijk in de producten terug te vinden. De ‘Brand with a Conscience Award’ is volgens ons terecht verdiend.

Wilt u meer lezen over Ragbag en wilt u alle overige producten ook even nader bekijken, ga dan naar de website van Ragbag: www.ragbag.eu.

Ik wilde zelf graag het boek, afkomstig van De ongelooflijke lotgevallen van een arme geluksvogel van Vikas Swarup, eerst lezen voordat ik de film zou kijken. Dat is gelukt. Het duurde twee dagen en ik had het aangrijpende en hartverscheurende boek helemaal uitgelezen.

Ram Mohammed Thomas is een achttienjarige jongen en woont in chawl, de grootste sloppenwijk van Mumbai. Deze jongeman krijgt het voor elkaar om kandidaat te worden van de Indiase showquiz ‘Who wants to be a millionaire?’. Hier krijgt hij de mogelijkheid om 1 miljard roepie te winnen, maar ja, Ram is slechts een eenvoudige straatarme ober, is nooit naar school geweest en woont in de chawl. Dat gaat hem nooit lukken…

Maar niets is minder waar, vraag 1 is goed, vraag 2 is goed, vraag 3 is goed en alle vragen die daarop volgen, beantwoordt hij juist. Het publiek staat met hun mond vol tanden en klapt hard voor hem! Dan wordt Ram op een nacht zijn bed uit getrokken door de politie en gearresteerd voor verdenking op fraude. Het kan gewoon niet waar zijn dat een domme straatjongen alle vragen zonder vals te spelen goed wist te beantwoorden. Ram doet alsof hij geen engels spreekt en wordt tijdens zijn verhoor flink mishandeld. Heel onverwachts komt er een advocate binnen en maakt een einde aan de mishandelingen. Zij haalt hem daar weg en wil Ram graag helpen, maar dan moet hij één ding beloven. Eerlijk zijn!

Vanaf dat moment kom je beetje bij beetje erachter hoe het turbulente leven van Ram eruit ziet, hoe hij zichzelf heeft weten op voeden, hoe hij zichzelf keer op keer heeft weten te redden en hoe hij zijn kennis heeft opgedaan om alle vragen juist te beantwoorden…

Het boek is een echte aanrader. Ik zou zeggen lees snel het boek of ga, net als ik, komend weekend naar de bioscoop om de verfilming te kijken. Hier in ieder geval alvast een klein voorproefje van Slumdog Millionaire.

Slumdog Millionaire – Vikas Swarup, Uitgeverij Central Book House / RH
ISBN 9780552775427, Prijs € 8,95
Verschijningsdatum januari 2009

Bestel Slumdog Millionaire hier

Bij het woord passie denk ik aan iemand die zo opgaat in waar hij mee bezig is, dat hij alles om zich heen vergeet en er alles, maar dan ook alles voor over heeft. Niet aan een grijze muis die te passie en te onpassie zegt: ik heb een passie.

Iedereen heeft tegenwoordig maar een passie. Een snelle google levert 610.000 voorbeelden op van mensen die zo’n onstuimige drang hebben, zo’n hartstochtelijke genegenheid. Voor kaas, bouwkundige constructies, breien, rookvlees, korstmos, metaaldectoren, rubber, het ongrijpbare, de medemens, je kunt het zo gek niet bedenken. Passie, passie, één en al passie.

En dan die mensen die beweren hun werk hun passie is, hoe saai dat werk ook is. Daar snap ik al helemaal niets van. Als je maar vaak genoeg zegt dat je werk je passie is, dan ga je het nog geloven ook, vermoed ik.

Ik gun iedereen zijn pleziertjes. Pret hebben, alles om je heen vergeten, is goed voor een mens. Wie van het leven geniet, heeft minder stress, is gezonder en leeft langer, blijkt uit onderzoek. Maar laten we dan alsjeblieft gewoon zeggen dat we een leuke hobby hebben, of een leuke baan. Als iedereen zijn liefhebberijen maar passies gaat noemen, waar blijven we dan, mensen? Begripsinflatie is het.

Wat ik pas echt ergerlijk vind, is dat je door al die passie om ons heen bijna medelijden met jezelf moet hebben als je passieloos door het leven gaat. En ook op de arbeidsmarkt ben je kansloos zonder passies. Lees maar eens wat personeelsadvertenties. Gezocht: projectleider met passie voor vastgoed, assistent met passie voor cardiologie. Waarom moeten we per se passie hebben? Wat is er mis met een gemiddelde hoeveelheid werkplezier en een gemiddelde dosis inzet? Al die hartstocht en bezieling op de werkvloer, dat gaat een keer mis.

Het moet maar eens over zijn met al die passie. Laten we het woord bewaren voor die dingen die ons echt gelukkig maken. En laten we dat dan lekker voor onszelf houden. Passie is passé, leve gewoon plezier hebben.

Durf ik hier over te beginnen, of ben ik zo verstandig om dit onderwerp te mijden. Ik kies voor het eerste en zie wel wat er van komt. Vorige week is er een pedofielenwebsite, waar pedo’s  op vermeld staan, geopend. Dat mag in Nederland niet, dus deze website staat in Amerika geregistreerd. Bij de eerste berichten zag ik staan dat alle namen die aangemeld werden, nauwkeurig gecheckt worden. Niemand wordt zomaar geplaatst, dus een rotgeintje uithalen met iemand waar je een hekel aan hebt, is er niet bij. Toch heb ik hier nu een heel dubbel gevoel over.

Als je in je leven een aantal keren met slachtoffers van kindermisbruik, dus ook incest, gesproken hebt, weet je dat slachtoffers levenslang hebben. Die vreselijke ervaring drukt een stempel op alle relaties in hun verdere leven. De daders komen meestal na een paar jaar gevangenisstraf weer terug in de maatschappij. Soms, zeker als er sprake is van incest, worden deze delicten zelfs binnenkamers gehouden.

Ik had dus in de eerste instantie niet zoveel problemen met deze site. Als je weet waar er in je wijk een pedofiel woont, kun je de kinderen daarvoor waarschuwen.

Maar zo simpel ligt het niet. De voor- en tegenstanders vliegen elkaar in de haren met argumenten om deze website wel/niet goed te keuren. Voorstanders zeggen dat een pedofiel altijd in herhaling valt, dus moet de bevolking daartegen beschermd worden. Maar nu gaan mensen een soort volksgericht toepassen op pedofielen. Dreigtelefoontjes, ruiten ingooien, kortom ze worden aan alle kanten belaagd. Deze site nagelt ze aan de schandpaal. Er zijn blijkbaar mensen, die denken dat dit een vrijbrief is om pedofielen te molesteren.

Tegenstanders van de site vinden dat de regering deze pedofielen hiertegen moet beschermen. Voorstanders vinden juist dat kinderen beschermd moeten worden tegen pedofielen. Deskundigen geven aan dat het zelfs gevaarlijk is om pedofielen zo in het nauw te duwen. Eigen rechter spelen mag niet en ik ben het daar mee eens. Al geef ik eerlijk toe dat zoiets moeilijk zal zijn als het een naaste van mij zou betreffen. Toch hebben we ons allemaal aan de Nederlandse wet te houden. Zolang ze niets doen, mogen wij ze niet straffen. En als er gestraft moet worden, bepaalt de rechter dat. Niet het volk.

De eerste mensen, die op de site staan, hebben intussen aangifte gedaan. De Nederlandse site is intussen uit de lucht en de adressen van pedofielen zijn van de Amerikaanse site gehaald. Natuurlijk moeten we onze kinderen beschermen tegen seksueel misbruik, maar moet dat op deze manier?