Wieke – Uit je kerk stappen, hoe erg is dat?

Hoogleraar Jean-Pierre Wils is theoloog en stapte vorige week uit de rooms-katholieke kerk.
Dat is nogal wat als je hele leven in het teken staat van het uitdragen van je geloof.

Waarom treft zo’n besluit mij? Omdat ik zelf kerkelijk ‘zoek’ ben. Ik heb nooit de stap genomen om officieel de gereformeerde kerk, waarmee ik ben opgegroeid, te verlaten. Jean-Pierre Wils doet het wel. Hij vindt dat er geen plaats meer is voor kritische geluiden en hij schaamt zich voor de paus. ‘De paus heeft West-Europa opgegeven’, zo gaat het verhaal. Zou het niet andersom zijn? West-Europa dat de paus opgeeft?

De paus rehabiliteerde een groep Holocaustontkenners, dat deed voor Wils de deur dicht. Ik kan me nog wel wat meer argumenten voorstellen, zoals het ontraden van condooms. Ik heb in de praktijk gezien hoe dat advies uitpakt, vooral voor vrouwen in ontwikkelingslanden. Meisje raakt zwanger en wordt van school gestuurd, de jonge vader mag blijven. En dan hebben we het nog niet eens over aids.

Terug naar mijn eigen religieuze afkomst. In de kerk van mijn jeugd heerste de gedachte dat God zich met iedereen bemoeide. Hij zou alles zien en horen. Ik vond dat als puber al aanmatigend. Dan liet die god de hongerigen, zieken en armen wel lelijk zitten. Je kon je suf bidden, maar degene voor wiens genezing je bad, ging toch dood. Zoals de moeder van een klasgenootje.

Al reizende in landen met andere religies raakte ik de manier van geloven van vroeger kwijt. Er kwam een nieuwe manier voor in de plaats: het geloof in mensen. De drie R’s van de Dalai Lama: respect voor jezelf, respect voor anderen en responsibility voor al je daden. Niet moeilijk om te bedenken, wel om consequent uit te voeren.

Ik vraag me af hoe het met gelovig Nederland is gesteld. Speelde of speelt geloof in een god een rol in je leven of zijn er andere waarden voor in de plaats gekomen? En hoe verliep die overgang dan? Ik kan me ook voorstellen dat atheïsten hier reageren en vertellen hoe zij proberen dit leven (waarin we stomtoevallig terecht zijn gekomen) zo goed mogelijk te leven.

x

marrie3 2009-05-21 20:43:52

Het probleem zit 'm niet in het geloof, maar in de mensen zelf!
Mensen kunnen niet in vrede met elkaar leven.
Egoisme, anders denken, zich beter voelen dan de ander etc... daar loopt het allemaal op stuk.
Als mensen dat al in het klein, een huwelijk/gezin/relatie niet kunnen. Hoe zouden ze dit dan in de grote massa wel kunnen?

Ibbel 2009-05-21 20:20:28

Geloof is een uitvinding van mensen, de bijbel en koran zijn geschreven door mensen. Eindeloos door de eeuwen heen vertaald en geïntepreteert door mensen.
Daarom denk ik dat alleen wanneer we elk geloof afschaffen en weer in onszelf gaan geloven, de wereld en het leven een stuk aangenamer zullen worden.
Dan worden er in ieder geval geen mensen meer vermoord in naam van god. En misschien breekt dan de vrede wel uit op aarde.

Shye 2009-04-28 03:54:33

Lie ik val niemand aan, lees mijn bericht nog eens goed door. Wetenschappelijk is niets te bewijzen bij geloven. Ik zeg ook nergens dat gelovigen beter zijn dan niet gelovigen. Integendeel zelfs.
Heb er wel moeite mee dat gelovigen over één kam worden gescheerd en door je worden afgeschilderd als kortzichtig bekrompen. Je laatste opmerking is kwetsend en persoonlijk. Daar wil ik niet op ingaan.

Het gaat me erom elkaar te respecteren, wat voor geloof iemand dan ook wel of niet wil belijden. Ik ken evenveel goede als slechte mensen, ongeacht of ze lid zijn van een bepaalde kerk/religi.

Als iemand uit een kerk wil stappen is dat prima. Maar veroordeel mensen niet als ze anders denken, en wel lid van een kerk willen zijn/blijven.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x
x
x
x