Het is weer maandag en net als vele maandagen die achter ons liggen stap ik op mijn fietsje om richting het zwembad te gaan. We hebben er beide geen zin in, maar we weten dat het einde in zicht is. Want voor drie weken terug mocht ze dan eindelijk na anderhalf jaar ploeteren in het diepe de laatste stap nemen naar het diploma….en dat is met kleren aan zwemmen. Wat waren we blij toen we het nieuws kregen te horen van de badmeester, maar zo zwaar en moeilijk vind ze het nu. Het kost me wekelijks een hoop overredingskracht om haar te motiveren en het niet op te geven. Maar het moet en we zijn er bijna. Ze heeft er geen plezier meer in en raakt steeds gedemotiveerde om verder te gaan. Ze ziet op tegen het moment na het zwemmen, dat haar beentjes zo pijn en moe zijn van het zwemmen. Het is zo langzamerhand een ware lijdensweg voor haar aan het worden, maar we moeten nu doorgaan. Want nu stoppen heeft geen zin….zoveel uren fietsen, wachten, aan- en uitkleden, zoveel badpakken versleten en zoveel uren van zwemmen zullen dan allemaal verloren gaan.
We komen aan bij het zwembad en met een diepe zucht lopen we maar weer naar binnen. Na veel treuzelen, aan manen om op te schieten heeft ze dan eindelijk haar tenue aan en kunnen we verkassen richting de douches. Er komen kinderen juichend en met de bekende witte papiertjes aanzetten. Dit betekent dat er weer een afzwemronde aankomt….ik denk er niet aan, ik wil het niet horen, zien of weten. Want zo vaak is dit ondertussen aan haar neus voorbij gegaan. Ik wil niet weer een huilend kind achterop de fiets meenemen, omdat zij alweer niet mag afzwemmen. Ze ziet het papiertje en weet wat dit betekent…. Ik zeg tegen haar dat dit nog niet voor haar bedoeld is en dat ze gewoon lekker gaat zwemmen. Want ze zwemt nog maar net in de kleren. Een moeder komt bij ons staan en deelt leuk mee dat er zondag weer een afzwemronde is. En of ik denk dat zij er ook aan mij mag doen. Nee…natuurlijk niet roep ik kortaf, zonder dat dit mijn bedoeling was!!! Ze is nog maar net begonnen met zwemmen met kleren aan. Ik loop er hard bij weg, want ik wil het niet weten. Maar helaas….ik weet het, ik zie dat de badmeester de dikke map weer in de handen heeft. En dat betekent dat er gekeken wordt wie er af mogen zwemmen.
Bij het brengen van de kinderen hoor ik ouders de kinderen in hun oren tetteren dat ze goed hun best moeten doen, want anders mogen ze niet afzwemmen. Ik krijg er de koude rillingen van en denk “hoezo, leggen we een grote druk op onze kinderen om te presteren, ze doen toch immers altijd hun best. Waarom moeten ze nu ineens meer hun best doen”…. De badmeester is heus niet een seniele halfblinde man die niet ziet wat de kinderen de afgelopen maanden gedaan hebben. Het hangt echt niet van dit moment af…het is het geheel. Ik geef mijn meisje een kus, een nuf en meld dat ze lekker moet gaan zwemmen. En zich nergens wat van aan moet trekken. En zo loop ik weg….
In de kantine zitten de ouders weer tegen de ramen aan geplakt te roepen en hun kind aan te moedigen (alsof ze dat horen door die dikke dubbele ramen heen). Ik heb mijn studie meegenomen en ga hierin lekker aan het werk. Zo nu en dan maak ik oogcontact met haar en steek mijn duim een eind de lucht in. Ze lacht vermoeid en bibberend loopt ze weer naar het begin van het zwembad. Ik doe alsof ik hard aan het leren ben, maar ondertussen vang ik een gesprek op tussen een aantal ouders, dat lopen pochen over hun kind. De ene zit nog maar anderhalf jaar op zwemmen, de volgende een jaar en die daar zit nog maar net een paar maanden ( en nu al in het diepe????? ). Hij zal nu vast wel mee mogen met afzwemmen
( vast….met zwembandjes aan) En ik kijk naar mijn meisje met haar gekke beenslag en hoor iemand daarover praten….dat zij met kleren aan mag zwemmen, want die doet de beenslag niet goed. Die van mij doet het veeeeel beter…. had dus ook wel in kleren kunnen zwemmen. En ik kan het niet laten te zeggen dat dit mijn dochter is en prachtig zwemt. Ze kan niet beter, vanwege haar lastige zwabberspieren. Ze doet ontzettend haar best, maar het lukt gewoon niet beter. En ze komt ten minste vooruit….wat lang niet altijd zo is geweest. Onderzoek naar haar zwabberbenen door een fysiotherapeute bleek dat ze hele zwakke spieren had, maar dit met training wel iets verbeterd kon worden. Met dit gegeven heb ik een goed gesprek met de badmeester gehad hierover en het leek hun beter om strijd voor de correctie op te geven en haar de kans te geven om te gaan zwemmen met haar eigen beenslag. En sinds die tijd vliegt ze als een mallije door het zwembad heen. Diegene verontschuldigt zich voor zijn opmerking en ik laat het voor wat het is.
Het zwemmen is bijna afgelopen en het wordt tijd dat ik haar ophaal. Je voelt de spanning van de ouders en onbewust pik ik dit ook mee. Ik wil het absoluut niet, want het wordt toch niks. Maar diep in mijn hart hoop ik voor haar dat het einde in zicht is en we kunnen gaan aftellen, waardoor de lijdensweg eindelijk bijna over is. Ik zie de briefjes voor het afzwemmen wel liggen, maar wil zelf al opstaan en erbij weg lopen. Maar dan zie ik een grote glimlachend gezicht op mij afkomen met de mededeling dat ik eventjes bij de badmeester moet komen….en dan besef ik dat het dan eindelijk zover is. Ze mag afzwemmen….AFZWEMMEN!!!! Ik krijg het papiertje in mijn handen gedrukt waarop de datum staat vermeld en de tijd….. aanstaande zondag al…wowie. Ze snapt het nog niet helemaal en ik zeg dat ze dan eindelijk ook mag afzwemmen en ze springt een gat in de lucht.
Ze kan het niet geloven en onderweg naar huis moet ze zichzelf steeds overtuigen van het feit dat ze mag afzwemmen. Ze vraagt mij steeds wanneer ze mag afzwemmen en laat haar thuis op haar kalender zien wanneer dat is. En ik hoor om de minuut het woord afzwemmen wanneer ze achterop de fiets in haar zelf begint te praten, wat voor haar de manier is om de boel te verwerken. Ze zingt, ze praat en ze leeft met het woordje afzwemmen….die schat. Ze glundert wanneer ze het vertelt aan Oma en haar tante op curaçao via de skype. Ze is helemaal hysterisch en opgewonden. Wanneer er wordt gevraagd of ze ook voor haar diploma B gaat is ze heel resoluut in haar antwoord….dacht het niet!!! Ik laat het maar voor nu en dan zien we over een tijdje wel weer verder. Dit kan altijd nog….
Uiteindelijk neemt de vermoeidheid en de pijn in haar beentjes de overhand en zie ik dat het tijd is voor haar bed. Met een pijnpillentje leg ik haar op mijn bed en voor ik mijzelf heb omgedraaid ligt ze al ver in dromenland. Ik geef haar een kusje en zeg zachtjes tegen haar…droom maar lekker over het afzwemmen.
