Ebru – Piep-piep!

Tweeëntwintig sms’jes. Tweeëntwintig. En het is nog niet eens twaalf uur. Het eerste sms’je was om acht uur. Er zitten dan al mensen in de trein en kan het gebeuren dat je wakker ge-sms’t wordt.
PRIMA. Een zakelijk sms’je trouwens. Maar dan begint de werkdag. En het sms-geweld. 99% is zakelijk. Waarom sms’en mensen? Ik begrijp het gewoon niet. Het lukt niet om alle info in een sms te stoppen. Er komt ruis in. Het is erger dan een niet bot bedoelde e-mail, zeker als ik de afzender ben. En opeens ben je tweeëntwintig sms’jes verder en overweeg je bloedserieus om de telefoon gewoon weg te doen. Voorgoed.
De grap is dat mannen sms’en. Een foute grap uiteraard. Mannen, toch al zulke enorme helden op communicatiegebied, zijn tovenaars met die irritant kleine gadgets die doorgaan voor een telefoon. Dat gepiel, brrr. Hoe doen mannen dat toch? En vooral: waarom?! Met hun grote handen en vingers moeten ze dat helemaal niet leuk vinden. Maar zonder uitzondering sms’en mannen. Ik had al verklapt dat Acda en De Munnik niet anders dan via sms communiceren. Daar kan ik nu aan toevoegen dat alle mannen die we uitnodigen voor de Libelle Zomerweek zonder uitzondering sms’en. Dat is echt superhandig afspraken maken natuurlijk.
NOT! Ik heb medelijden met mezelf. Hoe moeilijk kan het zijn om even te bellen?! Gewoon pats pats pats afspraken door te nemen?! Maar nee. Vooral zangers en cabaretiers sms’en. Met hoofdletters (dus roepend!) sms’te ik vanochtend terug dat ik niet wil sms’en. Ondertussen pieppiepten de sms’jes rustig binnen. Gék, knettergek word je ervan, ’s ochtends op je crosstrainer! Als vrouw begin ik ’s ochtends al met multitasken: sporten, sms’en, ondertussen nog een dvd’tje kijken en de laptop op stand-by voor e-mail. De eerstvolgende sms die ik opende, kwam van mijn buurjongen. De buurjongen die vorige week via de sms zijn verkering heeft verbroken – ik zei al: mannen, helden op communicatievlak. Of ik meega een fiets kopen vanmiddag. Tja. Op zich wel. “MAAR IK WIL NIET SMS’EN” reageer ik de eerdere twintig sms’en op hem af. “Is goed”, lees ik in de volgende piep piep. “Ik bel wel”.

marjaAn 2009-03-12 21:35:38
Laatst vroeg een collega of ik wou smsen voor de leukste hond van Nederland, zijn hond uiteraard. Dat wilde ik wel doen maar wist niet hoe, dat heeft mijn zoon dan maar voor me gedaan.
Dus ik vind het maar niks.
luz 2009-03-12 21:24:41
Maartje 44 2009-03-11 14:26:51
Zelf vind ik smsen..DE manier van iemand snel een boodschap sturen..ZONDER dat ik stoor op een on-gelegen moment.
Bij 3 volwassen dochters met een full time baan..is dit zeer handig.Doe het alleen als ik ook echt wat temelden heb..dus geen onzin gepiep..! Toch kreeg ik pas nog een melding van een dochter..mam ik mis je stem..! Natuurlijk wil ik ook wel bellen..maar hoort het niet bij deze generatie..!?
Van 22smsjes..ik zou er ook gestoord van worden..
Denk dat je het wel zelf in de hand(!)hebt om dit teveranderen. Gooi inzin eruit..en niet beantwoorden.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.