Ebru – Piep-piep!

Tweeëntwintig sms’jes. Tweeëntwintig. En het is nog niet eens twaalf uur. Het eerste sms’je was om acht uur. Er zitten dan al mensen in de trein en kan het gebeuren dat je wakker ge-sms’t wordt.

PRIMA. Een zakelijk sms’je trouwens. Maar dan begint de werkdag. En het sms-geweld. 99% is zakelijk. Waarom sms’en mensen? Ik begrijp het gewoon niet. Het lukt niet om alle info in een sms te stoppen. Er komt ruis in. Het is erger dan een niet bot bedoelde e-mail, zeker als ik de afzender ben. En opeens ben je tweeëntwintig sms’jes verder en overweeg je bloedserieus om de telefoon gewoon weg te doen. Voorgoed.

De grap is dat mannen sms’en. Een foute grap uiteraard. Mannen, toch al zulke enorme helden op communicatiegebied, zijn tovenaars met die irritant kleine gadgets die doorgaan voor een telefoon. Dat gepiel, brrr. Hoe doen mannen dat toch? En vooral: waarom?! Met hun grote handen en vingers moeten ze dat helemaal niet leuk vinden. Maar zonder uitzondering sms’en mannen. Ik had al verklapt dat Acda en De Munnik niet anders dan via sms communiceren. Daar kan ik nu aan toevoegen dat alle mannen die we uitnodigen voor de Libelle Zomerweek zonder uitzondering sms’en. Dat is echt superhandig afspraken maken natuurlijk.

NOT! Ik heb medelijden met mezelf. Hoe moeilijk kan het zijn om even te bellen?! Gewoon pats pats pats afspraken door te nemen?! Maar nee. Vooral zangers en cabaretiers sms’en. Met hoofdletters (dus roepend!) sms’te ik vanochtend terug dat ik niet wil sms’en. Ondertussen pieppiepten de sms’jes rustig binnen. Gék, knettergek word je ervan, ’s ochtends op je crosstrainer! Als vrouw begin ik ’s ochtends al met multitasken: sporten, sms’en, ondertussen nog een dvd’tje kijken en de laptop op stand-by voor e-mail. De eerstvolgende sms die ik opende, kwam van mijn buurjongen. De buurjongen die vorige week via de sms zijn verkering heeft verbroken – ik zei al: mannen, helden op communicatievlak. Of ik meega een fiets kopen vanmiddag. Tja. Op zich wel. “MAAR IK WIL NIET SMS’EN” reageer ik de eerdere twintig sms’en op hem af. “Is goed”, lees ik in de volgende piep piep. “Ik bel wel”.

x

marjaAn 2009-03-12 21:35:38

Ikzelf kan (als ik het zou willen kan ik het wel leren) helemaal niet smsen. Op mijn werk heb ik de laatste tijd mijn mobieltje aanstaan als mijn man mij wil bellen, want onderling bij onze providers heb je per maand wat belminuten gratis.(we blijven tenslotte Hollanders). Maar ipv bellen stuurt hij dan een sms'je. En dan heb ik dat weer niet door dat het mijn toestel is die staat te piepen, dus vraag ik als ik thuis kom weer geirriteerd, waarom bel je me niet gewoon als je iets te vertellen hebt.
Laatst vroeg een collega of ik wou smsen voor de leukste hond van Nederland, zijn hond uiteraard. Dat wilde ik wel doen maar wist niet hoe, dat heeft mijn zoon dan maar voor me gedaan.
Dus ik vind het maar niks.

luz 2009-03-12 21:24:41

Een mobiele telefoon speelt in mijn leven bepaald geen hoofdrol en ben ik een bar slechte klant voor mijn provider. Ik heb hem nodig voor mijn werk, maar alleen dan als ik op reis ben. En in noodgevallen is het handig en geeft het een veilig gevoel, dus ja, ik heb hem wel altijd bij mij. Mijn man sms-t heel weinig, want inderdaad, met zijn grote vingers vindt hij dat een vreselijk gepriegel. Verder zijn wij van de emails, skype en vaste telefoons, langere en belangrijke gesprekken zelfs met een telefoon aan een draad, opdat er niet kan worden afgeluisterd zoals onlangs in Duitsland bekend werd gemaakt. Vooral dit laatste is qua straling sowieso al beter voor je gezondheid. Ik sms hem wel telefoonnrs door als hij onderweg is. Dat is voor hem dan handig, hoeft hij alleen op de knop te drukken en kan zijn gesprek doen zonder eerst nog een nummer te moeten intoetsen, iets wat zelfs met handsfree gevaarlijk werkt. Of als hij b.v. in een vergadering zit en ik moet iets dringends doorgeven. Mobiel bellen is hier in het land verreweg het duurste van Europa, dus dan laat je het al snel achterwege. En vwb de vaste telefoon behoren wij nou juist weer tot de goedkoopste. Ik bel voor ca 8 eurocents/min naar Bolivia en voor zo'n 6 cents naar Australië, dat doe je bepaald niet met je mobile! Verder skypen we, maar die verbindingen zijn niet altijd even goed. Er zijn maar heel weinig mensen die mijn mobiele nummer kennen en dat houdt ik gaarne zo. Ik ben verder op diverse vaste nummers bereikbaar en zo niet, dan staat de voicemail aan en bel ik wel terug. En eerlijk gezegd, de meeste van onze klanten en relaties bellen eerst op de vaste lijn en alleen dan het mobiele nr (doorgaans dat van mijn man) als het dringend is. Maar meestal kunnen die ook heel goed wachten tot hij of ik weer terug zijn. Ik ken eerlijk waar niet één man die zijn afspraken alleen per sms wenst te doen, zowel zakelijk als in de vriendenkring gaat alles via email of gewone telefoon, waar meestal ook de agenda's naast liggen.

Maartje 44 2009-03-11 14:26:51

Hallo Ebru..

Zelf vind ik smsen..DE manier van iemand snel een boodschap sturen..ZONDER dat ik stoor op een on-gelegen moment.
Bij 3 volwassen dochters met een full time baan..is dit zeer handig.Doe het alleen als ik ook echt wat temelden heb..dus geen onzin gepiep..! Toch kreeg ik pas nog een melding van een dochter..mam ik mis je stem..! Natuurlijk wil ik ook wel bellen..maar hoort het niet bij deze generatie..!?
Van 22smsjes..ik zou er ook gestoord van worden..
Denk dat je het wel zelf in de hand(!)hebt om dit teveranderen. Gooi inzin eruit..en niet beantwoorden.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x
x
x
x
x