Femke – Puberpersoonlijkheid

    
Column Femke 



    



    
 

Ik heb een probleem. Geloof ik. Ik kan mijn jeugd niet loslaten. Mijn rebellerende puberpersoonlijkheid. Ik wist helemaal niet dat ik daadwerkelijk moeite heb met volwassen worden, maar ik heb het nu meerdere malen gehoord en erger nog: gezien. 







	
Terwijl al mijn vrienden de afslag volwassenheid één voor één hebben genomen, lijkt het alsof ik ‘m gemist heb. Niet dat ik nog ergens met een rugzak door India zwerf of de student uithang op plekken waar ik allang niet meer thuishoor, maar toch… diep van binnen kan ik de veranderingen niet aan. Het gaat me te snel. De relaties die standhouden, de huwelijken, de zwangeren, de ‘we-hebben-nu-geld-voor-een-echt-huis’-verhalen, baby’s die niet voor altijd baby blijven maar 2, 3, 4 jaar worden…


Hoewel ik het ook allemaal wil en soms zelfs al doe (compleet met huizen en babypraat), heb ik ergens het idee gehad dat het niet ‘echt’ was. Dat ik het speelde. En misschien heb ik onbewust wel gedacht dat de rest het ook speelde. Dat we met z’n allen deden alsof we volwassen waren, maar dat we diep van binnen wel wisten dat het onzin was. Nu dat niet zo blijkt te zijn, moet ik toch wel even slikken. 


Hap, slik, weg jeugd. Ik moet dus af van die typische pubergedachten als: ‘ik ga het echt heel anders doen dan mijn ouders. Voor mij geen 9 tot 5 leven, geen caravan, twee katten en pianoles’, want het begint er aardig op te lijken dat ik niet zo afwijk. Dat ik net als iedereen, dus gewoon doorsnee en daarmee waarschijnlijk volwassen ben. Of moet worden. Maar waarom voel ik dan toch nog steeds die strijd van binnen? Ik heb nu al heimwee naar die tijd tussen mijn 18e en 24e  toen ik alles kon doen wat ik wilde, door niemand beperkt of gebonden en capriolen kon uithalen waar mensen om lachten en die nu een beetje triestig zouden zijn. Poeh, ik moet omkeren, terugrijden en zorgen dat ik die afslag volwassenheid vind, want in mijn eentje op deze jeugdige weg blijven… nee, dat lijkt me ook niks!


















x




                        

                            

                                
maartje--94 2009-03-27 13:17:29

                                    

                                    Heerlijk ik zit nog in de pubertijd!! =)

Ben ik blij dat ik dat allemaal nog even voor me uit kan schuiven!!



Kusje...
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
marg 2009-03-26 20:35:14

                                    

                                    Dat LEREN aanvaarden komt misschien wel nooit als dat niet in je zit...bepaalde dingen moet je accepteren zeggen de wijzen onder ons, maar van binnen blijf dat gevoel zitten dat je dat niet WIL aanvaarden, misschien moet je jezelf dus leren aanvaarden!?
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Femke S 2009-03-26 16:51:11

                                    

                                    Toch marg, zou het fijn zijn om een beetje te leren aanvaarden dat het nu eenmaal anders wordt. Je denkt dat je altijd 16 of 18 of 20 blijft en 21 en 22 worden is al echt heel gek, maar als je dan ineens nog maar een paar maanden van de 30 afstaat dan gaat het allemaal wel heeel rap
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x



x
x
x