Hier eindigt de blog over mijn vader
12 maart 2009. Rond 09.30 uur gaat de telefoon op mijn bureau en zonder na te denken neem ik op. De nota’s van de jachthavens zijn net de deur uit, dus wie weet is daar de eerste klant al met vragen. Maar nee: het is m’n zus met de mededeling dat mijn vader heeft gevraagd of wij afscheid willen komen nemen. Ik schrik met te pletter en de tranen kan ik niet meer tegenhouden. Zou dit het einde zijn? Zal ik nog op tijd zijn?
Tegen 11.00 uur arriveer ik bij m’n ouderlijk huis en blijk de eerste te zijn. Mijn vader is heel rustig nu, maar hij is vanmorgen heel benauwd geweest en had vreselijk liggen schudden. Ik praat even met hem, maar het is hem al snel te vermoeiend. Een uurtje later arriveert ook m’n zuster. We blijven tot 17.00 uur bij m’n ouders, maar er treedt verder geen verslechtering op. Wetende dat hij rond 18.00 uur aan de morfinepomp komt te liggen, neem ik dan uitgebreid afscheid van hem. Dit zal nl. de laatste keer zijn dat hij volkomen bij bewustzijn is.
14 maart 2009. En zowaar. Na 4 jaar van afwezigheid en geen contact met m’n vader te willen, is mijn broer toch bij m’n ouders thuis gekomen. Voor m’n vader. Ze zijn er beide blij mee. Er is niets uitgesproken, want daar is m’n vader niet meer toe in staat maar hij heeft wel meegekregen dat m’n broer is geweest.
15 maart 2009. Om 11.00 uur gaat de telefoon en weer schrik ik me te pletter, want ik zie op nummermelder dat het m’n moeder is. Voorzichtig neem ik op, maar nee: m’n vader leeft nog, alleen is hij tijdens de nacht zeer onrustig geweest en is zelfs nog een arts van de Dokterswacht langs geweest om hem rustiger te krijgen. Deze arts heeft meer dan uur met hem gepraat en toen werd m’n vader weer rustiger. In plaats van in coma te sukkelen door de morfine, wordt hij juist actiever en heel warrig. Echt een gesprek is niet mogelijk. Als ik ‘s middags op bezoek kom en hem er naar vraag, wordt hij weer boos en meldt dat hij opgesloten wordt in z’n eigen huis. In principe is dit waar. De zijkanten van zijn bed zijn nl. omhoog gedaan om te voorkomen dat hij door zijn verwardheid zelf uit bed gaat klimmen. Of dit tenminste gaat proberen.
Even later is hij weer helemaal rustig en ligt schijnbaar te slapen. Maar als ik na een uurtje of 2 naar huis ga, blijkt hij mij nog wel ter herkennen en noemt mijn naam. Een echt gesprek lukt echter niet meer.
Huilend rijdt ik naar huis. Ik kan het niet meer aanzien, zoals mijn vader daar ligt weg te teren.
16 maart 2009. Vandaag is m’n vader jarig. Hij is 76 jaar geworden. Ik bel m’n moeder, maar van felicitaties is in deze situatie geen sprake. Hij is ook vandaag weer heel onrustig geweest en zo ook de afgelopen nacht. Mijn moeder is radeloos en helemaal aan het einde van haar latijn. Ondanks de nachtverpleegster en alle thuishulp is dit te zwaar voor haar.
17 maart 2009. Ik sta op het punt naar m’n werk te gaan, als de telefoon gaat. M’n moeder: we moeten komen, want m’n vader is veel slechter geworden. Was hij gisteren nog heel druk en in de war; de afgelopen nacht rond 02.30 uur was dat abrupt afgelopen. Hij ademt onregelmatig en alle tekenen dat het naar het einde loopt zijn aanwezig.
Rond 08.00 uur arriveer ik Minnertsga en even later komt ook m’n zuster. Maar als ik het zo bekijk, denk ik niet dat het vandaag afgelopen is. De polsslag is nog veel te sterk; dat zegt de huisarts even later ook. Dus regelen we praktische zaken. Mijn moeder gaat zelfs nog even naar de kapper die middag. Dat wilde ze al een paar weken. Nu wij er zijn om op te passen, kan zij even weg. M’n zuster brengt haar en haalt tegelijkertijd m’n broer op. Daarna gaat ze even naar huis. Rond 17.00 uur is ze terug en dan ga ik huiswaarts. Misschien moet ik straks weer terug, maar nu eerst even naar huis.
18 maart 2009. Geen telefoon vannacht, dus m’n vader leeft nog. Ik drink koffie, lees even de krant (ben deze week vrij ivm de jongste ontwikkelingen) en ga dan douchen. Net als ik klaar ben gaat de telefoon. M’n moeder. "’t is afgelopen". M’n vader is die ochtend om 10.15 uur overleden. Ik barst in tranen uit. Alle stress, angst etc. komt er uit. Ik ben blij voor m’n vader. Hij hoeft niet meer te lijden. Maar nu is het wel definitief. Ik heb geen vader meer. En dan realiseer ik me: wat zal ik die man missen!!!
Die middag wordt van alles geregeld. De advertentie in de krant, de rouwbrief en de tekst daarvan (hoewel ik het met die tekst niet echt eens was. Zo kort, zo zakelijk). Etc. etc.
Lees ook
missteatske 2009-03-31 17:24:51
marg 2009-03-22 17:43:18
Maar ben nu in ieder geval blij dat deze periode voorbij is, en hopelijk hebben jullie steun aan elkaar.
Heel veel sterkte met het verwerken van het verdriet en het leren omgaan met het gemis...
willy1944 2009-03-22 12:00:06
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.