Om zo min mogelijk papier te verbruiken, geen mapjes kwijt te raken en het efficiënter te maken, is besloten dat onze redactie meedoet aan een workflowproject. Dit project houdt in dat alles nu digitaal wordt gemaakt, bewaard, bekeken, goedgekeurd en verstuurd. Dit klinkt makkelijker dan het is! Want in de praktijk betekent het dat al mijn collega’s met een paar totaal nieuwe systemen moeten gaan werken, voor beeld als tekst. Alsof je opeens met stokjes moet gaan eten in plaats van met mes en vork, en óók het toetje! Iedereen moest meerdere dagen op cursus om het te leren. Dat ging niet zonder slag of stoot en veel redacteuren verzuchtten na een dagje cursus: “dit wordt helemaal niets” en “hoe moet ik dit systeem óóit gaan begrijpen?”

Maar goed, afgelopen zondag was het dan toch D-day, het systeem zou nu voor het eggie op de redactie getest worden door een groot deel van de redactie die kwam werken. De mannen die het systeem hebben gebouwd waren er ook om te kijken of er zich grote problemen voordeden en ter plekke nieuwe oplossingen te verzinnen.

Mijn collega Marleen had bedacht om op maandag de hele redactie een hart onder de riem te steken met een vruchtensapje en muffins. Terwijl iedereen enigszins gespannen achter de computers zat om te kijken of ze het nieuwe systeem onder de knie zouden krijgen, kwam Marleen à la juffrouw Janny met een grote kar langs om iedereen te voorzien van lekkers. En ondanks dat ik één van de weinigen ben die niet met dit systeem werkt, mocht ik natuurlijk ook een muffin…

Bij deze wil ik al mijn lieve collega’s een hart onder de riem steken! Want ja, het is wel echt wennen en we zijn er nog niet! Maar omdat iedereen zich zo goed inzet en zo haar best doet, maak ik me geen zorgen over de komende Libelles: die worden gewoon gedrukt, de lezeres zal niets merken van onze computerperikelen!

Marije Ribbers
Secretaresse hoofdredactie

Je buurman kan volledig de weg kwijt zijn, levend op de puinhopen van lege blikjes bier, maar gewoon zelfstandig wonen. Met als enige houvast een maatschappelijk werkster die eens in de week komt kijken of het nog enigszins leefbaar is. En dat alles onder het credo: “Als meneer niet wil worden opgenomen, dan houdt het op. Pas als hij een gevaar is voor zichzelf of zijn omgeving kunnen wij iets doen.”

Het zelfbeschikkingsrecht van de Nederlander is groot. Als zwakbegaafden of mensen met het syndroom van Down een kind willen, houdt niemand ze tegen. Tja, achteraf wordt er wel ingegrepen (zie baby Hendrikus die weggehaald werd bij zijn zwakbegaafde ouders), maar van tevoren kijken wij, als samenleving, fijn de andere kant op. Laatst hoorde ik zelfs van mijn moeder dat ze een zwakbegaafd stel kent, dat geen kinderen kon krijgen en vervolgens via ivf de natuur een beetje probeerden te helpen. Nou vraag ik je? Wat denkt zo’n ivf-dokter precies op het moment dat hij die vraag voor z’n kiezen krijgt?

Natuurlijk weet ik wel dat de scheidslijn in sommige gevallen moeilijk te bepalen is (wie kan de verantwoordelijkheid voor een kind wel aan en wie niet?), maar hebben we niet de plicht om te zorgen voor onze medemens? In hoeverre is het acceptabel dat we ervoor pleiten dat iemand in zijn eigen omgeving blijft, als het hem of haar niet eens lukt om geregeld een gezonde maaltijd op tafel te krijgen of om eens in de zo veel tijd een douche te nemen? En is het niet beter om voor sommige mensen te beslissen dat ze verplicht aan de prikpil moeten? Kortom: hoever reikt het zelfbeschikkingsrecht?

Naar de haaien is een grappige en spannende verhalenbundel over het temmen van (wilde) dieren. En dieren is ook het thema van de boekenweek dit jaar. Samen met het 15-jarig jubileum van de uitgeverij Eenvoudig Communiceren is dat een goede aanleiding voor het gratis verspreiden van dit boek tijdens de boekenweek. Kijk voor meer informatie op www.eenvoudigcommuniceren.nl.

Presentator Rob Kamphues vertelt op een grappige manier wat er achter de schermen van zijn tv-programma’s ‘De 8 plagen van Rob Kamphues’, ‘Kamphues maakt vrienden’ en ‘Kamphues zoekt de grens’ gebeurt. Zijn avonturen worden steeds spannender. Zo moet hij een papagaai leren praten en met een wilde stier vechten. Rob Kamphues zwemt zelfs in een zee vol hongerige haaien. Ook waagt Rob zich aan een autorally, parachutespringen, bobsleeën, een boottocht over de Orinoco, gaat hij op zoek naar illegale goudmijnen, en gaat hij op bezoek bij Barbie-extremisten.

Voorproefje: lees hier een fragment uit het boek ‘Naar de haaien’ van Rob Kamphues.

Deze versie van Naar de haaien is herschreven in eenvoudig Nederlands. Zodat mensen die moeite hebben met lezen ook van de verhalen kunnen genieten. Het origineel van Thomas Rap verscheen in 2007.

Tot nu toe zijn de moeilijke lezers onder ons altijd overgeslagen tijdens de boekenweek. Dankzij Uitgeverij Eenvoudig Communiceren is daar verandering in gekomen. Eenvoudig Communiceren ontwikkelt al 15 jaar gemakkelijk te lezen boeken en kranten, voor de vele Nederlanders die moeite hebben met lezen. Dit zijn ongeveer 1,5 miljoen volwassenen: bijvoorbeeld dyslectici, inburgeraars en volwassenen die het lezen zijn verleerd. Daarnaast kampen ook steeds meer jongeren met een leesachterstand.

Het boekje ‘Naar de haaien’ is niet te bestellen, maar krijgt u gratis bij een bestelling op www.eenvoudigcommuniceren.nl

Het is de laatste tijd nogal stil geweest rond mijn persoontje, vanwege het feit dat mijn hoofd vol zat met…. tja met wat eigenlijks??? vol met stof en grijze wolken van de wintermaanden waardoor ik me mijn lichaam niet in een hogere versnelling kon krijgen.  Mijn accu was op en het werd hoog tijd dat het opgeladen moest worden. Maar helaas de belangrijkste energiebron voor deze liet het veelvuldig afweten door de grijze massa in de lucht. Hierdoor heb ik mij lichaam in de bespaarstand gezet, waardoor ik de accu niet overbelaste en zo toch nog de belangrijkste dingen kon doen….de dagen doorkomen en mijn dingen te doen. Zo nu en dan won de energiebron het en brandde deze zich een weg in de grijze massa, waardoor ik mijn accu een kans kon geven om eventjes op te kunnen laden. Maar veel energie kwam er nog niet vrij.

Het geeft de m/v die meent maandelijks van ons belastinggeld een hypotheek te mogen financieren, zijn vakanties op kosten van burgers te mogen houden en zijn werk naar eigen inzicht meent te mogen invullen extra credibility. Wat is er mis met ambitie? In elk zich respecterend land wordt kinderen met de paplepel ingegoten dat hard werken, goed je best doen op school en carrière maken belangrijk is.

Je wilt toch niet als ambtenaar of te reorganiseren bankemployee eindigen?! Maar niet in Nederland. In Nederland moet je gewoon zijn. Normaal doen. En vooral niet boven het maaiveld uitsteken. Er zijn mensen voor wie ‘gewoon zijn, normaal doen en niet boven het maaiveld uitsteken’ deviant gedrag is. Die kun je met een zaklampje zoeken en de plek waar je ze zeker niet zult tegenkomen is Den Haag. Vandaar dat het natuurlijk voorpagina nieuws is dat Geert Wilders premier van Nederland wil worden.

Premier word je niet. Als je partij de grootste van Nederland is, word je gevraagd. Je ambitie uitspreken is bijna een voorwaarde om het niet te bereiken. Rita Verdonk brabbelde ooit dat ze premier van Nederland wilde worden. Hóp daar gingen de peilingen! Mei Li Vos, het politieke vladderjurkje van de PvdA, die ervan overtuigd is dat jurkjes en een leuk koppie (ipse dixit!) de essentie van een politieke carrière vormen, haalde met dezelfde uitspraak ook de voorpagina’s. Politici die hun ambitie uitspreken hebben daar een bedoeling mee. Zieltjes winnen. Paaltjes slaan. De zieltjes van dit moment zijn niet echt interessant. De verkiezingen zijn niet in zicht, en de coalitie zal tot het uiterste gaan om de rit uit te zitten – het verlengde crisisberaad ten spijt. Dus so what dat de PVV op 26 zetels staat, TON op één zetel en Pvda/ CDA historische dieptepunten in de peilingen hebben bereikt? Who cares.

En zelfs al zouden morgen verkiezingen zijn, dan nog zijn peilingen niet interessant. Elke marketeer weet dat er een hemelsbreed verschil is tussen wat mensen zeggen te doen (PVV stemmen) en daadwerkelijk doen (PvdA stemmen). Journalisten spelen hier een kwalijke rol in. Uit luiheid creëren ze hypes – alles voor een krantenkop in een krant die toch niet verkoopt.

Interessanter is om serieus te nemen waarom Wilders zo populair is. Niet vanwege zijn haar waar trouwens niemand meer iets over durft te zeggen. Alsof je van een man die een vrouw uit het voormalig Oostblok heeft geïmporteerd, meer smaak laat staan stijl kunt verwachten. En ondanks dat blondies en homo’s geen premier worden in Nederland, is Wilders zijn paaltjes aan het slaan om te zijner tijd, als het ertoe doet zijn zieltjes te verzilveren. Het zou fijn zijn als de collega’s van de mannen die het onvindbare antwoord op de kredietcrisis zoeken, dat ook eens zouden doen.

Enneh, Premier worden, dat kan iedereen. Mijn ambitie is nog steeds om de eerste democratisch gekozen koningin van Nederland te worden. Da’s pas een uitdaging

Ik woon nu al weer bijna 4 jaar in Engeland. Denk ik in het Engels? Droom ik in het Engels? Zodra je er bij stilstaat, is het verdwenen – en zo kom ik er dus nooit achter. Ik vermoed wel dat ik inmiddels een beetje stilsta in het me eigen maken van de taal. Waar in het begin ik nog veel nieuwe woorden en frases tegenkwam, vallen die me nu niet meer zo op, en ik vraag me af of ik nu meer verschillende woorden gebruik dan vier jaar geleden. Zo gebruikte ik zojuist het woord "astute" (schrander), en dat verraste me!

Misschien ben ik dan nu gewend aan de taal, maar de cultuur blijft me verrassen. En het is die binding, die kennis van de cultuur, die je nodig hebt om je ergens op je plaats te voelen. Niet alleen de cultuur van heden ten dage, maar ook de oude tv programma’s, do oude schandalen, de oude politieke figuren (die vaak samengaan met de oude schandalen!). Het hele gedoe rondom Jade Goody, zou ik dat begrijpen zonder de ophef rondom Big Brother meegemaakt te hebben? Kan ik me ooit echt indenken hoe gehaat Thatcher is, en dan vooral in het noorden?

Over culturele verrassingen en verbazingwekkend prachtig erfgoed (waarin ik werk, en vreselijk bof), wil ik wat bloggen, in de verwachting dat het mensen interesseert, en laat zien wat een fantastisch land Engeland is. En ja, de zon schijnt hier vandaag volop!

Op een oppervlak van 5.000 vierkante meter heeft Devarana ruim 30 sauna’s en wellness ervaringen, vijf veelzijdige horecagelegenheden en een elegant Beauty Medispa Resort. Devarana is zeker een van de mooiste beauty resorts van Nederland. Een doordacht, luxe ontspanningsresort waar rust, wellness en schoonheid centraal staan. Het moderne beauty verwencentrum en het veelzijdige saunacomplex zijn waardig aan de naam Devarana; Sanskriet voor ‘garden in heaven’.

De saunaspa omvat tal van faciliteiten. Het is veelzijdig in het aantal mogelijkheden maar ook in de beleving. De nieuwste saunatechnieken zijn gecombineerd met de unieke inrichtingen waarbij elke ruimte in stijl en in detail aansluit bij het centrale doel: ontspannen. Tevens is er een Saunaplein en een enorme tuin vol verrassingen.

‘Het is veel te veel voor één sauna-rondje’.

In het Beauty resort zijn meer dan tien verschillende salons, ingericht naar specialisme.
Zo zijn er o.a. een Vichy Salon, Thalasso, manicure/pedicure, zonnestudio’s en een ruime keus aan behandelingen. Cosmetica producten van Natura Bissé -een top-merk uit Barcelona- worden in dit resort gebruikt. De moderne lounge en beautyrestaurant ‘Júlia’ complementeren het geheel.

De totale verbouwing van voorheen sauna Deshima heeft 2,5 jaar geduurd en het resultaat is modern, veelzijdig en oogverblindend. ‘s Hertogenbosch mag blij zijn met dit unieke concept!

Prijzen

• Maandag t/m donderdag
  Entreeprijs € 16,- voor de eerste 2 uur. Het 3e uur kost € 7,50. Voor de eerste 3 uur € 23,50, langer dan 3 uur of een dag is € 28,50
• Vrijdag, zaterdag en zondag
  Entreeprijs € 17,- voor de eerste 2 uur. Het 3e uur kost € 7,50. Voor de eerste 3 uur € 24,50, langer dan 3 uur of een dag is € 29,50.

Het sauna beauty resort is de eerste weken van donderdag tot zondag geopend.
De overige dagen worden gebruikt om het resort te optimaliseren. Reserveren is aan te bevelen.

Informatie
Devarana Resorts, De Eendenkooi 9, 5223 KG ’s Hertogenbosch, e-mail: info@devarana.nl, website: www.devarana.nl

Voor de vierde keer vindt het event Italia al Dente plaats en mag u weer overal van proeven en genieten van alles wat te maken heeft met Italiaanse lekkernijen, delicatessen, elegante wijnen, espresso(apparaten), kazen en nog veel en veel meer.

Voor de wijnliefhebber is er een exclusieve wijnproeverij. Er zijn diverse kookworkshops zoals een tortelliniworkshop, er zijn zo’n vijf tot zes koks die allen ongeveer een uur lang een demonstratie geven en er is een olijfolieproeverij en een truffelproeverij.

Ook is er een restaurant waar u kunt genieten van een authentiek Italiaans lunch- of dinerbuffet. Hier kunt u onder andere terecht voor Italiaanse Panini, tramezzini en torte. Zoals denk ik voor zich spreekt kunt u dit combineren met een Italiaanse espressso of een goed glas wijn, uiteraard ook afkomstig uit Italië.

Italia al Dente is niet alleen bestemd voor Italieliefhebbers. Ik denk dat iedereen die van eten, drinken en kopen houdt zich hier uitermate vermaakt. Zaterdag is Italia al Dente geopend van 12.00 uur tot 19.00 uur  en zondags van 11.00 uur tot 18.00 uur, het restaurant blijft geopend. Let wel, voor bepaalde activiteiten moet u zich wel inschrijven. Voor meer informatie, neem even een kijkje op de website!

Het schijnt dat vrouwen heel goed zijn in vanalles tegelijk te doen, terwijl mannen zich focussen op een ding tegelijk. Komt van onze oer-voorvaderen. Zij het verzamelen, hij het jagen. Doen we kennelijk nog steeds, ook al zie ik wel dames voorbijkomen die heel goed zijn in het jagen!

Ik merkte dit van de week op tegen mijn Zwarte Tornado – die prompt uitriep ‘dan ben ik een man, want ik kan wel stoffen en tegelijk tegen jou praten, maar verder gaat het niet!’

En ik prakkedenken, doe ik eigenlijk vanalles tegelijk? Ja, eigenlijk wel. Zo van, ho, ik ben nu hier, en dat ligt er nog, en dat moet ook nog, en dan moet ik dat en dat nog bellen, en…..

Ik ben ook zo’n trap-verzamelaar. Vreselijke gewoonte. Ik heb nu de halve trap weer vol liggen met bankafschriften (moeten naar ordner boven), correspondentie (zelfde), een stel sokken, maar die moeten nou juist weer naar beneden, naar de wasmachine, kortom: een trap vol.

Maar alles tegelijk doen, ja, dat herken ik wel. Als ik een beetje boven Jan ben doe ik vanalles tegelijk. Nu even niet – vandaar volle trap.

En mannen hebben dus een one-track mind. Wij niet. Hoe zit dat bij jullie, doen jullie ook tig dingen tegelijk?

Ik ga nu maar zitten wachten op de computer dokter – nieuwe printer, hij kan alles – alleen ik krijg het papier er niet in. Stom he.

Van tante L. nog geen bericht – ik wacht het maar af.

Vanochtend kwam de monteur voor de ketel bij mij, twee maanden geleden had ik de techn. dienst gebeld dat ze maar eens moesten komen kijken voor de ketel want ik had nog in geen half jaar tijd drie keer bij moeten vullen. dus reden ze voor en kreeg nog geen twee weken later een dikke rekening, houden ze me ook niet verteld,maar daar ga ik nog wel even voor checken of dat nu nodig is.Enfin die monteur moest dus weer bijvullen, en keek naar de pijpen die boven de vloer uitkomen van de vloerverwarming. Ja mevrouw die dingen zijn wel heel erg aan het veroesten.

Ja dat weet ik zei ik want dat zei die vorige monteur ook al, u moet ze laten vervangen. Ja right dacht ik lekker duur als dat er allemaal uit moet en ik woon nog geen twee jaar hier,daar moet toch garantie op zijn, dus ik gebeld met de VVE. kreeg direkt een telefoon nr. En dat nr. was niet goed , dus weer terug gebeld, kreeg een ander nr. Dat nr. gebeld en men zou op maandag as kunnen komen, een kwartiertje later tel. gaat die mevrouw verteld me dat er geen garantie meer op zit en dat het me dan geld gaat kosten. Wat geen garantie zeg ik maar ze verstaat me niet wel drie keer belt ze me terug alle keren krijgt ze geen gehoor bij mij ook zo iets telefoon net weg gestuurd om die reden, gemaakt en weer terug, maar doet het nog steeds niet. dus ook weer daar achteraan. Enfin ik bel haar dus terug na een uur want ze hebben lunchpauze., en vertel dat ik daar niet mee eens ben en dat ik dat tot de hoogste instantie zal gaan uitzoeken, o pardan wacht even mevrouw, en ze zet me in de wacht, dan komt ze terug en verteld dat ze even heeft overlegt met de techn.dienst maar dat ze me op de hoogte wilde stellen van die geen garantie meer en dat me dus dat gaeld zou gaan kosten , maar als het een techn. fout bleek te zijn dat he me dan niets kost. Ik zeg mevr. de meeste woningen zit wel het minste van vijf jaar garantie op, dus en ik woon hier nog geen twee jaar en daarvoor heeft het een jaar leeg te koop gestaan zonder dat er iemand dus inwoonde, zo kunt u wel na een jaar zeggen geen garantie. dit pik ik niet.Nu moet ik dus even afwachten tot maandag  maar dit wordt ook nog eens een heidens karwij dat veel geld gaat kosten, en ik maar alles in orde maken voor de verkoop, dit is gewoon crimineel Morgen maar weer eens bellen met de VVE en anders zet ik er mijn rechtshulp maar weer bij in.Ge woon niet te filmen,wat een service ik ben hier in zeer teleurgesteld in de service van de woningbouw.Van zulk soort dingen krijg ik nou grijze haren.

Landschap.

 

Rijdend langs ‘s Lands Heerenwegen zie je hier in Nederland uitgestrekte polders. Tenminste, zo zou het moeten zijn. Maar steeds vaker zie je die prachtige weidse, uitgestrekte polderlandschappen verdwijnen om plaats te maken voor alweer een bedrijventerrein.

Gisteren reden we van Noordoost Brabant naar West-Brabant.
Een mooie route temeer omdat je rijdend over de oude Maasroute vele roofvogels vaak kunt zien. Ik geniet er zo van die prachtig grote buizerds op een paal langs de kant, in een weiland te zien zitten. Of zoals gisteren gewoon pontificaal in het gras.

Maar hoe verder we rijden hoe meer er gebouwd wordt. Of het al niet erg genoeg is dat heel het Brabantse wegennet een bouwput is tegenwoordig, de Brabantse polders lijken ook te verdwijnen onder het bedrijventerreinen geweld.

 

Economisch misschien nodig, voor de arme roofvogels, zwanen, ganzen en wat te denken de kieviten niet. Of de boer die zijn grond af zal moeten staan.

En niet alleen de bedrijventerreinen, ook in het Brabantse land rijzen de glazen kassen als paddenstoelen uit de grond. Rijd je ’s avonds terug naar huis als het donker is? De lucht is eng oranje verlicht door de vele lampen van de kassen. Gezond kan het niet meer zijn, al die verlichting.

Wat zal er uiteindelijk overblijven van ons landschap? Van onze weidse velden, akkers en prachtige polders?

Waar Nederland om bekend staat, zijn vlakke platte land, wordt straks een volgebouwd bedrijvenpark.

En niet alleen in ‘mijn’ Brabant maar door heel Nederland is dit gaande!
Eeuwig zonde!

http://www.youtube.com/watch?v=spgBvl2QALo

 

Is dat in Frankrijk ook zo, Abbi? Zijn ze bij jullie ook alles aan het volplempen? Of valt het daar nog mee?

Annie M.G. Schmidt vroeg zich eens af in een van haar boeken: ‘Annie, wat heb je toch met katten?’ Annie had veel met katten. Ze vond ze leuk, slim, grappig, eigenwijs en schreef altijd met liefde over ze. Niet alleen in haar kinderboeken, maar ook in haar columns, gedichten, liedjes en niet eerder gebundelde teksten.

De kat van Ome Willem, poes Minetje, de ribbel- en de lapjeskat, allemaal zijn ze even levendig en origineel als de schrijfster zelf, die soms ‘liever kat dan dame’ was.

Annie M.G. Schmidt werkte jarenlang als bibliothecaresse en directrice van de openbare bibliotheek in Vlissingen. Ze verhuisde naar Amsterdam en werkte daar voor Het Parool, waar ze een wekelijkse column voor volwassenen schreef en versjes maakte voor kinderen.
Na de oorlog begon haar carrière pas echt en schreef ze kinderboeken als: Jip en Janneke, Abeltje, Wiplala, Minoes, Pluk van de Petteflet en Otje. Ook schreef ze vele gedichten, liedjes, teksten voor musicals, radio- en televisieseries en columns voor volwassenen in Het Parool.

Poes, poes, poes is een prachtig luisterboek dat is voorgelezen door Jenny Arean. Zij is bijna jaarlijks te zien op het toneel in zowel musicals als theatershows. Jenny won de Johan Kaartprijs, de Scheveningen Cabaretprijs, de Gouden Harp, de Notenkraker, twee Edisons en twee keer de Annie M.G. Schmidt prijs.

VOORPROEFJE: luister hier een fragment uit het luisterboek Poes, poes, poes.

Poes, poes, poes – Annie M.G. Schmidt, Uitgeverij Rubinstein B.V.
ISBN 9789047605898, 2 CD uitgave, Prijs € 12,95
Verschijningsdatum februari 2009

U kunt Poes, poes, poes ook hier bestellen.

Het was een komen en gaan hier. Sinds kort vindt men het nodig me een maatschappelijk werker toe te wijzen om me door al die ellende heen te helpen. Aardige vent. Hij houdt ook in de gaten hoe het medisch gesteld is ‘hoe is het met je been?’. Beter, begint weer op een been te lijken.

Hij komt voorlopig elke week. En ga nou niet met z’n allen denken dat ik kierewiet ben of ingestort of zo – echt niet, maar ik heb even een steuntje in de rug nodig. Hij steunt wel. Gaande het gesprek kwamen we erachter dat we alletwee sport-gekken zijn. Hoera! Een medestander!

Heb je het schaatsen gezien? Ja! Kramer, onwijs he, op de tien! Ik weet nog dat Verkerk 15.03 reed, dat was een sensatie. Op pa z’n verjaardag, heel de kamer vol visite, maar gekeken moest er worden! En nu, 12.55 geloof ik. Ja ja, het gaat hard. En dan het voetbal. Laat maar. Stelletje minkukels. Voor de Feyenoord fans: gefeliciteerd.

Wij gingen voortvarend voort, weet je nog die en die, en goh, bij die wedstrijd was ik ook! En heb je de CL gezien, nou ja ga zo nog maar even door. Hij doet aan hardlopen. Ik aan zwemmen. Nou even niet. Er wordt niet gepoedeld.

Situatie tante L kwam natuurlijk als eerste ter sprake – halverwege werden we onderbroken door telefoon. Het einde? dacht ik. Nee. Maar ze drinkt nu al 6 dagen niet meer – houd er toch mee op. Dat klinkt hard, maar dat is het niet. Als je zo lang niet drinkt gaan al je organen uitvallen. Er zit vocht in de buik, verneem ik. En daar teert ze op. Het zal wel, maar wat voor nut heeft het?

Nou ja, het is niet aan mij om te beslissen. Dat is aan onze Lieve Heer – of een arts en haar kinderen. Ik hoop onze Lieve Heer, en dan wel snel, aub.

Vogende week maandag komt de maatschappelijk werker weer, tenzij dan de begrafenis is. We wachten het maar af. Meer kan ik niet doen.

Komen en gaan, zei ik. Terwijl ik hem uitliet, stond nr. 2 al op de stoep: de meter-opnemer. Tsja, ik ben in een vlaag van verstandsverbijstering overgestapt naar een ander gas/electro leverancier. Die belden terwijl ik totaal onder de morfine zat na operatie nr. 2, en ik zei ergens ja tegen terwijl ik eigenlijk niet eens besefte waartegen.

Toen ik weer bij was wilde ik meteen weer terug! Dat was niet de bedoeling! Ze draaiden het terug, maar moesten wel mijn meter-standen. Kon ik zelf doorgeven, maar met al die toestanden schoot het me steeds door het hoofd, dus zij kwamen het maar even zelf doen. Zo gepiept.

Het kwam, en het ging, en straks komt er weer een om boodschappen te doen, maar da’s een maatje. Dan ga ik ook weer, mee, dan, en ik kom weer terug, en dan ga ik weer, want ik eet bij z’n moeder, en dan ga ik weer terug – kortom: het is een komen en gaan.

In de VS is dit al in opkomst. 76% van de volwassenen die in de recessie hun koophuis moesten verlaten, wonen onder hetzelfde dak met hun kinderen. Dat zijn er al 3 miljoen. Nog eens 6,7 miljoen Amerikanen vinden onderdak bij andere familieleden, tantes of neven.

Omdat veel van wat er in Amerika gaande is, vroeg of laat deze kant uit waait, is het niet denkbeeldig dat families die in Nederland in de financiële knel zitten ook voor die oplossing kiezen. Je moet dan wel heel andere woningen bouwen, lijkt me zo.

Annemarie Jorritsma woont samen met kinderen en kleinkinderen. President Obama heeft zijn schoonmoeder meegenomen naar het Witte Huis. Niet zo gek om dicht bij huis naar een betaalbare oplossing te zoeken voor de dilemma’s die de mix van carrière en ouderschap met zich meebrengen. Het wordt anders als je niet meer kunt kiezen, maar wel moet omdat je je huis uit moet.

Als ik me indenk hoe het zou zijn om iedereen weer thuis te hebben, zie ik voor me hoe iedereen vast moeiteloos teruggaat naar de situatie van weleer: moeder kookt, wast, klopt, veegt, zuigt, luistert en adviseert. Dat was toen leuk, maar ik was blij dat ik mijn eigen dagen weer kon indelen en dat de dagelijkse zorg voorbij was.

Wie weet, is het fijn om als ouder en kind op elkaar te kunnen leunen als het tegenzit. Over en weer zorg je voor elkaar. Maar je mag wel deksels goede afspraken met elkaar maken als je het daadwerkelijk zou doen. Er zijn twee redenen om die generatiewoningen een kans te geven: a) wie weet moet het straks of b) je kiest ervoor omdat het voordelen biedt, over en weer.

Mijn zonen moeten er niet aan denken, mijn dochter lijkt het wel wat. En ik? Mwah, als het niet hoeft? Al zou ik het feest vinden om mijn kleindochters dagelijks te zien.

Zou het werken? Probeer het je eens voor te stellen, in je eigen situatie?

Tasje nodig
Edelweiss verkoopt prachtige leren tassen: serieuze, grappige én originele exemplaren. Ze verkopen ook schoenen.
Gedempte Oude Gracht 102, 023-551 25 45, www.edel-weiss.nl

Koffietijd
Waarom Anne&Max? Het zijn de taarten, fauteuils, heerlijke koffie en fantastische ontbijt-, lunch- en borrelkaart. Het kan zo druk zijn dat u even moet wachten, maar het is de moeite waard.
Zijlstraat 68zw, 023-707 45 35, www.annemax.nl

Miniwarenhuis
Sjakies mag beslist niet overgeslagen worden, want dit is een miniwarenhuis waar de creativiteit vanaf spat: meubels van Piet Hein Eek, oorbellen, kettingen en hebbedingen uit alle windstreken. Ga er ontbijten en trakteer uzelf op iets moois en origineels.
Breestraat 34, 023-531 37 33, www.sjakies.info

Voor groot en klein
Rood, geel, blauw, gestipt, gestreept of met bloemen: Wollies heeft verrassende woonaccessoires voor kinderen én volwassen (onder andere Greengate, Kath Kidston en Anne-Claire Petit).
Schagchelstraat 39, 023-531 12 50, www.wollies.nl

Goed werk
In De Wereld van Jansje gaan duurzaamheid, schoonheid en vriendelijkheid hand in hand. De winkel en lunchroom werkt samen met De Hartekamp Groep. Zij bieden mensen met een verstandelijke beperking en/of meervoudige handicap werk. Het personeel pakt de cadeaus met grote zorg in.
Grote Houtstraat 45, 023- 542 27 52, www.jansje.org

Klein-Scandinavië
Stap de Scandinavische sfeer van Trade Studio binnen en warme vesten, basic jasjes en fladderrokjes lijken ineens onmisbaar. Kijk ook eens bij hun dochterwinkels Trade Studio Noord, Trade Studio Mamalicious en Saint Tropez.
Grote Houtstraat 152, 023-531 33 00, www.tradestudio.nu

Van sneakers tot designers
Number Nine krijgt een tien voor klantvriendelijkheid en de mooie sneakers, maar ook omdat tussen de hippe skatejackjes ook vrouwelijke bloesjes en jurken van merken als Designers Remix en Aaiko hangen. De winkel won terecht zilver bij de NLstreets Award!
Kleine Houtstraat 9, 023-534 40 93, www.numbernine.nl

Bij de openhaard
In de Warmoesstraat vind je fijne winkels als: Ottomania, Players en NoaNoa. Geniet bij de sfeervolle openhaard of op het terras van Dijkers van een heerlijke lunch, diner, koffiepauze of glas rode wijn.
Warmoesstraat 7, 023-551 15 64

PS Good old Haarlem
Er zijn een paar adresjes waar u niet omheen kunt. Mooie kunst is te zien in het oudste museum van Nederland, Teylers (1784), De Hallen en het prachtige hof van het Frans Hals Museum (1913). Op winkelgebied zijn Wijnkoperij Okhuysen (sinds 1795) en drogisterij Van der Pigge (1849) een must.

Ons team is al vanaf januari bezig met alle voorbereidingen om van het Almeerderstrand straks een feestwalhalla te maken (we leggen nog net geen confetti neer in plaats van zandkorrels). Nu hoor ik wel eens: wat doe je dan in een half jaar? Is dat niet wat lang voor zo’n Libelle Zomerweek? Nou, nee hoor! Soms denk ik: hadden we maar een paar weken langer, dan hadden we dit nog kunnen doen en dat…
Op de vernieuwde website van de Libelle zomerweek (ga zeker eens kijken!) kunt u zien dat we niet stilgezeten hebben. Zo hebben we al veel leuke workshops en legio leuke winkeltjes kunnen regelen. Er komt een silent disco (een disco waarbij je met een koptelefoon op naar je favoriete muziek kunt luisteren) en een heus reuzenrad. We hebben spannende politici en heel veel bekende artiesten (wat dacht u van Acda & De Munnick, Boris, Alderliefste & Ramses Shaffy!). Eigenlijk is er te veel om op te noemen!

Wat ik, nu u dit toch leest, nog wel kan gebruiken, is een beetje hulp. Weet u een leuk winkeltje dat volgens u écht op de Zomerweek past? Of bent u helemaal weg van een bepaald product? Dan kunt u mij mailen met leuke tips op info@libellezomerweek.nl. Wie weet, wandelt u dan op de Zomerweek ineens langs uw favoriete winkel!

Marijn de Graaf
Libelle Zomerweek

Zoals Nathaly Valmary Cool! Ik kook met mama heeft geschreven, heeft Georg Draser, een productontwikkelaar van de messenfabrikant Chroma, een messenset ontworpen op basis van de ervaringen met zijn eigen kinderen. Hij heeft van alles getest en heeft uiteindelijk de messen zo ontworpen dat ze helemaal op maat zijn van de kinderhand. Ook hebben de messen een afgeronde punt, waardoor het gebruik van de messen een stuk veiliger is.

De aangepaste versie van de Captain Cook messen bestaat uit drie kindermessen. Eén is er ideaal voor het snijden van groente en fruit, het andere mes kan zowel gebruikt worden voor het snijden van vlees, vis en groenten en het laatste mes is voor het versnijden van grotere stukken vlees. Dus hier nog een extra reden om met je kinderen de keuken in te duiken!

De messen zijn zowel los als per drie te bestellen.

Het varken, de kreeft, het venusschelpje of de slavink? De staart van een os, de vleugel van een rog, de schouder van een lam, of een achterham? Waarom eet je wel garnalen maar geen spinnen? Van een kikker alleen de billen, van een haai alleen de vinnen?

Vlezige vraagstukken waar Sylvia Witteman zich dagelijks met genoegen in vastbijt, met boeiende beschouwingen en Bourgondische bereidingen als hapklaar resultaat. De vrolijke foto’s van Sylvia met (onderdelen van) diverse dieren geven visuele ondersteuning.

Sylvia witteman is de auteur van twee kookboeken, ‘Het Bearnaisesyndroom’ en ‘De maillardreactie’, en van de bestseller ‘Pekingeend bij nacht’. Ze woont momenteel met haar gezien in de Verenigde Staten.

Reacties over dit boek

• Sylvia Witteman, die is pas leuk. – Vrij Nederland
• Sylvia Witteman is de koningin van geestige overdrijving, een zeer heikel genre waarin alleen de besten overleven. – HP/De Tijd
• Sylvia Witteman […] voegt iets toe aan de literatuur met haar hilarische goede grappen, swingende schrijftstijl en vooral haar zelfrelativering. – Kees van Kooten in Opzij

Het lekkerste dier – Sylvia Witteman, Uitgeverij de Arbeiderspers
ISBN 9789029567275, Prijs € 12,50
Verschijningsdatum maart 2009

U kunt ‘Het lekkerste dier’ hier bestellen.

Positieve toekomst ?

 

 

Ma Chère Kati,

 

Vandaag in de krant hier : een onderzoek wijst uit dat 2 op de 3 Fransen de toekomst positief tegemoet zien. Nou daar stond ik wel even van te kijken. De media hebben ons de laatste tijd immers zo vreselijk de crisis in gepraat en ons elke dag zo’n flinke dosis (gelukkig net nog geen overdosis) slecht tot zeer slecht nieuws toegediend dat we allemaal besmet zijn geraakt, toch? Maar het is bekend dat de Fransen nogal veel antibiotica slikken, dus zijn ze misschien ongevoelig geworden voor al dat crisisnieuws?

 

 

Op de vraag wat de Fransen het belangrijkste vinden, werd geantwoord : de kinderen en vrienden. Zijn ze hier misschien tot de ontdekking gekomen dat we wat minder materialistisch moeten worden en wil men liever investeren in een goede relatie met kinderen en vrienden? Misschien worden we wat minder egoïstisch dus? Dat wil dus zeggen dat moeilijke tijden niet alleen nadelen hebben. Toch lijkt het wel dat mensen tot nu toe nog aardig wat geld uitgaven, maar dat houdt de economie immers op gang. De skioorden hadden een goed seizoen maar er werd voorspeld dat mensen minder lang op vakantie zouden gaan deze zomer. Nou ja er wordt weer een opleving voorspelt voor 2010, dus het schijnt dat het ergste achter de rug is. Ik heb in ieder geval woorden als crisis, recessie en dergelijke uit m’n woordenboek geschrapt en wil de toekomst positief tegemoet zien.

 

Hoe zit dat in Nederland Kati, is iedereen totaal neergeslagen door de slechte berichten of is er toch nog wel een plaatsje voor iets positiefs? Wat is jouw tegengif eigenlijk?

 

Recessie Boodschappen :

http://www.youtube.com/watch?v=qWm6GOQaiS4

 

Youp van het ‘t Hek en de kredietcrisis :

http://www.youtube.com/watch?v=mx12BHx9y5M&feature=related

Een klein jong meisje, op de site van de libelle. En mijn leeftijdsgenoten lezen de libelle echt niet hoor! Nee, mijn oma, ja die leest dat blad. & brengt ze daarna mee naar haar geliefde zoon en (schoon)dochter. Heeft schoondochter het dan volledig uitgelezen, dan vinden ze hun plaatsje op de wc. Daar komen zeonder de spetters te zitten van de mannen des huizes, die nog niet weten dat ze in de wc moeten richten, en niet net daarnaast. En dat kleine jonge meisje, leest de libelle dan netjes. Elk zinnetje en regeltje word nauwkeurig gelezen, en bij dingen die ze écht raar vind, dan hooor je haar even zuchten.

Maar wat doet dat jonge meisje nou op zoon ‘oudelullen- site;’?

Ik ben een meisje van 16, en ik ben niet de gemakkelijkste. Niet de gemakkelijkste thuis, niet de gemakkelijkste op school. Schreeuwen helpt niet, en straf des te minder. Als je 16 bent ben je in de puberteit en begint je verstand te groeien..(aldus mijn vader).
En dat verstand begint mij nu in de weg te zitten. Want die jeugd van tegenwoordig.. En ik ben daar 1 van. Ooooooo, wat heb ik het toch zwaar.

Maar, wees niet bang hoor! Ik ben op mijn plaats. Ik geniet, huil, lach, praat en nog veel meer. En het liefst schrijf ik. Niet wat ik voel, of zo. Maar wat ik denk én vind. En die oude mensen van tegenwoordig (en daar bedoel ik óók mensen van 30  mee, want die zijn ook al oud!) snappen de leeftijd 15 16 17 niet echt. Of beweert u van wel?

Ik ben een meisje, met veel pijn en verdriet. Om mijzelf en om anderen. Lang was ik depressief, en lang wilde ik dood. Weg van deze rot aarde. Ik begon te snijden in mijzelf. kon alleen maar huilen. Een periode wat ik nu aan het verwerken ben. En waar ik het verder ook niet op internet over wil hebben.

Wat mij écht op het hart ligt, is iets wat ik moeilijk vind. Want ben ik de enige 16 jarige die hier over nadenkt? Over jeugd die altijd wat te zeuren heeft, altijd maar kan klagen?
Ik zit in een kerk, en geloof. Ik zit een christleijke band, en geloof. Ik zit op een christelijk koor en geloof. Maar voor ik zoiets kon zeggen, moest er veel gebeuren. Want God bestond immers niet. Niet in mijn wereld, waar alles fout ging. Waar liefde niet bestond, en alleen haat heerste. Ik heb zelfs een litteken in de buurt van mijn elleboog, met de letter H. Gekrast met een nagelschaartje, zodat ik mezelf altijd zou blijven herrineren, dat niet liefde maar haat heerst. Maar ik ben nu tot inzicht gekomen. Met veel moeite en pijn, leerde ik iemand vertrouwen. Iemand die ik wellicht niet kende, maar die ik sprak via msn. In gezicht praten durfde ik niet, ik schaamde mezelf. En op een gegeven moment kwam mijn moeder er achter. Ik vertelde haar bijna alles. Tranen stroomden over mijn gezicht, ik proefde zoute tranen. Maar het hoge woord was er uit, en er word aan gewerkt, heel hard. Nu daar aan word gewerkt, komt mijn geloof weer op de eerste plaats. Want geloven dat niet de liefde maar haat heerst, kan niet samen gaan met het geloof in God. En mijn droom is om ooit belijdenis te doen. Weer te geloven dat liefde bestaat. Mijn verstand weet dat het bestaat, maar mijn hart voelt  het nog niet.

Ik krijg genoeg liefde van mijn ouders. Mijn familie en vrienden geven om me. Ik weet niet waar het mis is gegaan, maar ik weet wel dat het flink is mis gegaan. En wat ik ook weet, is dat de volwassen volledig langs de jongeren lopen, en wij, jongeren, volledig wegrennen voor de volwassenen.

Bij ons in de kerk word constant wel gezeurd; We zingen saai, er moet meer opwekking komen. De dominee praat zo moeilijk. Cathechesatie is stom. Ik wil niet meer naar de kerk. Er  moet meer voor de jeugd komen.

EN IS ER DAN EEN KEER WAT VOOR DE JEUGD, DAN KOMEN ZE NIET.
Snap jij dat nou ? Ik niet. Oo, ik zeur wel. Ik zeur genoeg.., Ik mis in de kerk heel erg de btrokkenheid van jeugd, en gemeente met elkaar. De jeugd is als het ware zijn eigen gemeente geworden. En ik vind dat raar! Ik raakte in de war, wilde niet meer naar de kerk, want die kerk en gemeente snapten het toch niet. Tot dit weekend. Ik had generale repetitie gehad van de band, waar ik in zing, en fietste naar huis met een medezanger. We praten. en praatten, en praatten. Tot we de kerkklok 12 uur ( inde nacht) hoorden slaan. Het zette me aan het nadenken. Zaterdagveel geoefenen, we hadden als band weer een optreden. In een jeugdddienst. Het raakte me. Zondagmiddag, we hebben een jeugddienst. Het was aansprekend. Zondagavond een sing in in de kerk. Het was geweldig!

Maar 1 ding ontbrak; jeugd.

(komt vervolg..)