Het gesprek van de dag gaat veranderen. Hoe of wat weten wij als bezoekers niet. Wel weten we inmiddels dat de gesprekken vanaf nu zonder Merel en Els zullen zijn. Natuurlijk hebben wij geprobeerd om deze beslissing van het management te begrijpen, maar dat is ons niet gelukt. 
Beide vrouwen leveren goede columns aan en staan vervolgens hun publiek op fatsoenlijke wijze te woord. Elke reactie kan een wederreactie tegemoet zien, waarbij respect voor de lezer een belangrijke pijler is. 
Dit komt ongetwijfeld de pageviews ten goede. Pageviews die belangrijk zijn om adverteerders te genereren. Want hoe je het ook wendt of keert, Libelle is een commercieel bedrijf wat bestaat bij de gratie van advertentiegelden. Op lange termijn hebben de lezers dus invloed op het beleid van blad en site. Erg lange termijn, dat wel. En met een enorme omweg. Pas wanneer lezers massaal afhaken zal er iets op de advertentiemarkt gebeuren waardoor de beleidsmakers onder druk komen staan. 
Wij hebben dan ook niet de illusie dat wij met een column in staat zijn om de genomen beslissing van het ontslag terug te draaien. Wij willen u ook niet oproepen om tot actie over te gaan. Koop vooral het blad en blijf genieten van de site. Het is zonde wanneer een goed product om zeep wordt geholpen. Bovendien ontkomen wij niet aan de indruk dat het managementteam bezig is zichzelf de das om te doen. Dat vinden wij al treurig genoeg. 
Ieder op een eigen manier voelen wij ons allemaal betrokken bij de merknaam Libelle. Wij gaan er van uit dat dit voor u hetzelfde geldt. Ga daar mee door en draag dat uit. Niemand wordt wijzer van een boycot.

Wel zouden wij het prettig vinden wanneer u de moeite neemt om hier een korte reactie achter te laten. Als steunbetuiging voor Merel en Els en als signaal naar de top van het bedrijf. Dat niet elke genomen beslissing door de lezers begrepen en gewaardeerd wordt.
Waar gehakt wordt vallen spaanders. Helaas ontkomen we nu niet aan de indruk dat er in goed meubilair wordt gehakt. Stoelpoten…..

Het is zaterdagochtend. De lokale markt wacht op ons. Tussen de Italiaanse koopvrouwen met hun grote boodschappentassen struinen we de stalletjes af. De prijzen worden duidelijk aangegeven bij de koopwaar. Het euroteken is goed zichtbaar op stukken karton geschreven en bij de artikelen gelegd. Goedkoop, denk ik hebberig, als ik de laaggeprijsde zonnebrillen zie liggen.
Friso heeft er al een opgezet. In deze zon kan je niet zonder. Hij probeert de een na de ander en bekijkt zich in het spiegeltje. De vormgeving is strak, groot, goud.
‘Echt Italiaans design,’ zeg ik tegen hem. Hij zet een gaaf model op zijn neus en lijkt niet meer op een Hollandse puber, maar meer een Italiaanse bink. Zelf heb ik ook wel zin in een zonnebril. Nóg één, moet ik zeggen. In elke tas heb ik inmiddels een bril, op de fruitschaal thuis ligt er eentje, op mijn voorhoofd ook, en twee ben ik op dit moment kwijt, maar die vind ik wel weer. Gestrest op zoek gaan naar de verdwenen brillen ga ik zeker niet, vooral omdat de ervaring leert dat zoeken nooit helpt; de brillen laten zich altijd weer ontdekken op plaatsen, waar je juist niet had gezocht. 
Alfons kijkt afwisselend naar mij en Friso, geeft zijn deskundig mening en helpt zoeken naar nog een beter model, die ons de allure moet geven die de Italianen in hun genen hebben, maar waarvoor wij accessoires moeten inzetten.
Ondertussen staat Fenna in de kraam ernaast te graaien in een grote berg riemen. Tutto € 2 heeft ze gelezen. Net als de brillen zijn de riemen ook echt Italiaans. Grote gouden gespen, veel glimmende decoratie en tegelijkertijd sierlijk en elegant. Helaas is de kwaliteit minder; hier en daar mist een glanzend steentje en laat de opdruk los. Nee, Fenna koopt niets.
Friso en ik hebben een besluit genomen en rekenen vier euro af. Tevreden met onze aankoop slenteren we verder over de markt op zoek naar meer koopjes. De Italianen hebben een naam hoog te houden met mooie artikelen. Alfons wil zijn slag slaan. Een portemonnee is zijn doel. Eentje met veel ruimte voor al zijn plastic kaartjes, zodat hij de klantenkaart van Karwei, Gamma en Praxis altijd bij zich heeft. Hij heeft nog meer tijd nodig dan wij voor onze brillen, maar uiteindelijk vindt hij een geschikt exemplaar. De verkoper is zo vriendelijk om het plakkertje made in China er snel af te halen.

Ons volgende doel is de ijswinkel. Als echte Hollanders hebben we de prijzen vergeleken en gekozen voor een gelateria in het oude dorp. De keuze is enorm. Fenna en ik laten ons leiden door de kleuren; de kleur van het ijs moet passen bij onze kleding. Voor Ingrid, vandaag gekleed in wit met veel lichtgroene accessoires, valt de keuze op pistache-ijs. Ik, met mijn paarsroze bloesje, moet bosvruchten nemen. Friso neemt vanille-ijs waarvan de kleur terugkomt in zijn pet en short  en juist goed afsteekt bij zijn oranje shirtje. En Alfons weet twee smaken te bestellen. Ik kijk belangstellend toe hoe de ijsverkoper met een spatel het ijs op het hoorntje aanbrengt. Het lijkt een soort boetseren. Steeds opnieuw brengt hij een nieuwe laag aan, totdat ik het ijs van hem aanpak en snel moet gaan likken, wil de boel niet smelten.
Als we allemaal de zachte buitenkant van ons ijs hebben weggelikt, gaan we over tot de volgende fase. We hebben dan wel onze favoriete smaak gekozen, maar we zijn ook nieuwsgierig naar wat we misschien wel zijn misgelopen. Dus proeven we van elkaars ijs en vergelijken de smaken met die van ons zelf gekozen ijs.
‘Mmm, ook heerlijk,’ vind ik van Friso’s ijsje.
‘Vreemde kleur, dat groene ijs, best lekker. Maar deze is het lekkerst,’ zegt Friso. Hij poseert bij de fontein en aait een scharminkelig katje.

Na een enerverende middag die we drijvend, zwemmend, surfend, zeilend, spetterend en spatterend in de Ionische Zee doorbrachten, moeten we deze dag wel eindigen met een pizza.
Het duurt vrij lang voordat onze bestelling is opgenomen. Maar ja, we hebben allemaal wel iets te zeuren. Alfons wil geen ansjovis op zijn pizza, Friso wil een pizza zonder olijven, Fenna wil absoluut geen mozzarella. Ik houd me stil, maar wat heb ik een spijt van mijn pizza d’originale di Sicilia, waarop gemarineerde stukken aubergine  drijven in een grote plas olijfolie. Nee, écht Italiaans zijn we nog lang niet! 
 
 

Van alle heerlijke momenten die ik hier dagelijks ervaar, is dit er één uit de top drie: Daniël die ons begeleidt naar ons favoriete tafeltje, de stoel voor mij aanschuift en vakkundig een fles rode wijn ontkurkt. Het is een luxe waaraan ik zomaar zou kunnen wennen.

Fenna en ik hebben hem ontdekt! Hij is de Italiaan, met zijn donkere haar en bruine ogen waarnaar we op zoek waren. Gastvrij, maar niet onderdanig; charmant, maar niet opdringerig. Als hij lacht, en doet hij zodra hij ons ziet, maar niet te uitbundig want hij heeft een beugel, laten zijn ogen zien dat hij echt blij is.

Hij is aandoenlijk bescheiden, en daardoor absoluut ongevaarlijk. Zijn zachtmoedige verschijning roept eerder vertedering op dan begeerte.

Na één dag wist hij al dat we rode wijn dronken en voor Friso pakte hij een fles water, zonder koolzuur. Belangstellend vraagt hij naar onze dag. Hebben we weer genoten op zijn eiland? Ja, dank je Daniël. Als het kon zouden we hier gaan wonen. Is het gelukt met de zeilboot? Ja, hoor. Wat spreek je trouwens goed Engels, Daniël. Van een complimentje wordt hij verlegen, dus stellen we snel nog een vraag, maar hij hervindt zich en legt uit in Engels met een verrukkelijk Italiaans accent hoe hij dat heeft geleerd en hoe hij nog veel beter wil worden, want nú werkt hij in het restaurant, maar morgenochtend vroeg staat hij weer aan de balie. Zie je wel. Daar hebben we hem eerder gezien, maar niet herkend in zijn mooie zwarte pak. Nou Daniël, jij komt er wel. Wij vinden je heel goed.

Als hij te lang met ons praat, kijkt zijn chef geïrriteerd in onze richting. Er wachten meerdere gasten op een fles wijn, borden moeten worden afgeruimd, tafels moeten worden gedekt voor de volgende gang. Dat kan ons niet schelen. Eerst willen Fenna en ik met hem op de foto. Het eerste glas wijn heeft bij mij zijn werk gedaan, voel ik. Ik heb vast en zeker rode blossen, kleine oogjes en mijn lachen is te overdreven. Zijn klamme hand ligt op mijn schouder; ik klem me vast aan mijn tas.

Voordat ik aan het hoofdgerecht begin, kijk ik naar de uitstalling van de kleurrijke toetjes. Als nog niemand de symmetrie heeft bedorven, is het buffet een lust voor het oog.

Toch doe ik na een paar dagen rustiger met de toetjes, die eigenlijk alleen maar mierzoet smaken. Een uitzondering daarop vormt het marsepein waarmee de taarten zijn bedekt. Sicilië is het eiland van de amandelbomen, dus de smaak van marsepein is puur amandel. De fruitschaal is  gevuld met fruit van dit eiland. Sinaasappels, kiwi’s en perziken. Sappig, zoet en aromatisch.

Friso hoeft niet lang na te denken over zijn keuze. Een bord gebakken aardappels is zeven dagen lang zijn hoofdgerecht. De vis lijkt niet op kibbeling. Het varken aan het spit lijkt niet op een karbonade. Gehaktballen kennen ze hier niet. De enige keer dat er gefrituurde hapjes waren, bleken er onder het laagje paneer artisjokken te zitten, bovendien nog koud ook. Geen aangename verrassing vond Friso, die een krokante kipnugget in zijn mond dacht te steken. Het hapje werd op de rand van het bord geschoven bij alle visgraten en even later opgehaald door Daniël. Een beetje schuldig voelde ik me over het eten dat wel opgeschept werd, maar niet gegeten. Voor Daniël wil ik mijn bord leegeten, bang als ik ben om weer in de schuur gezet te worden als een vijfjarige, die haar rode bietjes niet lustte. Gelukkig hier geen rode biet gezien,of het moet  mijn eigen hoofd zijn!

Een gek is genoeg – dat blijkt maar eens weer. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb nog steeds de bibbers, en onmacht, en kwaadheid over die ‘zwarte auto’ vandaag. Zit je daar gezellig Koninginnedag te kijken, komt er zoiets!

Er kwam vanmiddag een vriendin met oranje tompoezen. We zouden samen defilee kijken. Nou, wij poezden ze wel op, ze waren gekocht tenslotte, maar de stemming zat er niet echt in. Defilee ook niet. De vlag heb ik ook maar weer binnengehaald, daar is de toestand niet naar.

De tv heb ik maar uitgezet – na 68 herhalingen van die beelden weet ik het wel. Ik vraag me af waarom ze dat soort dingen eindeloos blijven herhalen. Ja, misschien voor mensen die het nog niet gezien hebben? Of gewoon om journalistiek te zijn?

Ik was wel aangedaan door onze Koningin – die hield met moeite de tranen binnen. Ik zat er ook bij te snuffen. (En nee, ik was niet die snuf-hond). Maar, 4 doden – dat is vreselijk. Wat begon als een feest eindigt in een ellende. Vreselijk. Wat kan ik zeggen? Condoleances voor de nabestaanden – niet dat die er iets mee opschieten, maar meeleven, zelfs op afstand, kan toch?

Nou beginnen ze over ‘kan Koninginnedag nog zo?’. Want dat kunnen we niet beveiligen! Ja, kom op zeg, gekken heb je altijd wel, en een menigte van 200.000 mensen KUN je nu eenmaal niet compleet beveiligen.

Dus: volgend jaar – daar gaan we weer, Doe ik m’n oranje sjaaltje weer om.

En vergeet de tompoezen niet.

Merel en Els moeten terugkomen!!!

De website van Libelle is blijkbaar niet zo belangrijk voor de redactie. Het maakt ze in Hoofddorp niet echt uit wat de lezers vinden. Er worden keer op keer vreemde keuzes gemaakt. Nu kieperen ze er zomaar twee vaste medewerkers uit. Het was geen vrijwillige keuze van Merel en Els om te stoppen met de wekelijkse bijdragen op www.libelle.nl

Er zijn erg veel lezeressen die plezier beleven aan de teksten van Merel en Els en bovendien reageren zij, naast Wieke, het vaakst. En juist zij, die een goed gesprek over een boeiend onderwerp op gang weten te houden, moeten weg. Belachelijk!

Ik weet niet of het helpt, maar we kunnen het proberen! Teken de petitie en laat weten dat je het hier niet mee eens bent! Je vindt de petitie door op onderstaande link te klikken!

http://www.petitiononline.com/68199RS/petition.html

Even bij schrijven, afgelopen zondag was de maraton van Tai chi, het regende in de morgen dus moest het binnen.

En ja we mochten de zwaard doen met Maestro Pan. altijd wel leuk ook omdat je dan veel contacten maakt en weer mensen ziet van ‘n half jaar geleden.

ook omdat ik andere onmoetingen aan het organiseren ben. Eerst de sportdagen waar we ook altijd aan mee doen, twee dagen later het theater dat elke keer verschoven word en aan het eind van de maand juni in ‘n andere plaats waar het feest is.

het word dus druk maar wel erg leuk, vooral omdat iedereen erg meewerkt en er reuze zin in hebben. En het is ook ‘n manier om wat meer van Tai Chi te laten zien en weten, want toch is er nog veel misvestand of onbegrip. Vele mensen denken toch nog dat ‘n goede conditie  heeft te maken met veel transpireren en spierpijn en weten nog noetb zoveel van met energie werken. Als je iemand Tai Chi ziet doen lijkt het zo makkelijk en licht en als ze het dan willen leren komen ze erachter dat er veel discilpine , coordinatie . en dat je sterke bene moet hebben of er van krijgt. Zo moet het ook het moet er licht elegant en moeiteloos uit zien, want dan ben je er pas goed mee bezig en dat kan soms jaren duren. Daar integen de fysieke conditie die je er door krijgt is geweldig.

Ja de crisis is overal te merken de gemeente waar ik werk wil op zaterdag geen extra uren betalen aan ‘n conserge, en zal waarschijnlijk de lessen aan de mensen met fibriomialgia niet betalen.

Enfin we zien wel wat er allemaal van terecht komt

O ja a.s. Zondag is het moederdag en ik heb al ‘n schoonheids behandeling aangeboden gekregen . Dat is erg makkelijk want mijn schoondochter werkt bij mij thuis, ik had ‘n kamer vrij en ze heeft ‘n paar maanden geleden daar wat van gemaakt. Massages, depilaties schoonheids behandeling., reiki enz  wel makkelijk om zoiets thuis te hebben, niet? En bovendien is het nog ‘n leuke meid ook en ik zie mijn zoon ook meer. Dus alles voordeel.

De tijd is weer over dus tot de volgende keer

Voor het geval dat zal ik ergens anders aan moeten denken.

Toen Ozzy Osbourne in onze tijd doorbrak met zijn band Black Sabbath, was dat voor die tijd nieuw en controversieel. Deze tijd zien we dat de bands nog veel extremer worden en dat het ook bijna als normaal wordt beschouwd. Wij kijken niet meer gek op als een band over moord en seks zingt (schreeuwt).

Maar is het wel goed om dit allemaal maar te laten gebeuren? Moeten wij accepteren dat onze kinderen hiernaar luisteren en misschien wel door beinvloed worden? Vaak kun je niet eens horen wat ze zeggen door het geschreeuw in het nummer, maar dat betekend niet dat de jongeren niet weten waar het over gaat. Dat weten ze juist maar al te goed.

Mijn dochter vind die hele scene ontzettend stoer, alles wat zwart is vind zij mooi. Ik blijf in mijn achterhoofd dan maar denken dat het gewoon een fase is. Alleen soms hoop ik wel dat die fase niet te lang duurt, lang genoeg voor ze echt rare dingen gaat doen.

Het is moeilijk om op te vallen dus mensen gaan nog extremere dingen doen om uniek te zijn, dat maakt me soms wel bang. Alcohol drinken is normaal geworden, wat als drugs dat ook wordt?

Als je erover mee wilt praten mag dat gerust, laat een reactie achter of stuur me een bericht,

Bart Wieringa 

Hallo Libelle lezers,

Ik probeer al een tijdje mijn gegevens er op te zetten, maar het lijkt wel of het niet voorbestemd is. Daarom wilde ik even wat over mezelf vertellen in mijn eerste blog, weet je toch een beetje wie ik ben.

Ik ben Bart Wieringa, 44 jaar en vader van drie kinderen. Ik ben vier jaar geleden gescheiden en mijn kinderen wonen bij de moeder. Samantha (17), Joost (15), Tim (11), ik zie ze om de twee weken in het weekend. Ik woon nu samen met mijn nieuwe vriendin Eva en die heeft ook een dochter uit haar vorige relatie Rosalinde (16).

Mijn hobby’s zijn tennissen, bowlen en ik ga graag naar de bioscoop voor een actiefilm.

Ik wil in mijn blogs voornamelijk gaan schrijven over de ervaring die ik met mijn kinderen heb, de dingen die ik meemaak in die soms korte tijd die ik met ze meemaak.

Veel leesplezier en hopelijk is er iemand krijg ik reacties op mijn blogs,

Bart Wieringa

Ik heb Roosmarijn naar het station gebracht. Ze gaat, samen met Renate en een heel stel anderen Konininginnedag vieren in Amsterdam.
Als ik terug ben zitten Merette en René voor de tv te kijken naar de Koninklijke familie in Apeldoorn.
Merette geniet en haalt herinneringen op. Want toen koningin Beatrix een aantal jaren geleden in Deventer was stonden wij met de neus vooraan in het rolstoelvak. Een hand van en een praatje met de koningin, Máxima die met Merettes tekening later op tv te zien is (en ook op een foto die ik heb gemaakt, maar het moment van overhandigen heb ik gemist) en (en voor wie zich die enorm verregende dag nog voor de geest kan halen) al weer op weg naar huis voordat het echt begon te hozen.
Ik heb Oranjetompoucen gehaald en dat vindt Merette wel het toppunt van feest.
Ze hangt gezellig op de bank en geniet van het vrolijke schouwspel op de tv.
En dan…een klein, zwart autootje. Dwars door het publiek. Schrik en ongeloof. We zien mensen gereanimeerd worden en realiseren ons: dit is goed fout.
Ik zet de tv op een andere zender: niet alles is geschikt voor Merettes ogen.
Ik zet boven de tv aan en René wandelt heen en weer tussen mijn kamer en de woonkamer. Beneden luistert hij naar de radio, boven pikt hij wat tv-beelden mee. Merette kijkt inmiddels ‘lekker’ naar haar favoriete cartoonzender en gaat ‘gewoon’ om half een eten. Zo hoort het.
Ik bel even naar de meiden in Amsterdam. Daar is het volop feest, maar ik druk ze op het hart de stemming in de gaten te houden. Ik wil er niet aan denken dat het een aanslag is, maar het is bijna onmogelijk dat het een ongeluk zou kunnen zijn. Ze beloven me meteen naar huis te komen als het niet gezellig is of dreigt te worden. Verder storten ze zich voorlopig toch maar in het feestgedruis.
Als ik de laatste woorden hier tik, hoor ik de berichten dat er inmiddels een lijkwagen op het plein staat in Apeldoorn.
Dit wordt een totaal andere Koninginnedag dan iemand zich had kunnen voorstellen.
Ik ben verbijsterd…

Azar Nafisi veroverde de wereld met het boek ‘Lolita lezen in Teheran’. Het veelgeprezen boek was een groot succes en stond 120 weken in de bestsellerlijsten van The New York Times.

‘Alles wat ik verzwegen heb’ is het inspirerende en persoonlijke portret van Nafisi’s jeugd in Iran. Openhartig vertelt ze over de moeizame relatie met haar dominante moeder, over haar charmante vader die haar introduceert in de wereld van de literatuur en de hoge prijs die haar familie moet betalen in een land dat tijdens de Iraanse Revolutie in snel tempo radicaliseerde.

‘Alles wat ik verzwegen heb’ is een onvergetelijke kroniek over een vrouw, haar familie en de moeizame relatie met haar vaderland, een nieuwe triomf van een zeer begenadigt auteur.



Alles wat ik verzwegen heb – Azar Nafisi, Uitgeverij De Bezige Bij
ISBN 9789023441007, Prijs € 19,90, Genre autobiografie, Soort paperback
Verschijningsdatum 1 mei 2009

U kunt Alles wat ik verzwegen heb van Azar Nafisi hier bestellen.

Hugo Borst keert terug naar de jaren zeventig, naar zijn jeugd in Rotterdam. Het lijkt alsof Borst alleen maar kan voetballen. Maar, hoe talentloos hij ook is, voetballen maakt hem volmaakt gelukkig. Ook zijn vrienden passeren de revue: Cowie, Dickie, Tonnie, Eric en de mysterieuze Heintje, de Zwarte Parel van de Kralingse voetbalclub WIA.

Een kapotte knie maakt een abrupt einde aan Borsts onbeduidende voetbalbestaan. Weemoedig struint hij de amateurvelden af, op zoek naar geuren en kleuren, op zoek naar verhalen en romantiek.

Dertig jaar later vindt hij op een nacht Heintje, die inmiddels Hein heet en weliswaar gehuld gaat in een oranje hesje, maar niet van het Nederlands elftal. Samen bekijken ze de elftalfoto van WIA C1 uit 1974 en wisselen uit wat er van wie geworden is. Ze blijven contact houden. Op een dag komt er slecht nieuws: een ernstige ziekte zal een eind maken aan het leven van Hein.

Alle ballen op Heintje is een nostalgische terugblik op een onbezorgde jeugd.



Alle ballen op Heintje – Hugo Borst, Uitgeverij Nieuw Amsterdam
ISBN 9789046805589, Prijs € 14,95, Genre verhalen, Soort hardcover
Verschijningsdatum april 2009

U kunt Alle ballen op Heintje van Hugo Borst hier bestellen.

Hallo Abbi,

Leve de Koningin! Driewerf hoera! Het is Koninginnedag in Nederland! En Koningsgezind als ik ben, wappert mijn vlag mét wimpel al vrolijk. Zo meteen worden de oranje tompoezen gehaald bij de HEMA, een traditie die we in ere houden, mits we niet in de meivakantie weg zijn. Dan installeren we ons met een bak koffie en tompoes voor de buis en kijken naar hare majesteit en gevolg die de stomste spelletjes moeten aanschouwen, ook dat is Koninginnedag in de 21ste eeuw.
Maar hare majesteit heeft het behaagd om het dit jaar anders te doen. Omdat het de 100ste geboortedag van haar moeder, koningin Juliana is, houdt zij, net als destijds haar moeder altijd deed, een defilé. Niet op Soestdijk, maar op Paleis het Loo in Apeldoorn. Ik ben er klaar voor!

Er doen zich ook allerlei geruchten de ronde dat koningin Beatrix aan zal kondigen dat ze af zal treden ten gunste van haar zoon Willem-Alexander. Maandag op zijn 42ste verjaardag, werd nog bekend dat hij populairder is dan zijn moeder, maar allebei halen ze het niet bij zijn vrouw, prinses Maxima. Zij is het populairst van allemaal.
Jammer is het wel dat de negatievelingen altijd weer rond Koninginnedag de kop op steken: Zij vinden dat het koningshuis en de gehele Koninklijke familie te veel geld kost. Maar wat zouden zij denken dat een president en zijn gevolg de samenleving gaat kosten? Kijk eens naar zo’n presidentsverkiezing en de beveiliging van zo’n man, zoals bijvoorbeeld Barack Obama? Kost klauwen vol met geld hoor.
Terwijl in feite het Koningshuis ons zo’n € 7,00 per hoofd van de bevolking kost. Waar praten we dan over? Nee, zo’n droge president is leuk. Met een first lady, die helemaal geen geld kost, want zij hoeft geen nieuwe mantelpakjes naar elk staatsbezoek aan… Ik dacht het wel.
Nee, geef mij maar ons traditionele Koningshuis, ook al is het alleen maar de pracht en praal eromheen, ik hou ervan.

En jij Abbi, vind je het jammer dat Frankrijk geen koninkrijk meer is, en wat vind jij ervan? Voel je je nog een beetje verbonden met Nederland en zijn koningshuis?

Hier alvast het programma om er in te komen:
http://www.youtube.com/watch?v=NKgHnX6pjMc

 

Ja Kati vroeger keken wij altijd naar koningin Juliana die op het bordes van Soestdijk iedereen handjes schudde en een ronde deed door de tuin waar allerlei festiviteiten werden georganiseerd. Alle volwassenen liepen er natuurlijk ietwat stijfjes bij en moesten we juist lachen om Willem Alexander en de anderen (toen nog kleintjes) die wel een meer "natuurlijke" houding hadden.  

 

Ja ik mis dat wel hier in Frankrijk. Ik volg de officiële staatsbezoeken van Nicolas en Carla wel hoor, maar het is toch anders. Zo is het Presidentiële echtpaar nu op officieel bezoek aan Spanje en roddelt de pers het af wie er nou het charmantste is Carla of Letizia (de vrouw van Prins Felipe). Wel vind ik dat Carla af en toe zo mannequin achtig doet als ze van die houdingen aanneemt. Nou ik vind ze alle twee heel charmant hoor. Ik kijk er altijd van op hoe ontspannen de Spaanse koninklijke familie met elkaar omgaat onderling, maar ook het contact met de buitenwereld is veel relaxter. Tijdens hun staatsbezoek in Engeland begroette Carla de Queen heel deftig met een buiging, maar in Spanje begroette ze koningin Sofia met een warme omhelzing, dat was meteen veel hartelijker allemaal. Vaak vind ik Beatrix zo stijf en dat was Claus ook wel, vindt je niet ? Ik kan me herinneren dat Rafael Nadal een paar jaar geleden het Monte Carlo tennis toernooi won. Hij rende naar de eretribune waar koning Juan Carlos zat. De Spaanse koning was dolblij en nam hem in z’n armen. Dat zou bij het Nederlandse koningshuis niet voorkomen, toch ?

 

Carla en Letizia, jammer genoeg met Franse tekst maar de beelden spreken voor zich :

http://www.youtube.com/watch?v=iLUK-bqzh_s

 

 

Nou Abbi even erop terugkomend, Willem Alexander zou dat ook doen dus en heeft dat gedaan met de Nederlandse hockeydames tijdens de Olympische Spelen toen ze goud wonnen. Dit tot grote schok van sommige sceptici. Maar in feite, och een kroonprins die enthousiast is kan geen kwaad toch?

Het Journaal opent er al dagen mee. Er is ‘vermoedelijk een nieuw slachtoffer in land X’. Het dodenaantal is bijgesteld, soms naar boven, dan weer naar beneden. Ze weten van de 150 eerder genoemden niet of ze werkelijk aan varkensgriep zijn overleden. Het officiële dodenaantal staat daarom op zeven. Toch lees ik dat er tot nu toe ongeveer vijf procent aan de griep is overleden. Een minder hoog percentage dan SARS, véél minder dan de vogelgriep. Hoeveel procent overlijdt na het nemen van Tamiflu, een virusremmer, is nog niet duidelijk. Wel geruststellend: Nederland heeft voldoende Tamiflu in huis om een derde van de bevolking te redden.

De naam varkensgriep is verkeerd gekozen. Toch worden er door iedereen grapjes gemaakt over het eten van varkensvlees. Op internet worden medicijnen en mondkapjes voor veel geld aangeboden om je ‘te beschermen tegen de pandemie’, al is er daarvan nog helemaal geen sprake. De krantenkoppen variëren van het paniekerige ‘Het virus rukt op!’ tot het misplaatst trotse ‘Ons land is nog virusvrij’. Gelukkig had mijn krant nieuws over de varkensgriep pas op pagina zes.

Het lijkt wel alsof we op zoek zijn naar iets wat ons wereldwijd bindt. Zijn we misschien bewust op zoek naar een gezamenlijke, grenzenloze angst waardoor we elkaar begrijpen? Na de angst voor een terroristische aanslag en de angst voor de ergste economische crisis in tijden zwelgen we nu in de angst voor de dreiging van een pandemie.

Eerlijk gezegd heb ik mijn buik vol van de mogelijke gevaren waar we ons zo over opwinden. Een overbevolkte wereld, met steeds hoger liggende persoonlijke doelen en een geaccepteerde egocentrische graaimentaliteit leidt blijkbaar tot dreiging. Maar voor de dreiging ook echt omgezet wordt tot datgene waarvoor wordt gevreesd, stel ik voor dat we niet preventief verlamd raken van angst. Laten we de dag plukken. Het is heerlijk weer buiten, geniet ervan. Doet u met me mee? Of bent u liever angstig en gaat u mondkapjes en medicijnen hamsteren op Koninginnedag?

Dit is – helaas! – mijn laatste stukje als vaste columnist op Libelle.nl. Ik heb 2,5 jaar met zeer veel plezier voor de site geschreven. Ik zal jullie commentaar missen; zeker dat van de vaste reageerders die ik heel erg ben gaan waarderen. Gelukkig heb ik de grote eer om Wieke te mogen vervangen als ze afwezig is, dus soms zien jullie me op haar plek terug. Voor nu: bedankt voor alle reacties!

Gemaakt voor vijfsterrenluxe

Op het moment van aankomst in het luxe vijfsterrenhotel weet ik gelijk: dit hoort bij mij. Het vele marmer, de fontein, de beelden en de muurschilderingen zeggen míj genoeg. Achter de enorme balie staat een stralende receptionist, die ons gastvrij ontvangt. Het zwarte pak dat hij draagt moet wel Italiaans maatwerk zijn. Hij lijkt oprecht blij dat we er eindelijk zijn. Ongerust heeft hij onze komst afgewacht, en geregeld op één van de drie grote klokken achter hem gekeken. Ze geven de actuele tijd aan in Kaapstad, New York en Tokyo om maar geen misverstand te laten bestaan over het feit dat dit een Internationaal hotel is, en gasten ontvangt die afkomstig zijn van alle continenten. Een klok die de tijd in mijn woonplaats aangeeft is er niet, maar het moet al ver na middernacht zijn.
Bij aankomst op een gemiddelde camping werd ik in het gunstigste geval door een voor mij uit fietsende receptionist naar de plaats gewezen, waar we de tent mochten opzetten. Maar veel vaker kreeg ik een plattegrond in mijn handen gedrukt en moest ik zelf maar zien uit te vinden hoe ik bij het rode cirkeltje kwam. Nu worden we door de schoonmaker, die daarvoor zijn dweilmachine moet stoppen, in een golfwagentje naar onze bungalow gebracht. Toch een verbetering, vind ik. Ook al is het donker, het wordt steeds duidelijker dat wij ons op een uitgestrekt resort bevinden. Camping, zal Friso stug blijven zeggen de komende week. De lucht is zwoel. In het schijnsel van de tuinverlichting zie ik het silhouet van schijfcactussen en agaven.

Met een chipkaart opent Alfons de deur voor de volgende ontdekking; er stapt nog een familie binnen. De reusachtige spiegel toont onze vermoeide gezichten. We zijn zo weinig gewend. De grootte van ons onderkomen overweldigt ons. De slaapkamer verwelkomt ons met het zachte gezoem van de ventilator boven het royale boxspringbed. Zomaar neerploffen kan hier niet, dus ga ik op de rand zitten en voorzichtig liggen Over mij lichaam voel ik een aangename luchtverplaatsing. Fenna en Friso  hebben een iets kleinere slaapkamer gevonden, maar wel eentje met een groot terras. In de badkamer staan de leuke schattige flesjes met shampoo, doucheschuim en bodylotion al klaar. Witte badlakens in groot en nog groter formaat liggen keurig gevouwen klaar op de rand van het bad. Friso  vraagt waarom wij thuis ook niet zo’n handige soort WC pot hebben om je voeten in te wassen.
Het bedieningspaneel voor de airco wordt uitgebreid bestudeerd. Ik voel nu een koude luchtstroom. ‘Nee, niet doen. Hier wil ik alleen hitte voelen,’ zeg ik.
Alle kasten gaan open, want je weet maar nooit of de vorige gast iets interessants heeft laten liggen, dat ook over het hoofd is gezien door het kamermeisje. Er is een kluis, voor gasten met juwelen, veel cash en andere kostbaarheden, die wij niet hebben. Om er toch maar iets in op te bergen – we willen tenslotte alles benutten wat ons voor handen is – geef ik Alfons onze tickets voor de terugreis. Die wil ik voorlopig niet zien
 

Flory Van Beek werd als joods meisje overvallen door de meedogenloze bezetting van de nazi’s in Nederland. Toen de oorlogsdreiging steeds heviger werd, besloot zij samen met haar verloofde Felix per schip naar de Nieuwe Wereld te vluchten. Voor de kust van Engeland torpedeerden de Duitsers het schip: Flory en Felix overleefden de ramp en na een herstelperiode keerden zij terug naar Nederland. Daar was de oorlog inmiddels in volle gang en voor Flory en haar familie braken angstige tijden aan. Op hun onderduikadres kregen ze te maken met honger, spanningen en de altijd aanwezige angst om ontdekt te worden. Als door een wonder overleefde Flory de oorlog, evenals haar verzameling documenten, brieven en foto’s uit deze zwarte periode. Flory is haar aangrijpende verslag van de terreur van de holocaust en haar persoonlijke geschiedenis van liefde, lef en moed.

Flory Van Beek emigreerde in 1948 alsnog naar Amerika. Haar oorlogsdocumenten zijn opgenomen in de collectie van het United States Holocaust Museum in Washington DC.

Flori – Flori van Beek
Uitgeverij Meulenhoff/De Boekerij i.s.m. Libelle, € 2,95, verschenen in 2009
Neem een jaarabonnement op Libelle Bookazine

Bestel het Libelle Bookazine ‘Flory’ nu op Zester.

Met deze vrolijke bloemetjes vind je je wijnglas in ieder geval wél weer terug! Ze zijn er in alle verschillende soorten en maten: printjes, labeltjes, persoonlijke teksten, verschillende kleuren en sommige hebben zelfs rijmpjes en raadseltjes.

Ze zijn allemaal makkelijk om de voet te binden, te klikken, te schuiven of te plakken. Daarbij niet alleen praktisch, maar het ziet het toch ook gewoon erg gezellig uit!

Wilt u de andere wijnmarkers ook eens bekijken of bestellen, ga dan naar de website van Best Things.

Dat ik een schrikachtig en verlegen meisje was,en tegelijk ook een beetje naief,(ms opvoeding) heeft eigenlijk met de oorlog te maken.Harde geluiden daar schrok ik van,voelde dus al heel jong aan, dat het niet pluis was in huis, een soort angst voor die kast, waarschijnlijk hebben ze me als kleine belhamel van de bovenverdieping  geweerd,terwijl mijn moeder me altijd voor hield dat ik zo’n zoet kind was,omdat kleine kinderen nu eenmaal op onderzoek uit gaan.Ik heb dus nooit geweten wat er in ons huis afspeelde, dat is me later wel verteld, door m’n oudste zus.

Ook na de oorlog was het nog lang dat mensen met weinig tevreden waren,en moesten zijn,wij ‘ik was het middelste kind ‘ kregen de afdankertjes van de twee oudere zusjes,mijn moeder had een zus ,tante Bep die heel goed met de naaimachine overweg kon  en van oud nieuw maakte, dus er werd wat afgeflanst. Ik had een verjaardagswens dat ik een keer eens iets echt nieuws kreeg.En dus niet een afdankertje van mijn zusjes.

We kregen ook bijna nooit echt speelgoed,wel nieuwe kleding, Met de geboorte van nieuwe kinderen werd er een beer gegeven,met een spaarbank boekje. Maar ik herinner me toen ik vijf jaar werd dat ik een splinternieuwe jurk kreeg van zwart fluweel afgezet met zijde band en mooie zwarte lakschoenen.Daar was ik zo trots op en blij mee,dat mocht ik aan op mijn verjaardag en op zondag.want we hadden dus vroeger zondagse kleren en doorde weekse kleren.Heb tot mijn negende verjaardag op een negerpop moeten wachten die ik ook graag wilde hebben,toen was ik ziek en kreeg ik het lang verwachte kadoo,,Een hond stond ook op mijn verlanglijstje maar mijn moeder zei daarop die neem je maar als je getrouwd bent en zelf een huis hebt. En spelen met de poppen dat deed ik bij een overbuurmeisje die had er heel veel.

In onze straat speelden we ook met de jongens die gingen altijd op strooptocht, waar nu Schiebroek ligt lag na de oorlog alleen maar grasland  en daar vonden we veldflessen en pukkels en ander oorlogstuig,en daar speelden we mee,in het grasland stonden zomers grote schoven die de boeren daar maakten en daar maakten wij weer huisjes van en speelden er vader en moedertje in.Nu kunnnen kinderen helemaal niet meer op die manier spelen,er is veel verloren gegaan en heel veel veranderd.

Angel Tungaraza uit Tanzania woont met haar echtgenoot Pius en haar vijf kleinkinderen tijdelijk in Rwanda. Haar man werkt daar aan de universiteit en Angel zorgt voor de kinderen van haar overleden dochter en zoon. Daarnaast weet Angel van haar hobby haar beroep te maken en runt zij vanuit haar huis een professionele banketbakkerij.

Angel bakt een speciale taart voor iedere gelegenheid en maakt van ieder feestje iets bijzonders. Via vrienden en buren verspreidt haar faam zich door Kigali en de opdrachten stromen binnen. De meest uiteenlopende klanten komen naar Angel toe met de meest verschillende redenen om een taart te bestellen.

Angel biedt al haar klanten een luisterend oor en voorziet ze van welgemeend advies. Naarmate de professionele reputatie van Angel grotere vormen aanneemt en zij alom wordt gewaardeerd om haar prachtige taarten en haar wijze adviezen, ziet ze in dat ze haar eigen raad ter harte moet nemen en zich moet verzoenen met haar eigen verleden.

Taarten bakken in Kigali is een indringende maar ook humoristische roman over het leven na een grote tragedie. Parkin toont haarscherp de veerkracht, de vergevingsgezindheid en vooral de levenslust van de bewoners van Kigali. Daarbij laat ze zien dat er altijd opnieuw iets te vieren valt. En natuurlijk is er geen enkel feest compleet zonder een speciale taart…



Korting
U kunt van 1 mei t/m 1 augustus 2009 met de speciale Libelle Kortingsbon € 2,50 korting ontvangen op het boek ‘Taarten bakken in Kigali’. Print de kortingsbon snel uit en lever hem in bij de erkende boekhandel.



Taarten bakken in Kigali – Gaile Parkin, Uitgeverij Artemis & Co
ISBN 9789047200833, Prijs € 18,95, Genre roman, Soort paperback
Verschijningsdatum april 2009

U kunt Taarten bakken ik Kigali van Gaile Parkin hier bestellen.