Libelle home » Columns » Femke – Stress Femke Stress

Femke – Stress Femke Stress

Column Femke

Zoals zoveel kinderen droomde ook ik (als 10-, 12-, 14-jarige) ervan om te schitteren op tv. Als actrice, als zangeres, het maakte me eigenlijk niet zo veel uit. Als ik maar op tv zou komen. In de ogen van een kind is beroemdheid iets geweldigs.

Toen ik afgelopen weekend werd gebeld of ik wilde meewerken aan het programma Rondom Tien, stond ik echter helemaal niet te springen. Die tijden zijn voorbij. Natuurlijk vond ik het wel leuk dat ze me gevonden hadden door een column op deze site, maar mijn punt (“ik kijk soaps en ik schaam me er niet voor”) ten overstaande van televisiekijkend Nederland te verkondigen, leek me niks.

Toch mocht ik van mezelf mijn angsten en onzekerheden niet de overhand laten. Ik heb ooit die column de wereld in geslingerd en ik ben het er nog steeds mee eens. Als de consequentie daarvan was dat ik uitgenodigd werd voor zo’n programma, dan voelde ik de verplichting ten opzichte van mijn vak om dat te doen. En och, de opnames zouden de volgende dag plaatsvinden, dus waar maakte ik me druk over?

Ik zei dus ‘ja’, maar verwenste mijzelf daar in de vierentwintig uren die volgden keer op keer om. Ik sliep slecht, kreeg geen hap door mijn keel en hoe vaak ik ook tegen mezelf zei dat ik die drie zinnen heus wel goed uit mijn mond zou kunnen krijgen… ik geloofde het niet. Ik was er absoluut van overtuigd dat mijn stem het zou begeven, dat ik ineens niet meer zou weten hoe ik woorden moest vormen en dat ik zou vergeten wat ik nu eigenlijk ook alweer wilde zeggen.

Ik blijf zulke faalangstige gevoelens toch een beetje raar vinden. Hoe vaak heb ik ze niet gehad: bij proefwerken, mondelinge examens, als ik een grote groep moest toespreken of als ik een moeilijk gesprek met iemand moest voeren. Altijd weer diezelfde stress, terwijl het altijd goed gaat. Want natuurlijk kwam ik ook dit weekend best goed uit mijn woorden en vond ik het uiteindelijk zelfs leuk om televisieopnames eens van dichtbij mee te maken. Waarmee ik maar wil zeggen: over het algemeen gaan dingen vaker goed dan fout. Maar waarom ga ik dan altijd van het negatieve uit? Dat is toch vreemd?