Vriend Marrien reisde, leefde en studeerde tot zijn 36e overal behalve in Nederland totdat hij opeens vier deuren verderop kwam wonen. In zijn zoektocht naar de invulling van de rest van zijn leven – nou ja, in ieder geval tot het einde van de maand – hield hij mij van deadlines af. ‘Inspireren’ zou hij een betere omschrijving vinden, denk ik.

En dan ik. De tuthola die al vanaf haar 36e roept dat ze zich verveelt en dat ze maar één week per jaar werkt: tijdens de Libelle Zomerweek. Die andere 51 weken val ik de Libelle en METRO redacties lastig, ga ik koffiedrinken (thee) met mijn uitgever en schrijvende vriendinnen, zie ik mijn studievriendinnen en hun kinderen en kom ik toch wel acht van de tien afspraken na.

Totdat ik in een vlaag van verstandsverbijstering tegen Hélène zei: “Zegguh, wil jij niet een leuk standje op de Libelle Zomerweek? Ik heb er geen tijd voor, want die week is nou net die éne week dat ik wél werk, maar ik vind het leuk om te gaan winkelen voor ons winkeltje.” Hélène zei: “GOED PLAN, we gaan winkelen!” Marrien overtuigde ons ervan dat het zonder hem niets zou worden.

En zo sjok ik al weken door en over de hele wereld, om een superleuk aanbod te hebben op onze Libelle Zomerweek-stand. Inmiddels ben ik omgedoopt tot ‘oppershopper’, maar we zijn nog niet klaar met winkelen – het is heel, heel moeilijk, winkelen. Serieus. Onze spulletjes zijn heel erg leuk maar we hebben in kleine aantallen ingekocht. Ongeveer voor maandag t/m woensdag. Hoe dat moet met een Libelle Zomerweek die tot zondag duurt, weet ik nu om 9 uur op 21 april niet.

We staan nog lachend op, Hélène en ik. Marrien zit veilig in Amsterdam, op afstand ons gewinkel aan te moedigen. Maar ja, welke vrouw wil er nou een man mee tijdens het winkelen?! Daarom zie je ze natuurlijk ook niet tijdens de Libelle Zomerweek. Die ene die er wel staat, da’s Marrien. Hij verheugt zich er nu al op. En ik? Ik moet shoppen. Voor jullie. Als oppershopper is dat op zich best leuk, maar het is ook precies de reden waarom ik traag tot zelden reageer momenteel. Tijdens de Libelle Zomerweek maak ik dat dubbel en dwars goed. Beloofd!

In Het leukste adressenboekje van Nederland staan de leukste en origineelste activiteiten en uitjes die in Nederland te doen zijn.

Voor iedereen staat er wel iets tussen: voor kinderen, ouderen, natuurliefhebbers, stadsmensen, culi-freaks en kunstliefhebbers. Alle adresjes zijn voorzien van adres, telefoonnummer en website.



Het leukste adressenboekje van Nederland – Friederike de Raat, Uitgeverij Prometheus
ISBN 9789044613391, Prijs € 9,95, Genre reisverhalen, Soort paperback
Verschijningsdatum maart 2009

U kunt Het leukste adressenboekje van Nederland hier bestellen.

Emma is anders dan andere mensen en ze weet hoe dat komt. Toch komt ze er al op jonge leeftijd achter dat ze daar beter niet te openhartig over kan zijn. Het noodlot lijkt haar in de gaten te houden. De mannen van wie ze houdt raakt ze steeds weer kwijt. Dat maakt Emma woedend en die woede zoekt een uitweg in een niet alledaagse vorm.

Er is iets met Cees en dat komt door een gebeurtenis uit zijn jeugd. Een gebeurtenis die zijn leven blijft beïnvloeden. Ceese is verliefd op Emma, maar hij vind Emma vreemd. Te vreemd. Hij verlaat haar, maar Emma wil hem terug. Als Cees weigert zijn de gevolgen niet te overzien.

Driftleven is een boek wat tot het einde toe blijft boeien en wat je volledig meesleurt naar het verrassende plot.

Reacties op dit boek:

• Een boek wat je tot het einde meesleept!
• Spannend tot op de laatste bladzijde.
• In een adem uitgelezen.

bol.com

Driftleven – Loes den Hollander, Uitgeverij Karakter Uitgevers B.V.
ISBN 9789061127703, Prijs € 19,95, Genre thriller, Soort paperback
Verschijningsdatum april 2009

U kunt Driftleven van Loes den Hollander hier bestellen.

 

Gouwe Ouwe

 

 

Ma Chère Kati,

 

Het is hier de laatste tijd een echte rage om naar een concert te gaan van Franse "vergeten" variété zangers en groepen. Er is een hele slimme producent die het gat in de markt ontdekte. Hij kwam er namelijk achter dat heel veel mensen  nogal nostalgisch naar de variété muziek van de jaren zeventig en tachtig terug verlangen. Hij heeft toen een aantal Franse gepensioeneerde zangers opgetrommeld om met elkaar alle grote concertzalen van heel Frankrijk aan te doen. In het begin kreeg hij maar een paar artiesten mee, maar naar mate de zalen zich vulden wilden steeds meer vergeten veteranen mee doen. Oude hits worden zo nieuw leven in geblazen en de zangers zijn dolblij om weer in de spotlights te staan en hun nummer voor een bomvolle zaal gevuld met een wild enthousiast publiek te mogen zingen als van ouds. Aan het eind van de avond is het publiek helemaal door het dolle heen en veel zangers kunnen het dan ook niet laten om een traantje weg te pinken.

De naam van de tournee is : "Age tendre et tête de bois". Aan het einde van de avond worden allerlei merchandising producten verkocht en kan de producent met een grote buit naar huis. Wij hebben hier in Frankrijk ook een aantal radiozenders die alleen maar "gouwe ouwe" variété uitzenden en daar luister ik soms echt met plezier naar. Maar na een tijdje heb ik dan toch wel weer zin in wat modernere muziek.

 

 

Hoe zit dat eigenlijk in Nederland Kati, bestaat er ook een dergelijke tournee van veteranen zangers ? Jij houd toch ook van gouwe ouwe? Zou jij zelf naar zo’n concert gaan? Ik zag dat groepen als Boney M en de Village People ook de draad weer oppakten en de wereld rondtrekken met hun oude repertoire.

 

Ja Abbi, ik heb normaal gesproken altijd Arrow classic rock aanstaan! Maar toevallig is het deze week op Radio2 de week van de jaren 70! Ook een herkenning hoor, heerlijk! Ik ben zelf van 1967 dus in de jaren 70 zat ik op de basisschool. De muziek die nu voorbijkomt is dus een feest van herkenning. Ik geloof inderdaad dat hier ook van die gouwe ouwe feesten en partijen gehouden worden en ook concerten met herenigde groepen of als de groep uit elkaar is, een deel van de groep die verder gaat met muziek van toen te spelen voor de fans. Zo is de bekende Volendamse groep BZN uit elkaar maar heeft de drummer een bandje opgericht die hun muziek blijft spelen! Het is niet mijn muziek maar ze hebben genoeg fans kennelijk.
Vorig jaar ben ik overigens nog naar een concert geweest van MIJN favoriete band allertijden: The Police was weer (tijdelijk) bij elkaar en ik mocht destijds niet naar ze toe, maar nu ze in Nederland kwamen greep ik uiteraard mijn kans! Vriend en ik stonden vooraan! Heerlijk om ze te zien optreden. De zanger had ik solo al vaker live gezien, maar samen niet eerder:

Wie weet zie je me hier nog wel op:
http://www.youtube.com/watch?v=LUf6YOyrHOI&feature=related

Ik had al zo’n vijf weken geleden beloofd om naar een dochter te gaan,woont ruim een uur van mij vandaan.Het lijkt niet  zo’n afstand maar als je dat moet plannen,dan gaat het wel eens niet door,zo ook deze keren elke keer kwam er iets tussen,en dan te weten dat het niet goed gaat en dat je steeds te horen krijgt "jullie beloven maar",maar ja daar werd ik door geiiriteerd want mam wil wel maar er kwam steeds iets tussen.

Nou vandaag was het dus zover, eerst van te voren twee keer opgebeld of ik gelegen kwam, nou nee ik kwam niet gelegen, want ze liet niets horen,nou zat daarachter dat ik  een andere grotere zus mee zou nemen, en dat ligt mekaar niet zo, dus nee na twee keer telefoneren en inspreken en daarna twee smsjes,ook daar reageerde ze in eerste instantie niet op toen ik weer heel kort smste dat ik het ook aan haar zus moest zeggen,want ik had dat dus afgesproken(eerst wilde ze dat wel) kreeg ik een pinnig antwoord terug, toen heb ik gesmst dat mam zich niet af liet schepen en dat ik wel zou komen zonder zus, maar zus nam het blijkbaar ook niet en belde vanmorgen op mam, ga je nog? ja ik ging nog, dan ga ik toch mee, het moet nu maar eens afgelopen zijn.Ok  zei ik je hebt gelijk, dus wij onderweg hadden we afgesproken met een open vizier en geen boze gedachten  met een bos bloemen en een plant, en nog meer kleine kadootjes er heen en we kregen een soort van vacantie gevoel, met dat mooie weer.

We kwamen aan en je had dochter der gezicht moeten zien, we liepen achterom  en ik deed de tuindeur open ,Ik zag eerst een nieuwe huisgenoot een leuke hond,helemaal zwart,had ze twee weken,en hij luisterde zowaar heel goed.Het ijs was gebroken en we zijn heel gezellig op visite geweest, dat is niet zomaar dat ik dat schrijf want die dochter,heeft een vorm van borderline en dus moet je je daar heel goed op voorbereiden,ze had er ook niet kunnen zijn,maar ik ben blij dat alles goed verlopen is.

hallo

ik ben Shaille   44 jaar  en moeder  van 3  volwassen kinderen

ik heb borstkanker  discopalhty  kapotte  knie  en fribromyalmagie,  heb  mijn arm inmiddels in een  brase  ik ben wat met noemt  een ontzichtbare  invallide  mensen  zien mij alleen buiten als het  redelijk  goed met me  gaat  of tijdens  de  verplichte  ziekenhuis bezoekjes

ik heb met mijn  kinderen er  allang  en  breed  over gepraat  dat ik een  voor stander  ben  van euthanaasie  dit  al voor  dat we  wisten  dat ik kanker zou hebben  ik ben namelijk van mening  dat een mens  niet hoeft te lijden  arsten  kunnen steeds meer  en meer  maar  of de patient  daar zo blij mee is  is  de grote vraag

in mijn familie  komen hartinfarcten  voor  zo wel bij mannen als  bij de  vrouwen

ik ben de eerste  die  er kanker  bij heeft

let wel  de behandeling  slaat  op dit moment aan  mag me daar gelukkig mee  prijzen  maar toch zit ik met  vragen 

ik ben niet van plan eindeloos door te  gaan  ooit zat er een stop moeten  komen

mijn kinderen weten  dat   maar ik heb  begrepen dat ik daar  formelieren voor  in  moet  vullen ik  wil  bijvoorbleed  geen  reanimatie  hebben  iemand terug halen  uit de dood  noem ik dat   mijn moeder is dat  gebeurd  en die is veranderd  tot aal veranderd  ik wil dat niet  dood  is dood  en dan mogen de arsten  het  geleerd hebben  iemand terug te halen  voor mij is het tegen de  natuur in  hoe kom ik aan een niet  reanimatie  formelier  dit is voor  mij erg  belangrijk

hoe kan ik straks  mijn  arst overtuigen  dat ik geen  behandeling  meer wil  dat  genoeg  genoeg is   als het om mij kat  zou gaan  dan was die vraag  niet moeilijk   ik wil  wat dat betreft  een waardig einde  afscheid  kunnen  nemen  van ieder  die  me lief is  uiteraard  als de prognose zo ver is  dat er  geen genezing  meer  te verwachten valt  dus  echt niet   hey jongens  heb een rot dag  ik wil niet meer  nee in tegen deel  als je uit behandeldt bent  en in afwachting   ik wil waardig en niet  dood ziek  niemand  herkendend  kan iemand  mij daar meer over  vertelen   hetis nog lang niet zover maar ik wil alles  zeer goed  geregeld hebben  voor als het zover komt  en die niet reanimatie  formelieren   ja die wil ik zeker hebben   hoe kom ik er aan

wat ik ook  graag  zou willen is  mijn overschot  aan de wetenschap achter laten   hoe doe ik dat  zijn er mensen  die me  hier mee kunnen helpen  en antwoorden  hebben

dit alles is  besproken met mijn  3 kinderen  ze kennnen mijn  wensen  we praten er  over  normaal  dood gaan   hoort bij het leven  en wij  vinden dat  ieder dat op zijn manier moet  kunnen  en mogen  doen

gr  shaille

In deze dynamische wereld het ideale mixdrankje en een prima vervanger voor ontbijt, lunch of tussendoortje. Niet moeilijk te maken, lekker snel en natuurlijk gezond!

Een smoothie of een vers sapje is een mooi begin van de dag! In Het grote sap- en smoothie boek staan meer dan 400 recepten afgewisseld met praktische tips. In het boek ontdekt u wat de gezonde sappen en smoothies met uw weerstand doen. Ook zult u merken dat uw energieniveau verhoogt wordt door het drinken van de lekkere mixen. Blenderen maar!

Het grote sap- en smoothieboek – Natalie Savona, Veltman Uitgevers B.V.
ISBN 9789048300730, Prijs € 19,95
Verschijningsdatum maart 2009

U kunt ‘Het grote sap- en smoothieboek’ hier bestellen.

Onze week begon op Paasmaandag al vroeg. Ik dacht, we worden even rustig wakker, dan ga bij de schapen  en lammetjes kijken, hondjes uitlaten, koffie drinken en Ronald liet ik nog even lekker liggen. Dat was mijn gedachte om 07.30 uur  op Paasmaandag. Ik ga naar buiten, hoor wat en kijk eigenlijk automatisch naar links en zie nog net in een flits dat Sokken en Line naar de weg hollen. Het moest eerst even tot me doordringen, ben gauw naar binnen gehold, Ronald hoorde me al, ik had mijn laarzen nog aan en die doe ik altijd uit als ik naar binnen stap. Deze keer niet, ik holde er zelfs de trap mee op.  We waren vrij snel weer buiten maar toen waren ze al weg. Dus hollen naar beneden, nu is hollen niet meer mijn sterkste kant  ( vroeger wel )  ik kwam er iets langzamer aan met een bakje krachtvoer. Beneden aan het pad zagen we gelukkig wat sporen en wisten we ongeveer waar ze heen waren gegaan. Een automobiliste had ze zien lopen en ze waren nog niet zo heel ver weg, maar ze holden wel. Uiteindelijk schrokken ze van een auto en gingen ze een oprit op en toen Ronald daar aankwam, kwam Sokken gelijk naar hem toe. En toen weer naar huis, wat ze niet widen natuurlijk. Het is gelukt , we hadden nog niet eerder met paarden langs de weg gelopen, het was gelukkig rustig op de weg. Thuis gekomen zijn we eerst maar aan de koffie gegaan, alles bij elkaar hadden we toch 3 kilometer gelopen. In de wei is Sokken de baas, maar in dit geval liep Line voorop en Sokken volgde zijn vriendinnetje. Na de koffie gingen we naar de stal  en konden daar gelijk aan de slag, er waren weer lammetjes onderweg. We hebben er nu 13 en we verwachten er nog ongeveer 20. We gaan elke nacht om de beurt kijken of alles nog goed gaat. We hebben niet zoveel ruimte in de stal, dus als er een schaap gaat bevallen is het wat schipperen met de ruimte en moeten we er hekken in zetten om de schapen hun stukje rust te geven. Tot nu toe gaat dat nog allemaal goed.  We hebben inmiddels ook 4 piepkleine kuikentjes. Ronald wilde de kippetjes op schuiven omdat we de ruimte nodig hadden, toen hij het kipje op tilde lagen er 3 kuikentjes onder, dus kipje maar weer terug gezet. Gisteren kwam de vierde uit het eitje.  En we kregen gisteren nog een verrassing. Toen Ronald de paarden wilde gaan voeren en Line niet zag, ging hij kijken en vond……….een veulen in de stal. Hij kwam op een holletje naar huis, en riep " Line is bevallen er ligt een veulen in de stal ". Het is een hengst en hij heet voorlopig Max.  De dochter van kennissen heeft hem de naam Max gegeven.  Wat zijn echte naam gaat worden weten we nog niet.  Max gaat over 6 maanden naar de andere eigenaar terug. Maar eerst mogen wij nog even van hem genieten. En met ons het hele dorp, iedereen wil naar Max komen kijken. Het is lang geleden dat er in ons dorp een veulen is geboren. Maar voorlopig bewaken we de rust van LIne en Max.  Sokken is een beetje verdrietig, je ziet het ook aan hem. Hij staat nu even gescheiden van Line en dat vindt hij niet zo leuk.  Alle sneeuw is zo goed als weg, een maand eerder dan vorig jaar. Nu kunnen de geiten weer naar buiten en blijven ze hopelijk binnen, maar er staat nu weer stroom op de draad en daar hebben ze toch wel ontzag voor. Net als Sokken trouwens, hij heeft al ondekt dat er weer stroom op zijn draad staat en dat hij niet meer zomaar naar buiten kan stappen als hij dat wil.

Dit was het weer voor deze week , ik ga naar Max kijken en naar ons andere jonge spul. Ha det bra .

   We bespreken de voordelen van mobieltjes, fleecetruien en gezichtscrème met een UV-filter. We beamen het grote voordeel van mueslibollen: er hoeft niets op en je loopt er lang op.
Uiteindelijk komen we tegen vijf uur weer bij ons meest geliefde gespreksonderwerp: wat zullen we straks eten? Pizza of pannenkoeken? Hoewel we allebei trek hebben in een pannenkoek, zoet met veel koolhydraten waar het lichaam nu behoefte aan heeft, belanden we toch weer in de pizzeria waar we gisteren hebben gegeten, want het pannenkoekenhuis is wegens omstandigheden gesloten.
   Brand, vermoedden we, toen we naar binnen gluurden en het troosteloze interieur bekeken.
   ‘Als Janna in de buurt was geweest, zou het niet zo slecht zijn afgelopen,’ zegt Annie op een manier alsof ze zelf zoiets heeft meegemaakt met Janna.  Ze neemt een hap van haar pizza en vertelt mij over Janna en de brand. 
   ‘Ik had nachtdienst met Janna. Het was nog geen middernacht. We zaten aan ons eerste kopje koffie. Toen klonk het geloei van het brandalarm. Ik stond gelijk op en rende naar de gang. Janna nam nog een slok van haar koffie en ging staan. “Het zal wel mis zijn bij mevrouw Vis, die zit altijd tot ver in de nacht aan tafel te roken,” zei ze.’
   Dat is waar. Ik herinner me haar Perzische tafelkleed vol brandgaatjes, haar asbak vol peuken, haar donkergele vingers en nagels en de verstikkende lucht in haar kamertje waar nooit een raam open mocht.
   ‘Ik vloog de trap op,’ gaat Annie verder. ‘Door de lange gang waar ik de brandlucht al rook. Janna volgde mij in haar eigen tempo. We gingen naar binnen en daar zat mevrouw Vis, zoals Janna had voorspeld, te roken aan tafel. Ze leek niet eens te merken dat haar tafelkleedje in brand stond. De vlammetjes dansten voor haar neus en reikten al naar de afhangende franje.
Zelf kon ik niet meer zo goed nadenken. Wat had ik nodig? Een emmer water, een brandblusser of toch maar de brandweer alarmeren? Janna wist het wel. Ze pakte het tafelkleed bij de vier punten, vouwde het naar binnen, legde het in de wasbak en zette de kraan aan. Daarmee was de brand geblust. Mevrouw Vis werd in bed gestopt en vijf minuten later dronken wij onze kop koffie leeg.’
   Ons bord is inmiddels ook leeg. Warm en rozig lopen we de laatste kilometer naar ons huis in het bos, waar ik languit op bed val en luister naar Annie die onder de douche staat en de vermoeidheid in het afvoerputje laat verdwijnen.
 

Dat is mogelijk, omdat de mannen zijn vergeten om hun verblijfsvergunning tijdig te verlengen. De politie in Slotervaart en stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch van de PvdA willen dat die verblijfsvergunning niet wordt verlengd. Het is dus nog niet zover dat het tot een daadwerkelijke uitzetting komt.

Je kunt diep in je hart denken, of zelfs hardop roepen: ‘opgeruimd staat netjes’. Tofik Dibi, Kamerlid voor Groen Links is boos. Zelfs Pim Fortuyn zei: “Het zijn ónze Marokkaanse rotjochies, we zullen er zelf wel tegen optreden, want je kunt het de Marokkaanse koning niet aandoen ze terug te sturen.”

Dibi vindt, dat ze in Nederland zijn opgegroeid. Hier zijn hun problemen ontstaan. Ze hebben de Nederlandse wet overtreden. Die moet je dus hier bestrijden en je kunt de heren niet zomaar over de schutting van een ander land kieperen. Overigens was Dibi bevriend met het stel, toen ze samen opgroeiden in Slotervaart. Volgens Dibi zijn de twee broers niet alleen daders, maar ook slachtoffers van familiedrama’s en falende instanties.

Dibi: “Wij dragen gezamenlijk de moeilijke verantwoordelijkheid om ze op het juiste pad te krijgen, niet het vliegtuig in.”

Marcouch: “Ik hoop op een preventieve werking en het toont aan dat Nederland niet gastvrij is voor mensen die een gevaar vormen.”

Ik vind het een lastige kwestie, al heb ik de neiging het (voorlopig) met Dibi eens te zijn.

Uitgerekend nu ik zo hard aan mijn blog www.lottiej.nl gewerkt heb vergeet ik mijn automatische e-mailnotificatie aan te zetten.. het is niet te geloven..

Een samenvatting van wat er deze week is geschreven op lottiej.nl !
Lees en vermaak jezelf: er is inmiddels weer vanalles bijgekomen!

Wat is er zoal gebeurd deze week? We beginnen met Disney ‘fraude’, gevolgd door een entertainende, internationale, muzikale versie van het nummer Stand by Me, dan een flashback naar een blog van drie jaar terug en mijn experiment van de week: Twitter-verslaafd-raken! Ook is deze week de hype Susan Boyle gecreeerd, maar..voordat je gaat zuchten of juist gillen… er heeft zich ook al concurrentie aangediend! Tot slot heb ik ook een leerzaam filmpje vol leuke feitjes over mediaontwikkelingen geplaatst en, ter ontspanning, enkele mooie foto’s…waaronder Ashton Kutcher’s favoriet!

Laat een comment achter bij de posts op lottiej.nl (met deze lay-out iets lastiger te vinden..rechtsboven de berichten staat nu een linkje naar de comments) en vertel me welke posts je het leukst vindt..of wat je graag zou willen lezen..

Ohja.. ik ga als een speer op Twitter (wel 90 mensen die me willen volgen in 1 dag!) …doe je mee?

LEZEN WAAR DIT OVER GAAT? bezoek www.lottiej.nl

“Dus jij vindt dat ik het moet doen?” Mijn manager kijkt me aan en zegt: “Als ik zeg: leuke winkeltjes, gezellige workshops, fantastische optredens en supermodeshows, dan gaat er bij jou geen belletje rinkelen?”
Dat wel. “Alles voor de zaak, Francis!”

Die zaak, dat is de Zomerweek. De klant met wie ik de afspraak heb, is een god met golvend blond haar, vierkante schouders, overgoten met een laagje bruin van een recent weekje rond de evenaar. En het verzoek is of ik een mogelijke samenwerking voor de Zomerweek met hem wil bespreken onder het genot van een hapje en drankje.

De vraag is onschuldig, de bedoeling niet. Mijn manager bladert alweer door de laatste memo’s. Case closed. Ik sta op en loop de deur uit, met kriebels in mijn buik en een last op mijn schouders. Vanachter mijn bureau klamp ik mij aan mijn mobiel vast als ik mijn vriend vertel dat het morgen laat gaat worden: uiteten met een klant. Een man. De Matthew McConaughey van de Lage Landen. Puur zakelijk, natuurlijk.

Wat trek ik morgen aan?! Misschien wil hij nog wel wat drinken na het etentje? Nee, er gaat verder niemand mee; maximaal één wijntje dus! Niet veel later klop ik bij mijn manager aan. Ik zeg dat het echt niet door kan gaan. Natuurlijk geef ik de volle 100% om de Zomerweek tot een succes te maken, maar deze afspraak met uitgerekend deze man, kan en wil ik niet.

Na het gesprek valt een lange stilte. Ik zie een scheef glimlachje. “We hebben elkaar een week niet gesproken, Francis…” Ik wankel achteruit. Tast naar de deurknop. Maar die is verdwenen. De kamer eindigt in een zwart en gapend gat. Ik schiet ik overeind.

Naast mij klinkt zacht geronk. Buiten begint een merel aan zijn eerste lied. Vanachter de slaapkamerdeur klinkt een zacht stemmetje. “Ben je al wakker, mama?”

Francis Otten
Libelle Zomerweek

Kritiek.

Bonjour Abbi,

Kritiek, je kunt er tegen of niet. Soms ben je kritisch op jezelf. Soms zijn anderen kritisch op je. In beide gevallen is het niet altijd prettig. Natuurlijk kan kritiek ook als opbouwend ervaren worden, maar heel vaak is het bedoeld om iemand juist op bepaalde punten in zijn of haar gedrag of houding te wijzen die storend door de ander worden ervaren. Is het dan juiste kritiek kun je je afvragen? Het stoort de ander maar jijzelf hebt er geen weet of idee van. Het is gewoon hoe of wat je bent. Aanval des persoons dus. In dat geval wordt kritiek als aanvallend ervaren. En niet meer als opbouwend of als echte kritiek waar je wat mee kunt. Je bent zoals je bent tenslotte.

De laatste tijd is er nogal wat kritiek in de wereld. Kritiek op tv, op internet, in de kranten, op politici. Overal waar je komt zijn mensen kritisch tegen elkaar.
Ook op amusementsprogramma’s als X factor, Holland’s got talent, noem ze maar op. Een jury zit aan een tafeltje en bekritiseert een optreden, vaak terecht, soms hard en meedogenloos. Er zijn ouders die hun kleine kinderen blootstellen aan een volwassen jury en publiek, een kinderzieltje wordt weer vertrapt als zo’n jury zijn kritiek heeft geleverd. Wat er dan gezegd wordt, is dat de jury schuld heeft, maar zijn het niet de ouders die verantwoordelijk zijn voor hun kroost?
Ze moeten leren omgaan met kritiek, maar moet dat ‘en plein publique’ voor een miljoenenpubliek kun je je afvragen?
Kritiek is niet makkelijk als je ‘groot’ bent, maar als je zo klein bent al helemaal niet.

Abbi, kun jij zelf tegen kritiek? En ben je iemand die het snel zal geven?

Hier de jury van Holland’s got talent, ik persoonlijk zou mijn kind niet blootstellen hier aan, maar ok:
http://www.youtube.com/watch?v=g_NVYZ0J0Ss

  Er is ruimte genoeg om iedereen een plek langs de bosrand te geven. Grasvelden die de woningen aan vier kanten omringen, zijn als biljartlakens: strak  en egaal groen. Gemaaid in strakke evenwijdige banen, nergens mos of een paardenbloemetje te zien. Het bos wordt minder dicht en gaat over in heide, die op een enkel paars takje helaas is uitgebloeid. Ik probeer mij voor te stellen hoe het eruit ziet als de heide bloeit, maar daarin slaag ik niet. Er zit niets anders op dan volgend jaar juli terug te komen. De kudde schapen die ik erbij fantaseer, loopt hier wel. Ik bevind me er middenin. Ze worden bijeen gehouden door drie honden en een herder. De schapen vormen een golvende baal wol waaruit zacht geklingel voortkomt.
   Dan gaat de route een dichtbegroeid bos in. Het bospad is zo smal, dat we achter elkaar moeten lopen. Annie gaat als vanouds voorop. Ik zie hoe haar rugzak op en neer deint op haar rug en hoor het water klotsen in de bidon. Ze is bijna twintig jaar ouder dan ik. De laatste jaren is ze een beetje gekrompen. Ik weet dat ze medicijnen gebruikt om verder slinken van haar botmassa tegen te gaan. Voor haar rechterheup was dat te laat. Die is vorig jaar vervangen door een exemplaar van onverslijtbaar kunststof. De chirurg zou haar nu eens moeten zien lopen. Zelf had ik ook niet verwacht dat we ooit nog samen hele dagen zouden wandelen. Ik verlies haar soms even uit het oog. Niet alleen omdat het pad zo bochtig is, maar  ook omdat zij sneller loopt dan ik. Ik moet nog altijd stevig doorstappen om haar bij te houden.
   Als het iets harder waait, dwarrelen blaadjes op ons neer afkomstig van oude eikenbomen. Ze zijn eeuwen geleden geplant en nu vormen ze statige lanen op landgoed Vosbergen. 
  Het landschap verandert opnieuw. Open gebied, zoals we dat gewend zijn in Noord-Holland:  weilanden, koeien, schapen. Best saai. En dat we drie kilometer een pad volgen langs een kaarsrecht kanaal maakt het niet beter. De zon zakt. De stralen verblinden me. Nog een laatste keer doorbijten, want we steken een drukke verkeersweg over. Het duurt tien minuten voordat het geraas is verstomd en we elkaar weer kunnen verstaan.
 

FRED Vorstenbosch ROZENFESTIVAL IN BULGARIJE.

overal om je heen. Je blijft genieten en je blijft fotograferen. Wat een diversiteit aan verschillende klederdrachten, wat mooi, wat prachtig. Je moest het zelf maar eens meemaken en zien.wat men nu van uw conversatie begrepen heeft.De Bulgaren bewegen hun hoofd van links naar rechts, zoals wij – neen – knikken, en bedoelen hiermede – ja -. De Bulgaren knikken met hun hoofd naar boven vanuit de nek en dat betekend – neen – . Wij zien dat als – ja -. Dus wanneer een Bulgaar je een drankje of iets anders aanbiedt en je knikt, zoals wij dat doen, met je hoofd – ja -, dan begrijpt de Bulgaar dat je – neen – zegt. in nationale diverse klederdrachten gestoken Bulgaren dringen zich door de smalle straatjes die veelal nog bedekt zijn met rozenblaadjes.Ze dringen zich klaarblijkelijk van hier naar daar en weer terug., staan overal verkoopstandjes, van etenswaren tot drank, koffie, bier, wijn, wodka, brandy, snoep, souvenirs, bezems, kaas, worst, fruit en nog veel meer. veel Bulgaren uitzien naar het Rozenfestival, zijn de slaapplaatsen in de directe omgeving vaak overvol. Bulgaren slapen dus niet alleen in hotels, pensions, bij families thuis, maar ook in andere slaapgelegenheden zoals in gymzalen, schoollokalen en dergelijke. Het kan ze niet schelen waar ze slapen, zolang ze maar mee kunnen doen in het Rozenfestival. dat midden in Bulgarije te Kazanlak wordt gehouden op het moment dat de rozen echt in bloei staan. (Vaak eind mei begin juni) Dit is dus niet te voorspellen wanneer dat precies is. Ongeveer weet men het wel, maar het weer moet dan wel meezitten om het festival te doen plaatsvinden en tot een succes te maken. Was het te koud, dan bloeien de rozen niet of nauwelijks en dan wordt de datum van het feest verplaatst.

A bicyclette

 

Ma Chère Kati,

 

Ik wilde vorig jaar een fiets aanschaffen, maar dan wilde ik wel een Hollandse. Maar hier in de winkels zie je eigenlijk alleen maar van die mountain bike modellen met veel variaties. Maar dat vind ik zo ongemakkelijk zitten want je moet je rug zo krommen om bij dat lage stuur te komen. Nee, voor mij dus een lekkere Hollandse fiets, lekker confortabel met een bagagerekje en snelbinders zodat je ook nog een boodschapje mee kunt nemen. Ik heb toen uiteindelijk een tweedehands gevonden op internet en ben daar nog steeds dolblij mee. Goed, de versnellingen zijn niet helemaal aangepast op het iets heuvelige gebied hier, maar ach, ik heb er dan wel een hele confortabele fiets voor. Jammer dat het hier in de zomermaanden wel veel te heet is om te fietsen, dus dan moet ik hem jammergenoeg in de garage laten staan.

 

Ik ga dan ook graag, als ik maar even een boodschapje te doen heb op de fiets. Je houd je conditie er mee bij en je bent milieubewust natuurlijk. Maar het probleem hier in Frankrijk is dat de automobilisten eigenlijk geen fietsers gewend zijn. Je moet dus op de weg goed oppassen. Het is vooral heel gevaarlijk op de rotondes hier, en daar heb je er nogal wat van. Ook als een auto afslaat wordt er niet gekeken of er toevallig geen fietser in de buurt is. Wat boffen jullie dan in Nederland eigenlijk ! Naast gevaarlijke wegen heb je vrijwel altijd een ruim fietspad en op drukke kruisingen staan ook stoplichten voor fietsers dus dat is allemaal prima geregeld. Ook kun je bij winkels je fiets in een fietsenrek zetten, dat zie je hier maar zelden nog. Nou dan lopen ze hier in Frankrijk nog vreselijk achter hoor ! Nu beginnen de grote steden met het opzetten van fietsen verhuur. Dat zijn over het algemeen hele solide fietsen, maar over het algemeen wordt er nogal ruw mee omgegaan en wordt dat nog een dure grap als het gaat om onderhoudskosten. Mijn kinderen heb ik dus ook nooit op de fiets naar school gestuurd want dat vind ik hier veel te gevaarlijk, ik was veel te bang dat ze door een auto omver gereden werden !

 

Je ziet hier dan ook veel minder mensen op de fiets eigenlijk. Ik let daar natuurlijk op. Vaak zie ik een fietser hele snelle toeren trappen op een gewone vlakke weg en begrijp ik wel dat veel mensen niet met de versnellingen om kunnen gaan. Ja dan geef je veel geld uit voor een hele mooie fiets met heel veel versnellingen maar dan moet je die natuurlijk wel goed gebruiken ! Ook zie ik nogal veel fietsers met helmen op ! Op zondagmorgen kom ik soms wel eens een clubje wielrenners tegen die met heel veel naast elkaar gaan rijden zodat de auto’s er dus echt niet langs kunnen. Dan moet ik weer lachen om die wederzijdse opwinding !

 

Kati jij fiets toch ook graag ? Hoe vaak in de week of hou je dat niet zo bij ? Zie jij dat ook een beetje als een sport ?

 

Pas op, fiets niet door rood !

http://www.youtube.com/watch?v=J2qDb86QkJI

Abbi ik fiets elke dag (op 1 dag  na) naar mijn werk. Ik heb geen rijbewijs dus ik doe alles op de fiets.
Ja ik heb ze wel eens in Frankrijk zien fietsen! Dat wil je niet! Dat is eng! Of in Italië, langs de kant van de weg, getsie! Nee dan de speciale fietspaden in Nederland. Of fietsstraten zelfs in sommige gevallen! Heerlijk fietsen hoor! Maar sowieso, hoeven we hier niet omhoog of omlaag in dit vlakke landschap! :) Dat scheelt eens even!
Maar wat dacht je van Groot-Brittannië? Daar mag gewoon alles op de snelweg, dus ook fietsers! Levensgevaarlijk, vind ik persoonlijk maar ja, wij Nederlanders zijn misschien dan ook wel erg verwend.
http://www.youtube.com/watch?v=3CD–U3zE1E&feature=related

 

Centrum voor kerk, cultuur en samenleving Areopagus begon in 2003 met dit enorme project. Door heel Waterland (Broek in Waterland, Ilpendam, Katwoude, Marken, Monnickendam, Overleek, Uitdam, Watergang en Zuiderwoude) zijn gedichten opgehangen of geschilderd op muren van betekenisvolle plaatsen en gebouwen.

Het is een opmerkelijk kunstwerk geworden. Beroemde dichters als Ida Gerhardt, Chris van Geel, Vasalis en Hans Warren staan op de muren, maar ook speciaal voor dit project geschreven gedichten van Tom van Deel, Harmen Wind, Patty Scholten, Sharon Kaars en Erwin Wijman zijn op vele muren terug te vinden.

Boekje
Al deze gedichten zijn, met foto, gebundeld in een door Areopagus en Water, Land & Dijken uitgegeven boekje. Naast de muurgedichten staat in dit boekje uiteenlopende informatie over de gemeente Waterland en zijn geschiedenis en verhalen van streekgenoten Sijmen Pereboom en Jan Spaans. De fiets- en wandelkaart met interessante locaties en horecagelegenheden, daagt de wandelaar of fietser uit de gedichtenroute zelf te volgen.

Te koop
Het boekje kost € 4,- en is te bestellen bij:

• Water, Land & Dijken, Koemarkt 53, 1441 DB Purmerend, telefoon: 0299 437463
• VVV’s en de plaatselijke middenstand van Waterland.

Peter Faber
Op 26 april 2009 om 15:00 uur presenteert Peter Faber in Hotel & Restaurant Hof van Marken zijn ‘Luisterwandeling over het eiland Marken’. Hij dook in de geschiedenis van het gebied en zodoende ontstond er een ‘landschildering’, een soort culturele planologie, die een belangrijk onderdeel vormt van de gedichtenroute.

Informatie
Hof van Marken Hotel & Restaurant, Buurt II, nr. 15, 1156 BC Marken, telefoon: 0299 601300, e-mail: info@hofvanmarken.nl, website: www.hofvanmarken.nl

Kijk ook op: www.areopagus.nl

Zijn ouders, die vijfentwintig jaar geleden vanuit Marokko naar Nederland emigreerden, ziet hij nauwelijks.

Als hij op een dag gebeld wordt door zijn vader, komt daar verandering in. Zijn vader vraagt hem dringend thuis te komen, want zijn zieke moeder wil het familiefotoalbum zien. Zijn vader, met wie hij een zeer moeizame verhouding heeft, heeft dit album niet kunnen vinden.

De fotograaf realiseert zich dat hij de ziekte van zijn moeder – en haar al jarenlange stilzwijgen – kan keren. Het fotoalbum is daarbij uitermate belangrijk, evenals de voorzichtige confrontatie met de trieste gebeurtenis die het gezin twintig jaar geleden voorgoed heeft ontwricht.

De herbeleving van deze gebeurtenis heeft echter verassende gevolgen.

Abdelkader Benali keert met ‘De stem van mijn moeder’ terug naar zijn oorspronkelijke thema uit o.a. Bruiloft aan zee: dat van het migrantenkind tussen twee culturen.



De stem van mijn moeder – Abdelkader Benali, Uitgeverij De Arbeiderspers
ISBN 9789029567091, Prijs € 18,95, Genre roman, Soort hardcover
Verschijningsdatum maart 2009

U kunt De stem van mijn moeder van Abdelkader Benali hier bestellen.