Archive for april, 2009

Anneke – knijpt hem

zaterdag, april 18th, 2009

 

Ik knijp ‘m. Beertje. Ja ja, hadden jullie niet van me gedacht he? Beertje is een teddy-beer. Nou snappen jullie er al helemaal niks meer van.
Zit zo: bij mijn laatste operatie moest de chirurg nogal diep graven, en het drukverband zat te strak, en zus en zo – met als resultaat dat 2 vingers niet meer willen. Nee. Wij doen niet mee. Wij hebben ATV genomen, zoek het zelf maar uit.
Bij controle constateerde chirurg de ATV. Het was een aangenaam consult: pak mijn hand eens vast (en we hebben het nu over een fraai exemplaar met blonde krullen, hij kan zo naar een dokter-serie). Ik pakte dus vol enthousiasme vast. Conclusie: ik moest gaan knijpen in een stress-balletje. En kreeg leuke pilletjes ter spierversterking. Smaken heel lekker. (raaah).
Waar haal je stress-balletjes? Apotheek gebeld. Die hadden ze niet. De Blokker heeft ze. Oh? Gut, nooit geweten. Ja, of een speelgoedwinkel.
Mijn stress-balletje werd steeds stresseriger. Er werd geBlokkerd en gespeelgoedwinkeld, maar geen balletje. En ik moest knijpen! Het knijpen begon te nijpen.
Vriendin van het eten had de oplossing: een teddy-beer! Kun je ook in knijpen. Neem z’n pootjes maar, die zijn handzaam. Nu heb ik dus een knijp-beer. Ik oefen braaf op hem, hij wordt beknepen bij het leven.
En we zoeken nog steeds naar een stress-balletje, kan Teddy weer terug naar huis….. Vriendin is momenteel weer vastberaden op jacht: er zal geknepen worden! En ik raak al helemaal gehecht aan Teddy. Aggut, straks gaat ie weer.

Abbi en Kati’s Blog

zaterdag, april 18th, 2009

Frustratie.

Lieve Abbi,

Soms zijn er van die momenten in een mensenleven, dat er even van alles tegelijk mis lijkt of dreigt te gaan. Dat het een nog niet voorbij is, of het andere komt al. Dat zijn de momenten die je sterker maken. Of zoals ik wel eens zeg: What doesn’t kill you makes you stronger. Maar soms, soms wordt het wel eens teveel, heb jij dat ook niet?
Het zijn niet van die hele kleine dingen ook. Ik kan me een tijd herinneren dat mijn leven voortkabbelde, gewoon rustig vaarwater, niets aan de hand. Echt spannend was het ook niet, huwelijk was ook niet geweldig maar het ging destijds nog. Was zogezegd nog te houden.
Het lijkt wel terugkijkend of het een na het andere mis ging. Mijn huwelijk werd slechter en slechter,
mijn schoonvader werd ziek en overleed, mijn huwelijk werd nog slechter, mijn vader werd ziek en overleed na 5 maanden al. Van die tijd af leek het bergafwaarts te gaan, zeker gezien mijn huwelijk. Wat dan ook op de klippen liep uiteindelijk. Twee jaar geleden kwam er een andere man in mijn leven en het leek weer goed te gaan, maar je zit toch met het verwerken van een en ander.

http://www.cartoonstock.com/newscartoons/cartoonists/rsl/lowres/rsln181l.jpg
 

Toen ik dacht alles op de rails te hebben, kwam vanmiddag een enorme tik. Mijn jongste zoon die een autistische contactstoornis heeft en op het reguliere basisonderwijs zit, kreeg een afwijzing op het reguliere voortgezette onderwijs. Ik heb jarenlang gestreden op zijn school om meer hulp, meer begeleiding, eventuele overplaatsing naar een speciale school maar hij was volgens school en deskundigen ‘te goed’ voor het speciale onderwijs. En nu? Nu moet hij naar een Voortgezet Speciaal Onderwijs… Ik krijg het te kwaad en stort aan de telefoon nog in, terwijl de man die alleen de boodschapper is, nog aan de lijn hangt.
Het kan ook teveel worden. What doesn’t kill you makes you stronger.. Hoe sterk moet ik worden? Wat moet ik nu? Wat moet mijn Jongste nu? Ik hang de telefoon op en als ik mijn tranen weggeveegd heb en mijn ex aan de lijn heb gaan de radartjes in mijn hoofd op volle toeren werken. Jongste mag niet tussen wal en schip in geraken, ik ga googlen, ex gaat bellen en desnoods gaan we samen de schoolinspectie inschakelen want als iemand zijn plicht verzaakt heeft om een kind in nood te helpen, is het deze school wel. Boos, woedend, onmachtig ben ik, maar ja, je wordt er sterk van zeggen ze…

Abbi, heb jij wel eens voor een situatie gestaan waarin je zo als een leeuwin voor je kind hebt moeten vechten?
http://www.youtube.com/watch?v=ucfo9EfQClY&feature=related

 
Nou Kati natuurlijk hebben we allemaal onze frustraties en soms hoopt zich dat zich zo op dat er momenten dat je het echt even niet meer ziet zitten. Natuurlijk heb ik dat ook. Het leven gaat immers met ups en downs. Maar soms heb ik ook de indruk dat, als je eenmaal in een dal zit het soms een tijdje kan duren voordat alles weer beter gaat. Iedere moeder probeert natuurlijk haar best te doen voor de opvoeding van haar kinderen, maar in jouw geval is dat toch een beetje moeilijker allemaal.  Ja je hebt het beste voor met je zoon en ik begrijp dat het allemaal niet eenvoudig is om goede oplossingen te vinden. Je doet vreselijk je best en het zal allemaal goed komen, dat zul je zien.

In Florence

zaterdag, april 18th, 2009

Dwalend door het centrum van een van de mooiste steden op aarde komt Max weer een beetje tot rust. Beetje bij beetje herstelt hij van de fysieke en emotionele uitputting waar hij aan onderdoor ging.

Na een tijdje zo geleefd te hebben, krijgt hij weer oog en oor voor de mensen en de wereld om hem heen. Voor de oude aristocratische huiseigenares mevrouw Daddi, voor haar familiegeheim en haar even beeldschone als onpeilbare kleindochter. Maar ook voor de droeve blik van de Antwerpse architect Nicole en voor het melancholisch nihilisme van de oude homoseksuele Levi. Maar vooral ook voor de schoonheid van de stad Florence.

In Florence is een roman over verdriet, liefde en vriendschap, over affectie en troost en over de weergaloze schoonheid van een stad.



In Florence – Ad ten Bosch, Uitgeverij De Arbeiderspers
ISBN 9789029567442, Prijs € 18,95, Genre roman, Soort paperback
Verschijningsdatum 17 april 2009

U kunt In Florence van Ad ten Bosch ook hier bestellen.

[rectangle]

Megavolle meivakantie in NEMO

zaterdag, april 18th, 2009

NEMO is het grootste Science Center (Wetenschapscentrum) van Nederland met vijf etages vol interactie op het gebied van wetenschap en technologie.

Nieuw
In de gloednieuwe tentoonstelling ‘Zoeken naar leven’ ga je op een unieke zoektocht naar de mysteries van het leven. Van de Big Bang tot de verre toekomst, op aarde en in het heelal. Er ligt een 4,65 miljard jaar oude meteoriet die aangeraakt mag worden, maar er kan natuurlijk ook ouderwets worden gescheurd op een ‘space-bike’ door de ruimte. De kinderen moeten bij NEMO alles zelf uitproberen en zullen u dus vertellen hoe het leven precies in elkaar zit.

Ruimtecapsules
In de ruimtecapsules worden spannende verhalen verteld over de ruimtereizen van deze capsules en waar zij onderzoek naar deden. De tentoonstelling Ruimtevaart in Nederland is tot 1 juni gratis te bezoeken in NEMO.

Prijs en periode

  • Tijdens de meivakantie, van 25 april t/m 10 mei, is NEMO geopend van 10:00 tot 17:00 uur. Op 30 april gesloten.
  • Entreeprijs € 12,50 voor 4 jaar en ouder. Alle extra’s zijn gratis.

Informatie
Oosterdok 2, 1011 VX Amsterdam (bovenop de IJ-tunnel op 10 minuten loopafstand van Amsterdam Centraal Station), telefoon: 0900-91 91 100 (€ 0,35 per minuut), e-mail: info@e-NEMO.nl, website: www.e-NEMO.nl

Bloemen eten!

zaterdag, april 18th, 2009

Het klinkt misschien nog een beetje raar in de oren, maar bloemen belanden al eeuwenlang op het bord. Niet alleen voor de mooie verschijning, maar ook echt voor de smaak! De Romeinen waren dol op rozenblaadjes en Karel de Grote at vlierbloesemsaus bij de vis.

De bloesemavond
Op deze avond mag u zelf ook genieten van bloemetjes op uw bord. Na een heerlijk glas Cava geserveerd met Kersenbloesem en een vrolijke lezing van wetenschapsjournalist Lizet Kruyff over het eten van bloesems, kunt u genieten van een viergangendiner inclusief wijnarrangement. U zult verschillende bloemen voorbij zien komen. Viooltjes, lavendel en de pinksterbloem, maar ook dressings en jus gemaakt van verschillende bloesems. U zult verstelt staan van de mogelijkheden en de smaak!

Voor de complete avond betaalt u €79,50. Wilt u graag reserveren of meer weten over de bloesemavond neem dan een kijkje op de website van Landgoed Groenhoven.

Een boek dat kabbelt, brult en bruist

zaterdag, april 18th, 2009

Waar het over gaat: Gezin in het zuiden van Amerika raakt op drift als dochter anorexia blijkt te hebben.

De eerste zin: Het enige wat je niet ziet aankomen zijn de golven.

Waardering: 8-

Dat dunne kind met haar vogelkopje, haar botten steken bijna door de huid heen. Haar veel te grote tanden in wegrottend tandvlees. Het beneemt je de adem. De vader die huilt en zijn dochter probeert te verwarmen in zijn colbert. De radeloze moeder die zich vastbijt in de vraag hoe ze haar dichtregels het best vertaalt en die in de ochtend kilometers hardloopt langs het strand.

In het gezin Beckman – welgestelde Nederlanders die in een zuidelijke Amerikaanse staat wonen – ziet het er aan de buitenkant fantastisch uit, maar er ligt het een en ander te gisten onder de oppervlakte.

Maya Rasker heeft een mooie, vrouwelijke stijl die kan kabbelen, brullen en bruisen. Ze schrijft aangenaam vloeibaar. Dat is grappig, want water is het element dat de verschillende verhaallijnen aan elkaar koppelt. De Wadden (waar de geschiedenis van de moeder ligt), de Ierse kust (waar de vader mee verbonden is), de kreek waaraan het gezin woont.

Maya Rasker wil wel ongelooflijk veel vertellen in het boek. Ze gebruikt veel perspectieven en huppelt als een hertje door de tijd, waardoor je af en toe de draad lijkt te verliezen. Ik geef een 8-. De min vanwege hier en daar pathetisch taalgebruik (zonde), de acht vanwege het schokkende einde dat aankomt als een klap in je gezicht.



De vleugels van Ikara – Maya Rasker, Uitgeverij Prometheus
ISBN 9789044611335, Prijs € 17,95, Genre roman, Soort paperback
Verschijningsdatum september 2008
Aantal pagina’s 288

[rectangle]

4. Wandelen over het Elfbekenpad, akkers en bos

vrijdag, april 17th, 2009

  Ik heb als een blok geslapen. Niets is een beter slaapmiddel dan lichamelijke vermoeidheid. Annie is al wakker, ze morrelt wat aan de ramen.
  ‘Even luchten, er zat zeker knoflook door de spaghetti,’ zegt ze vriendelijk. Ik voel medelijden met haar, want ik weet hoe de kamer van mijn zoon Eelco  ’s ochtends ruikt, als hij een broodje shoarma heeft gegeten. Zo vriendelijk als Annie ben ik dan niet. ‘Gadverdarrie, wat een stank!’ roep ik uit, terwijl ik over zijn slapende lichaam een nevel van deodorant spuit, waarop hij niezend zijn commentaar op mij geeft, in woorden die Annie niet eens kent. 
  We ontbijten in de serre, verse broodjes, jus d’orange en een eitje, met uitzicht op de tuin die overgaat in het bos. Vannacht zijn er zwijnen op bezoek geweest. Ze hebben de aarde omgewoeld op zoek naar iets eetbaars. Onze gastvrouw vertelt het laconiek.
   De schoenen gaan aan en ook alle kleding die ik bij me heb. Annie trekt haar mouwen over haar handen. Het is stil, helder en koud. We lopen door de winkelstraat van Epe, maar het zou ook de binnenstad van Almere of  Almelo kunnen zijn. Ik zie al snel de markering die ons gelukkig de velden instuurt. We zijn alleen, maar dat ligt aan het seizoen. Campings en bungalowparken, compleet nieuwe woonkernen zijn hier gebouwd om zo dicht mogelijk bij de natuur te zijn, met zoveel mogelijk mensen tegelijk. Nu liggen de terreinen er verlaten bij.
   De mensen maken zich op voor de winter. Een tractor ploegt de resten van maiskolven om. In een bescheiden wijngaard worden de laatste druiven geplukt, het blad heeft al de dieprode kleur van wijn.
   Waar een nieuw dorp begint en het vorige eindigt is niet goed te zien. Te horen is het wel. Ik hoef niet op mijn horloge te kijken om te zien dat het kwart over tien is. Het geluid van schallende kinderstemmen breekt de stilte. Speelkwartier. Tijd om melk te drinken en de boterham te eten die door je moeder in je rugzak is gestopt.  Wij halen onze thermosfles tevoorschijn en drinken een eerste beker koffie. De zon heeft nog voldoende kracht. Voordat ik weer verder ga trek ik een laagje kleding uit.
 

Interieur restyle met Peper & Zout

vrijdag, april 17th, 2009

Peper & Zout Interieursmaakmakers verzorgt vele creatieve workshops die stuk voor stuk te maken hebben met interieur en lifestyle.

In het sfeervolle atelier staat bij welkomst altijd een lekker hapje en drankje klaar en wordt u ontvangen door interieurstyliste Pamela. Als er iets te vieren valt kan er ook voor lekkere tapas, een huisgemaakte high-tea of lunch worden gezorgd.

De workshops zijn door de slimme en leuke technieken voor iedereen toegankelijk. Omdat de groepen vrij klein zijn, wordt iedere deelnemer individueel geholpen. Bij de workshop Interieurstyling bijvoorbeeld, neemt de styliste voor iedereen apart de tijd om advies op maat te kunnen geven.

Naast de individuele workshops worden er ook workshops gegeven voor de kinderkamer. Maak bijvoorbeeld een superleuke, unieke kroonluchter met de naam van uw kind erop. Voor de aanstaande mama’s is er de speciale ‘mama-to-be’ workshop. U kunt dan uw vriendinnen of andere aanstaande moeders een bijzondere wanddecoratie maken voor in de babykamer.

Wat u in de workshops leert, kunt u ook thuis gemakkelijk gebruiken. In de workshop Decoratieve verftechnieken leert u bijvoorbeeld hoe u een dienblad “verouderd”. Met deze kennis kunt u thuis dan weer heel simpel de stoelen, tafel of kast “verouderen”. Hebt u de workshop Wandbord stofferen gevolgd, dan kunt u zonder moeite op dezelfde manier een stoelzitting bespannen. U hebt er dus nog jaren plezier van!

Inschrijven: kijk voor de agenda op de website. Inschrijven kan via de contact pagina.

Libelle aanbieding: in de maanden juni tot en met augustus krijgen Libelle lezeressen 25% korting op alle workshops van Peper & Zout. Daarbij ontvangt u tevens een leuke attentie. Vermeld “Libelle-actie” bij uw reservering van de workshop.

Informatie:
Vrijheidslaan 42, 2912 EB Nieuwerkerk aan den IJssel, telefoon: 0180 323781, mobiel: 06 30527233, e-mail: info@peper-zout.com, website: www.peper-zout.com

is er hoop van Renate Dorrestein

vrijdag, april 17th, 2009

Zelf waren we ook aanwezig en maakten een videoverslag van de middag. Bekijk het filmpje hieronder. Ook kregen we een reactie van Renate Dorrestein zelf:

Beste Libelle-lezeressen,

Met duizenden tegelijk hebt u zich aangemeld voor de vijf kaartjes die Libelle mocht weggeven voor de lezersdag rond mijn nieuwe boek. Ik ben er beduusd van. De volgende keer zullen we de Arena moeten huren…

Om het een beetje goed te maken dat we zo veel lezeressen moesten teleurstellen, verloten we nu speciaal onder u tien exemplaren van is er hoop. Heel hartelijk bedankt voor uw belangstelling!

Renate Dorrestein

Vul snel het winformulier in om kans te maken op het nieuwe boek van Renate Dorrestein.

is er hoop – Renate Dorrestein, Uitgeverij Contact
ISBN 9789025430641, Prijs 18,95, Genre roman, Soort paperback
Verschijningsdatum april 2009

U kunt is er hoop van Renate Dorrestein ook hier bestellen.

Het lot van de familie Meijer

vrijdag, april 17th, 2009

De wereld van veehandelaar Salomon Meijer en zijn vrouw Golde in het Zwitserse stadje Endingen is op dat moment klein, maar intact. Als de wervelwind Jancki opduikt, een voor hen onbekend Frans familielid, snapt niemand daar eigenlijk iets van. Een jaar later is Janki getrouwd met Chanele, de aangenomen dochter annex dienstmeid, en heeft hij een stoffenwinkel in Baden.

Dit is het begin van een omvangrijke joodse familiegeschiedenis, waarin vijf generaties Meijers tegen de maatschappelijke en politieke achtergrond tot aan 1945 worden neergezet. Vijf generaties vol liefdesgeluk en levensdroevenis en vijf generaties vol strijd om succes en acceptatie.

Van de kleine, gave wereld in Endingen, waar veehandelaar Salomon Meijer zijn altijd gevouwen paraplu tot een symbool van zijn betrouwbaarheid heeft gemaakt, gaat het verhaal naar het mooiste warenhuis van Zürich en verder de landsgrenzen over. Hun wereld raakt steeds een stukje minder stabiel.

Achterin het boek bevindt zich een woordenlijst van Jiddische begrippen en een stamboom van de Meijers.

Charles Lewinsky schrijft met een verbeeldingskracht die de lezer onherroepelijk tot een bang, hoopvol en hunkerend deel van deze familie laat worden. Met Het lot van de familie Meijer heeft Charles Lewinsky een ongelooflijk indrukwekkende, mooie, grappige, ontroerende familieroman geschreven. De stemmen van Salomon Meijer en de zijnen zullen nog lang nagonzen.



Het lot van de familie Meijer – Charles Lewinsky, Uitgeverij Signatuur
ISBN 9789056722609, Prijs € 19,95, Genre roman, Soort Hardcover
Verschijningsdatum oktober 2007

U kunt Het lot van de familie Meijer van Charles Lewinsky hier bestellen.

Wat voor vakantietype bent u?

vrijdag, april 17th, 2009

[rectangle]

Hermien – Bloggen, leuk of niet?

vrijdag, april 17th, 2009

 

Bloggen, leuk of niet?

 

Sinds ik vorig jaar op Libelle.nl mijn eerste schreden heb gezet in de wereld van columns en bloggen, is er bij mij een soort verslaving ontstaan. Heerlijk vind ik het om wekelijks een stukje te schrijven en wacht iedere keer in spanning af of er iemand zal reageren. Sinds januari kan iedereen een eigen blog plaatsen op Libelle.nl en daar wordt intussen volop gebruik van gemaakt. Er wordt over allerlei onderwerpen geschreven en ik bekijk, puur uit nieuwsgierigheid, vrijwel ieder nieuw geplaatste blog. Ik lees ze niet allemaal, want daar ontbreekt me de tijd voor. Wat ik interessant vind, pik ik er uit en soms reageer ik daar op.  Nu ga ik geen waardeoordeel vellen over de onderwerpen. Dat heeft met persoonlijke interesses te maken. Een goed geschreven verhaal is al gauw boeiend, maar verhalen over allerlei ziektes, etterende wonden of een blog met alleen een familiefoto laat ik graag aan mij voorbij gaan.

Vorig jaar, voor ik mijn eerste column plaatste, kreeg ik de nodige tips en regels van de mensen van Libelle.  Maar goed ook, want verhalen schrijven of een column is een wereld van verschil. Die tips hebben mij echt een stuk op weg geholpen, want in een beperkt aantal woorden je verhaal doen, is nog zo makkelijk niet.

Ik vraag me regelmatig af of een blogger vooraf bedenkt wat zij wil bereiken. Wil men alleen een verhaal kwijt, wil men graag reacties ontvangen of wil men iets ter discussie stellen?

Ik schrijf mijn blog altijd eerst in Word. Daar kan ik makkelijk de woorden tellen en de spellingscontrole erover heen laten gaan. Na een tijdje lees ik het nog eens een keer goed door, want stel je voor dat er nog rare dingen in staan. Die werkwijze kan ik meerdere mensen aanraden. Een blog met veel fouten leest nu één keer niet zo prettig. Veel nuttige tips voor het schrijven van korte teksten zijn te vinden op http://www.webredacteur.nl/vakkennis/tip_optimaal_leesbare_webteksten. Een bijkomend voordeel van het maken van teksten in Word is dat je gelijk al je eigen schrijfsels kunt opslaan in één document en blijven je hersenspinsels keurig bewaard.

Maar wat vinden jullie nu eigenlijk van de Libelle blogs? Zijn jullie blij met deze nieuwe mogelijkheid op de site? Wat vinden jullie van deze opzet? Is het zo goed of moeten er gedragsregels komen voor het bloggen? Mag men zo vaak plaatsen als men zelf wil, of moet er een limiet gesteld worden? Moet er een advies komen over minimum en maximum aantal woorden? Wanneer moet de internetredactie ingrijpen en wie gaat daar de regels voor bepalen?

Graag hoor ik ook de mening van degenen die niet bloggen, maar wel regelmatig de lezersblogs lezen. Wat vinden jullie hiervan? Is het leuk om te lezen, valt je iets op dat om verbetering vraagt en wat vind je van de onderwerpen die ter sprake komen?

Grijp nu je kans en laat van je horen en werk zo mee aan een prettige blogomgeving voor iedereen.

 

Redactie – Libelle 75 jaar

vrijdag, april 17th, 2009

En dat hebben we gedaan. Twee dagen lang de redactie op zijn kop. Alles werd verbouwd en mooi versierd. Terwijl wij nog allemaal aan het werk waren, kwamen gistermiddag de muzikanten en de cocktailshakers al binnen. De lekkere hapjes (gemaakt door onze eigen culinair redacteur Marlies) en drankjes werden al klaargezet. Alles was van top tot teen verzorgd.

Om vijf uur kon het feestje beginnen! Het was druk en gezellig: een feestje om trots op te zijn. Het is niet niks, 75 jaar en zoals Franska aangaf tijdens haar speech is het heel terecht dat Libelle haar 75e verjaardag viert. In voor- en tegenspoed blijft Libelle trouw. Iedere week ligt het meest gelezen, dikste en mooiste blad weer in de winkels. Iedere keer weer een verrassing! Ook voor ons.

Ik loop hier alleen stage bij de internetredactie en heb niet zo veel te maken met het blad zelf, maar als er gezegd wordt: “Op naar de honderd jaar!”, proost ik volop mee en ik hoop dat jullie dat ook doen, want Libelle is gewoon een topblad!

Anouk Schepers
Stagiaire Libelle internetredactie

Goede start

vrijdag, april 17th, 2009

Een standaard boekje voor iedereen die precies wil weten hoe het zit met de calorieën. Een boekje waar in staat waar je allemaal op moet letten en wat de spelregels zijn voor een gezonde voeding.

Ondertussen de 34e druk, dus weer helemaal up-to-date. Duizenden voedingsmiddelen en meer dan honderd nieuwe producten staan er in. Alfabetisch gerangschikt en door middel van kleur binnen één oogopslag te zien of het veel of weinig calorieën bevat. Een echte hulp voor bij het afvallen, het op gewicht blijven of om gewoon te weten wat u eigenlijk allemaal binnen krijgt.

Calorieën en joulestabel – Nicoline Duinker-Joustra, Uitgeverij Inmerc
ISBN 9789066116283,  Prijs € 6,95, Soort paperback
Verschijningsdatum maart 2009

U kunt Calorieën en joulestabel van Nicoline Duinker-Joustra hier bestellen.

Abbi en Kati’s Blog

vrijdag, april 17th, 2009
Mooie Lingerie
 
Ma Chère Kati,
 
Ik liep gister langs een etalage en kon het niet laten om bij die zaak even naar binnen te lopen. In de vitrine stond namelijk beeldschone lingerie, net in de kleuren die ik mooi vind. Ik moest dus even gaan snuffelen tussen al dat mooie kanten en satijnen (onder)goed. Maar ik weet dat dit vaak heel kostbaar is en toen ik een hele mooie BH met een fleurige bijpassende boxer had uitgezocht moest ik toch wel even op het prijskaartje kijken. Deze twee minimale stukjes stof zouden me meer dan honderd Euro kosten !
Ja dat is even schrikken zeg ! Maar ik hou zo van mooie lingerie, ben er echt gek op. Nou ja ik kon mezelf dit keer nog inhouden en ben dus braaf de zaak uitgelopen zonder wat gekocht te hebben.
 
 
Hoe is dat bij jou Kati ben jij ook zo verslaafd op mooi ondergoed ? Ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die zeggen dat het onzin is om zoveel geld uit te geven voor iets wat je toch niet ziet onder je kleding. Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind het gewoon lekker voor mezelf om te weten dat ik iets moois onder m’n kleren draag, het is gewoon een verlengde van jezelf zal ik maar zeggen. Verder heb ik zelf eigenlijk weinig bagage mee gekregen van moeder natuur, dus vind ik het extra belangrijk om dat kleine beetje wat ik dan heb enigszins te bevoordelen.
 
Ik heb een tijdje geleden nog eens gekeken bij een bedrijf die huis aan huis lingerie verkoopt, dat lijkt mij ook wel leuk. Dat zijn dames die wat bij willen verdienen en ‘s avonds bij een clubje vriendinnen een "verkoop bijeenkomst" houden. Datzelfde wat Tupperware al heel lang doet. De gastvrouw die die avond ontvangt krijgt dan een leuk cadeautje aan het eind van de avond. Je verdient dan op commissiebasis. Wie weet zal ik het ooit nog eens doen. Ben jij wel eens bij zo’n avondje geweest bij één van jouw kennissen ?

Abbi, ik heb een probleem met leuke, schattige, sexy lingerie. Namelijk: Het is me meestal veel te klein! Ik heb een nogal grote cupmaat zie je en dat is vaak niet te betalen! Leuk al die prachtige lingerie, maar een ramp voor vrouwen met een maatje (of twee/drie)  meer. Nu heb ik een poosje geleden een adresje gevonden waar de beha’s nog net zo duur zijn maar wel meer keus. Een vriendin van me werkt er en ik moet er eventjes voor rijden maar dan heb je ook wat.
Veel keus en modieus ook. Maar dan het volgende probleem. Ik ben moeilijk. Ik wil namelijk geen kantjes, dat kriebelt te veel en ik krab me dan kwijt! Sexy is anders he een vrouw die heel de tijd loopt te krabben op plaatsen waar t niet hoort.. En ik wil geen naad over mijn borsten heen, dat jeukt ook! O wat ben ik lastig! Die beha’s zijn er wel, maar niet veel! En dan is de keus ook weer beperkter! Wat ben ik vreselijk lastig! Maar ja, het lijf wil ook wat, en ik ben nu oud en wijs genoeg om meer naar mijn lijf te luisteren als het protesteert tegen al die leuke schattige kantjes en randjes… Dan maar minder sexy. (overigens geloof ik niet dat mijn vriend t daarmee eens is maar dat is een geheel ander onderwerp! ) :)

And now for something completely different:
http://www.youtube.com/watch?v=zt8PDTUNyPE

Anneke – de topmannen

vrijdag, april 17th, 2009

 

De topmannen
Er is al veel over gezegd en geschreven, dus ik ben echt niet de eerste die het erover heeft. Maar als je, zoals ik, aan de kant wordt gezet, en je leest tegelijkertijd ‘1 miljoen vertrekpremie’ voor een totaal falende ‘topman’, dan rijzen je de haren ten berge, om nog maar te zwijgen van het bloeddruk-niveau.
Die mensen hebben al een riant salaris! “Ach, zullen we nog maar een BMW’tje kopen?’ Oh, kijk, leuk huisje aan de Costa-weet-ik veel. Doen we ook effe. Hm. Er loopt nog wat rond op de werkvloer. Daar kan op bezuinigd worden, weg ermee, kost alleen maar geld, en daar zijn de aandeelhouders weer niet blij mee. Aandeelhouders, namelijk, dienen ten allen tijden tevreden te worden gehouden.
Bovendien hebben wij, topmannen, nu een geweldig excuus om de hele boel eruit te gooien: HET IS CRISIS! Hoera! Jubel en juich! Een geschenk uit de hemel! Daar gaan er weer 3.000 uit! Joepie! En wij verplaatsen alles naar het Verre Oosten, want daar hebben ze nog niet van vakbonden gehoord, dus ben je van dat gezeur ook af. Geweldig, amice. Waar blijft trouwens m’n kwartaal-bonus? Ik loop al een paar ton achter! Wordt geregeld kerel, momentje, ik moet er nog even een stel uitsmijten.
En dan weet het CBS vandaag belangwekkend nieuws te melden: de werkloosheid stijgt. Goh. Hoe zou het toch komen. Napoleon is dood – wisten we ook al. Wij wel. Zij kennelijk niet, want ze moeten onderzoeken. Nou ja, ze moeten toch iets onderzoeken. Dat een blinde bat het op z’n klompen kon aanvoelen, daar doet het CBS niet aan. Onderzocht moet er worden! Ja, want anders, stel je toch eens voor, kunnen ze wel eens overbodig worden, en werkloos, en wie doet dan de statistieken voor de stijgende werkloosheid?
Ik niet. Ik ben een statistiek.

Roomkaastaart met kersen

vrijdag, april 17th, 2009

Ingrediënten
175 g bastognekoeken, verkruimeld
100-125 g gesmolten boter
300 g verse roomkaas
100 g witte basterdsuiker
1½ dl slagroom, stijfgeklopt
verse kersen
poedersuiker

Bereidingswijze:
Voor 12 personen: Meng de koekkruimels met de boter en druk dit mengsel op de bodem van een ingevette springvorm van 24-26 cm doorsnee. Laat dit 30 min. in de koelkast opstijven. Klop de roomkaas los met de suiker. Spatel voorzichtig de slagroom erdoor en schep dit mengsel op de koekjes in de vorm. Laat ook dit weer 30 min. opstijven in de koelkast. Garneer de taart voor serveren met kersen. Bestrooi met poedersuiker.

Bereidingstijd: 30 min, wachttijd: 1 uur, 335 Kcal. p.s.

Bron: Productie en receptuur: Marlies Batelaan. Fotografie: Peter Kooijman

Els – Peuters en pegels

vrijdag, april 17th, 2009

Als dat niet gebeurt, heeft mama vaak nog wel een andere pas, waarmee dat wél lukt. En anders komt er altijd nog een briefje uit waarop staat: volgende keer beter. Of je zoekt gewoon een andere geldautomaat. Dat laatste werkt helaas niet. Er is nog veel wat ik hem moet uitleggen.

In mijn kindertijd was het veel duidelijker, tot op zekere hoogte. Toen deed mijn moeder boodschappen met het geld dat mijn vader meenam als hij thuiskwam van zijn werk. Mijn vader werkte bij de bank. Dat kwam goed uit, vond ik, want daar was het geld nooit op. Heel plausibel allemaal.

Ook het principe van sparen was mij helder. Het hoogtepunt van het jaar was de Spaarweek, in de herfstvakantie. Dan gingen we onze spaarpot legen bij de bank. Achter de balie mochten we kijken hoe een telmachine onze muntjes sorteerde op kleur en grootte. Dat geld werd dan in een kokertje omhoog geschoten, naar de afdeling die het geld voor mij ging beheren. Die afdeling leende het geld dan aan mensen die het harder nodig hadden dan ik. En als beloning kreeg ik dan ‘rente’. Sparen voelde als welzijnswerk.

Ik vind het niet gek dat veel peuters en kleuters van nu zo weinig benul hebben van geld. Geld pinnen, betalen met een kaart en online bankieren maken het betaalproces er niet inzichtelijker op. Ik moet maar vaak ‘bankje’ gaan spelen met mijn zoon. Zijn speelgoedkassa doen we voorlopig ook nog niet weg. En als hij groot is, krijgt hij zakgeld, kleedgeld, een baantje als vakkenvuller en al die andere dingen waar ik vroeger niet altijd even blij mee was, maar die wel erg leerzaam zijn. Zal dat genoeg zijn om hem geldbewust (nee, niet geldbelust) en financieel zelfstandig te maken?

3. Wandelen over het Elfbekenpad, pauze in het bos

donderdag, april 16th, 2009

  Ik heb teveel kleding aan. Vanochtend was het koud en eerdere wandelingen hebben mij geleerd dat kou het slechtst te verdragen is, dus zocht ik nog snel sjaal, handschoenen en thermohemd voordat ik de deur uitging. Nu loop ik in een bloesje. Het teveel aan kledingstukken prop ik bovenin mijn rugzak.
   Het landschap is afwisselend. Net nog een omgeploegde akker, nu weer een bos. Vooral beuken en nog volop in blad. Toch ligt op de grond al een dikke laag, zodat niet altijd even duidelijk is waar het pad loopt. Maar het kan ook door ons gebabbel komen, dat we soms bijna een markering over het hoofd zien. Omgewaaide boomstammen liggen kris kras in het bos. Ik begrijp dat ze het bankje voorstellen dat wij zoeken om te pauzeren.  En eerlijk, zo’n boomstam voldoet prima. Zeker als er een laagje mos op is gegroeid.
  De koffie smaakt heerlijk, het broodje kaas voortreffelijk, en voor de snelle koolhydraten eten we een stroopwafel.
   In een stilte die soms ook valt, heb ik mijn eigen gedachten. Zoals: wat zou Annie ervan vinden als we een paar kilometer afsnijden? Ik heb de gids zojuist goed bekeken en het is mogelijk om een kortere weg te nemen. Niet omdat ik moe ben, maar omdat we anders nooit voor donker bij ons overnachtingsadres aan komen. Het baggeren eerder vandaag heeft ons een uur gekost. Ik kom toch maar met mijn voorstel, en Annie vindt het geen bezwaar. Vroeger zouden we ons strak aan de aanwijzingen van de gids hebben gehouden, anders kregen we zo’n spijbelgevoel. Daar zijn we niet langer bang voor. We hoeven niemand meer te bewijzen dat wij kunnen lopen.
  Het is rustig in het bos. Wandelaars met prikstokken hebben een bizar spoor achtergelaten alsof een kudde vreemde dieren hier is gepasseerd.
  Een breed onverhard bospad eindigt zomaar in Epe waar iedereen in zijn eigen bos woont. We stoppen bij een pizzeria waar Annie een pizza eet en ik een bord spaghetti neem. In schemerlicht  leggen we de laatste kilometer af, achter ons staat de lucht in brand. Het enige dat wij nog wensen is een goed bed en een warme douche, en dat vinden we bij ons overnachtingadres dat ook zijn eigen privé bos heeft.
 

ANWB Kampeervakantie

donderdag, april 16th, 2009

Op de kampeerportal van de ANWB vindt u tal van leuke tips over voorbereidingen, kampeervakanties en kampeermiddelen. Bij voorbereiding vindt u bijvoorbeeld tips over leuke kampeerevenementen en een handige inpaklijst, maar krijgt u ook advies over het regelen van de juiste verzekering.

Tevens vindt u een ruim overzicht aan kampeervakanties, camperreizen en kampeerrondreizen in Nederland en Europa. En over de vraag of u nu met de tent, caravan, camper of vouwwagen moet, kunt u natuurlijk ook terecht bij de ANWB.

Wist u dat: in 2008 2,7 miljoen Nederlanders voor een kampeervakantie in het buitenland kozen? Dit jaar zullen dat er 2,8 miljoen zijn!

Informatie