De dag nadat….
De dag nadat ………iemand een kind doodreed
Op een middag in augustus 2008 stond ik te kijken naar een act tijdens een straat theater. Een man jongleerde met draaiende kettingzagen. Erg leuk en spannend naar te kijken. Ik vond het best knap van de man en vermakelijk. Opeens ging mijn telefoon. Het was mijn zoon. Hij vertelde helemaal ontdaan dat zijn klasgenoot verongelukt was. De jongen was onderweg naar zijn vakantiebaantje en stak plotseling de weg over. De automobilist kon het ongeluk niet vermijden. De jongen was op slag dood. Kippevel! Ik werd helemaal koud en misselijk. Mijn zoon was er kapot van. Nadat we het gesprek beeindingden draaide ik me om en zag die idioot die draaiende kettingzagen in de lucht gooide en ermee jonleerde. Er stond een grote massa sukkels omheen die bewonderend toe stonden te kijken naar de idioot met de kettingzagen. Ik kon al die vrolijkheid niet meer aanzien. We hebben nog een paar rondjes gelopen door het dorp langs de theater acts. Ik dacht nog: Niemand hier weet dat hier in een straal van zo’n 30 km verderop een jongen van 14 in een kist ligt. Niemand hier weet van de moeder die haar zoon mist. Niemand hier weet van de vader die zijn zoon heeft verloren.
Deze week weet ik dat dat niet waar was. Er waren nog vier andere mensen daar, in het feestgewoel, die alleen maar konden denken aan die jongen, die moeder , die vader. Ik las dat in de Libelle van deze week.
We hebben nog vaak gesproken over de bestuurder. Hoe deze man of vrouw zich moet hebben gevoeld tijdens en na het ongeluk. Kun je je schuldig voelen wanneer je geen schuld hebt? Wat als……
Een paar maanden voor dit ongeluk was mijn zoon zelf betrokken bij een verkeersongeluk. Dit was ook een bizar ongeluk. Wonder boven wonder heeft iedereen dat overleefd. Mijn zoon heeft nog maanden rondgelopen met de vraag hoe het nou kan dat hij het ongeluk zonder een schrammetje heeft overleefd en dat zijn klasgenoot zo’n bizarre vergissing niet overleeft. Een paar keer heb ik hem snachts horen schreeuwen in zijn slaap. Hij is nu rustig.
Toen ik vorig jaar op het straat festival rondliep dacht ik nog: Hier lopen vast mensen rond die ook ooit eens een kind hebben verloren. Gaat het leven dan gewoon verder? Kun je dan ooit weer gewoon genieten van bv een man die met draaiende kettingzagen jongleert en van mensen in een apenpakje die een dansje doen?
tootsie2008 2009-05-31 08:22:38
internetredactie 2009-05-30 22:54:09
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.