Femke – Examenstress

Op dat moment was er niets wat de boel kon relativeren: als je je examens niet haalt dan moet je het jaar overdoen. Zo simpel was en is het.

Destijds stond ‘overdoen’ echter nog niet in mijn woordenboek. Het was ook veel erger dan een paar jaar later tijdens mijn studie Nederlands. Dat ik daar twee jaar langer over deed dan de vier jaar die ervoor stond, vond niemand echt erg. Het was een heerlijke, verlengde studententijd. Maar dat gold dus niet voor de eindexamens anno 1998. Ik moest en zou het halen.

Dagen, weken, nachtenlang uren heb ik geblokt. Vooral op economie 1, wat een grote gruwel voor me was. Als ik de ochtend van het examen iets moest eten, dan kwam dat er in veel gevallen weer uit. Zo zenuwachtig was ik. Ik weet nog dat ik vol jaloezie naar volwassenen keek die Het Examen ooit al gedaan hadden en die Enorme Drempel over waren. Het leven leek je toe te stralen vanaf de andere kant (de tijd na het examen). Toen ik weken na mijn examens hoorde dat ik geslaagd was, voelde ik me werkelijk de koning te rijk. De hobbel was genomen.

De stress kon nooit meer zo erg worden. Enerzijds had ik daar gelijk in: de tentamens tijdens mijn studie waren minder spannend. Vooral ook omdat je toen nog oneindig kon her’en (hertentamens maken). Anderzijds bleek ook dat de jaloezie die ik voelde tegenover volwassenen een kinderlijke was. Ik besefte niet dat de stress voor het eindexamen dan misschien wel voorgoed voorbij was, maar dat de stress in een volwassenenbestaan soms ook niet mis is…

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

Janine 2009-05-30 19:43:58

Examenstress!!! Ik zit er middden in. Mijn oudste dochter van 17 doet nu eindexamen Gymnasium. Het is weer een stressvolle tijd. Herinneringen van mijn eigen examen schieten voorbij. Mijn dochter staat er goed voor maar toch is ze van de week flauw gevallen van de stress. Stress die wordt ook wel veroorzaakt door anderen. Thuis proberen we zo gewoon mogelijk te leven. Ze heeft wat privileges, is vrijgesteld van helpen. Ze studeert erg hard en als ze het haalt wil ze naar Antwerpen Geneeskunde gaan studeren, dan gaat ze het huis uit. Wat zijn die 17 jaren snel gegaan. Laat haar nog maar even examenstress hebben dat betekent dat ze gewoon nog lekker thuis bij paps en mams is. Heerlijk. Ik kijk niet echt uit naar de komende tijd, als ze het huis uit gaat. Wat zal ik haar missen. Nee, geef mij dan nog maar even examenstress, kan ik nog lekker vertroetelen en knuffelen, sussen, kopjes thee met lekkers boven brengen, lekker even samen de stad in om te ontspannen. Over drie weken zullen we het weten, en dan op naar het grote leven. Dat zal ook wel weer wennen. Maar van harte gaat het niet.

Femke S 2009-05-28 07:59:04

Tuurlijk Marg, je best doen is goed genoeg. Dat zou ik mijn kinderen ook zeggen en mijn ouders zeiden dat ook tegen mij, maar het maakte niet uit. Ik was op de een of andere manier een enorme streber. Zo erg dat mijn ouders op een gegeven moment zeiden: "als je nu niet minder hard gaat werken dan ga je naar de havo..." en dat werkte op mij. Ik focuste me niet langer op negens, maar ging meer genieten van het leven en slaagde uiteindelijk met prima cijfers voor het VWO. (al was dat examen dan wel zenuwslopend)

marg 2009-05-27 19:29:05

Als het woordje..Overhoring..viel werd ik al misselijk!
Laat staan proefwerk of examen! Dat begon al op de lagere school, en het is nooit meer verdwenen.
Waarom de een dat erger heeft als de ander?
Mijn zusje kon het niks schelen, ze was iets ouder als ik was, ze heeft er nooit wakker van gelegen!
Wel zakte ze vaker, en hoe vaker zij de plank missloeg, hoe harder ik mijn best deed om ouders tevreden te stellen. Zou het daar aan kunnen liggen?
Tegen mijn eigen kinderen heb ik altijd gezegd dat ze maar een ding kunnen doen, en dat is hun best doen!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.