De oudste zoon van Grace, Jacob, wil niets liever dan vertrekken naar Engeland. De knappe Thornton droomt ervan om dichter te zijn en dochter Alicia wil concertpianiste worden. Alleen Frieda lijkt geen ambities te hebben, haar wens is om de familie bij elkaar te houden.

Wanneer er opstand heerst in Sri Lanka, raakt de jongste zoon en rebel van het gezin Cristopher daarbij betrokken.

De etnische conflicten en het geweld nemen toe en Grace moet hulpeloos toezien hoe haar mooie leven in stukken uiteenvalt. Ook haar gezin kan ze niet bij elkaar houden en een voor een vertrekken vier van haar kinderen naar Engeland om daar een nieuw leven op te bouwen.

Auteur
Roma Tearne ontvluchtte Sri Lanka op haar tiende. Sindsdien woont en werkt ze in Engeland. Ze is kunstschilderes en schrijfster. Haar eerste roman werd genomineerd voor de Costa First Novel Award.



Voorproefje: lees hier exclusief de eerste hoofdstukken uit het boek Porselein.



Porselein – Roma Tearne, Uitgeverij De Kern,
ISBN 9789032511364, € 17,95, Genre vertaalde literatuur, Uitvoering hardcover
Verschijningsdatum 28 mei 2009



U kunt Porselein van Roma Tearne hier binnenkort bestellen.

[rectangle]

De meest beroemde inwoner van het Muiderslot nodigde in zijn leven vaak mensen uit om zijn saaie avonden in het kasteel te verlichten met zang en voordracht. Deze groep mensen werd de Muiderkring genoemd. Vandaag de dag biedt het Muiderslot nog altijd een breed podium voor theater en voordrachtskunst.

Op 27 mei 2009 om ’s ochtends 7.15 uur ‘bij rijzende zonne’ vindt bij de sluis in Muiden de feestelijke aftrap plaats van ‘Hooft op Hol’. De beschermheer van het festival, minister van OC&W Ronald Plasterk, zal het festival openen. Dit doet de minister op dezelfde wijze als P.C. Hooft dit in 1609 deed bij dezelfde sluis waar Hooft werd beëdigd als Drost van Muiden en baljuw van het Gooi.

Op 13 juni zal er een unieke Hooft Marathon zijn met maar liefst drie stukken van P.C. Hooft op één avond:

• Warenar, P.C. Hoofts beroemde komedie door theatergroep de Kale.
• Operaliederen uit de Granida door Stichting Ipermestra.
• Geeraerdt van Velsen, Hoofts renaissancedrama -met een knipoog- gespeeld door Stichting Kwast.

Ik oktober, tijdens de herfstvakantie, zijn er theatrale avondrondleidingen bij kaarslicht, verzorgt door de acteurs van het Muiderslot.

Wilt u meer weten over het Muiderslot of over theaterfestival ‘Hooft op Hol’, ga dan even naar de website van het Muiderslot www.muiderslot.nl.

Informatie
Stichting Rijksmuseum Muiderslot, Herengracht 1, 1398 AA Muiden, telefoon: 0294 256262, e-mail: info@muiderslot.nl, website: www.muiderslot.nl

Het boek ‘100 Pastasauzen’ biedt inspiratie voor nieuwe sauzen en variatie op de klassieke sauzen. Kies zelf uw favoriete pastasoort of laat u leiden door de tips in het boek en probeer de sauzen ook eens met rijst, brood of koud als salade.

‘100 Pastasauzen’ biedt voor ieder een sausje: van vegetarische en gezinssauzen tot chique sauzen met truffelolie of fazant. De recepten zijn bedoeld als hoofdgerecht voor vier personen, maar met gehalveerde porties zijn de sauzen natuurlijk ook geschikt voor voor- en bijgerechten.

Ga snel aan de slag en probeer ze alle 100!



100 Pastasauzen – Thea Spierings, Uitgeverij Caplan
ISBN 9789087242220, Prijs € 14,95, Genre kookboeken, Uitvoering paperback
Verschijningsdatum maart 2009



U kunt 100 Pastasauzen hier bestellen.

[rectangle]

Mijn zoon zit naast me op de bank. We kijken naar een tekenfilm en zoals altijd wanneer het spannend wordt, kluift hij op zijn nagels. Dat doet hij niet alleen bij films, ook bij een demonstratie van de brandweer of een bezoek aan de kermis. Soms haal ik die hand weg bij zijn mond. Dat helpt natuurlijk niks. Een tel later knaagt hij alweer. Hij merkt het niet eens.  

Het schijnt dat hij er niks aan kan doen. Hij heeft het van mij. Ik ben ook een notoire nagelkluiver. Als mijn vingers op zijn, begin ik gewoon aan mijn tenen. Tot voor kort dacht ik dat ik dat deed omdat ik het lekker vind. Het geluid van een knappend stukje nagel, de structuur van een velletje…hmm. Maar nee, nagelbijten blijkt een impulsstoornis te zijn. Het is zelfs erfelijk en er is ook nog een medische naam voor: onychophagie. 

Daar zijn we mooi klaar mee, mijn zoon en ik. We zijn patienten met een impulsstoornis. Er is een kliniek die je snel van de ziekte af kan helpen maar  ik zou niet weten waarom wij daarheen zouden gaan. Wat is er mis met een lekker potje nagelbijten? We kunnen ook een zak chips leeg eten als de fim spannend wordt, maar nagels lijken me minder schadelijk.

Ik vertel mijn zoon nog maar even niet dat hij een erfelijke ziekte heeft. Hij is nog zo jong. Ik laat hem nog even lekker van de film genieten. En als het spannend wordt, kluift hij maar lekker een eind weg. Ik doe met hem mee. Een stoornis, hoe verzinnen ze het?

Tot de woede is geluwd door Åsa Larsson

De eerste zin: Ik herinner me hoe we stierven.

Waar het over gaat: Twee jonge mensen verdwijnen tijdens het duiken in een afgelegen Zweeds meer.

Waardering: 8.

De stroom spannende boeken wordt steeds groter, maar de kwaliteit steeds minder. De meeste detectives en whodunits belanden al na drie bladzijden lezen in mijn kast ‘weggeefboeken’. Maar deze Zweedse Åsa Larsson kan het!

Ze schrijft kraakhelder. Het is net versgevallen sneeuw (een prettige eigenschap van veel Scandinavische schrijvers) en ze mijdt het cliché. Ik heb in geen jaren zo’n ongelooflijk spannende openingsscène gelezen. De haren rezen me te berge.

Even wat feiten om de sfeer neer te zetten: je duikt in een meer waarvan de watertemperatuur tegen het vriespunt aan zit. Je reddingslijn wordt losgesneden. Je vindt het wak terug, maar ontdekt dat het is afgedekt met een loodzware deur.

Met de spanning zit het dus wel goed. Daarnaast creëert de schrijfster zeer levende personages die zo bij je in de klas hadden kunnen zitten. Hier word ik blij van. Een heuse literaire thriller. Ik geef een 8.



Tot de woede is geluwd – Åsa Larsson, Uitgeverij Anthos
ISBN 9789041413222, Prijs € 19,95, Genre literaire thriller, Uitvoering paperback
Verschijningdatum april 2009, Aantal pagina’s: 267

[rectangle]

De tocht is 5 kilometer lang, omdat dit de afstand is die een kind in een ontwikkelingsland gemiddeld moet afleggen om bij school te komen. Uit solidariteit met de kinderen, lopen wij op 7 juni dezelfde afstand.

Walk the World is een wereldwijde loop die wordt georganiseerd om aandacht te vragen voor de hongersnood in de wereld. Iedere zes seconden sterft er in de wereld een kind aan voedselgebrek en daar moet een einde aan komen. Het World Food Programme van de VN voedt op dit moment meer dan 100 miljoen mensen in 80 landen.

Alle schoolkinderen in de ontwikkelingslanden krijgen van het World Food Programme een rode plastic mok. Voor slechts € 0,20,- per dag vult het World Food Programme deze mok met een voedzame maaltijd. Voor € 35,- voed je dus al een jaar lang een kind op school. Op die manier geef je een kind een maaltijd én een kans op een betere toekomst.

Natuurlijk doet Nederland ook mee aan Walk the World. Op zondag 7 juni lopen we tussen 13:30 en 15:00 uur in Den Haag. Het thema: Walk the World en ‘Vul een mok!’.

De start en finish van de tocht is op het Spuiplein in Den Haag waar ook optredens zijn te zien van o.a. Roel van Velzen en Berget Lewis.

Programma voor de dag

• 12:00 uur – Plein open, aanvang registratie
• 13:30 uur – Start Walk the World
• 14:30 tot 17:00 uur – Optredens op Spuiplein

Leuk om te weten: bekende deelnemers aan de Walk the World tocht zijn Gijs Staverman (ambassadeur), Eric van Tijn, Henk-Jan Smits, Elle van Rijn en Marleen Veldhuis.

U kunt zich aanmelden voor de tocht op www.walktheworld.nl. Op deze website vindt u tevens meer informatie.

Wanneer: zondag 7 juni 2009 van 13:00 tot 15:00 uur.

Prijs: deelname aan de tocht is € 5,- p.p. Dit geld gaat rechtstreeks naar het World Food Programme.

Informatie
Walk the World, Spuiplein Den Haag, telefoon: 015 2195472, website: www.walktheworld.nl

[rectangle]

Maar op een dag is Hanna verdwenen en ze blijft in Michaels herinneringen rondspoken. Dan ziet hij haar op een dag terug op een plek waar hij haar nooit had verwacht. Michael observeert, als jonge Rechtenstudent, het Nazi tribinaal en Hanna staat terecht voor een verschrikkelijk misdrijf. Ze weigert zich te verdedigen.

De voorlezer heeft wereldwijd miljoenen lezers gevonden en is inmiddels een moderne klassieker geworden.

‘Hanna draaide zich om en keek me aan. Haar blik vond me meteen, en zo merkte ik dat ze al die tijd had geweten dat ik er was. Ze keek me simpelweg aan. Haar gezicht vroeg om niets, smeekte om niets, verzekerde of beloofde niets. Het bood zich aan. Toen ik onder haar blik rood werd, keerde ze zich van mij af en wendde zich weer tot de rechtbank.’

TIP! De voorlezer is zeer recentelijk verfilmd als de bioscoopfilm The Reader. Hij draait nog steeds in de (grote) bioscopen.



De voorlezer – Bernhard Schlink, Uitgeverij Cossee
ISBN 9789059362550, Prijs € 10,00, Genre vertaalde literatuur, Uitvoering paperback
Verschijningsdatum februari 2009



U kunt De voorlezer hier bestellen.

[rectangle]

Op de Libelle Zomerweek kwam ik namelijk de stand van Antoinette tegen. Zij is de eigenaresse van La Source. De hele week lang stond zij met collega’s wijn te schenken en te verkopen aan iedereen die langs kwam lopen. Maar geen gewone wijn. Nee, alcoholvrije wijn!

Ik moet toegeven dat ik het ook nog nooit had geprobeerd, omdat ik niet dacht dat dit lekker zou zijn. Het zal dan wel niet meer naar wijn smaken. Nou dat had ik mooi mis! Ik heb ze allemaal mogen proeven van Antoinette: rode, witte, rosé, met bubbels en zonder! En ik was verbaasd. Ik had dus niet verwacht dat dit alcoholvrije drankje écht smaakt naar een goed glaasje wijn! Helemaal de mousserende wijn.

Hoe het kan?
Dat de wijn echt smaakt naar een ‘normale’ wijn komt doordat de alcohol er naderhand is uitgehaald. Een vacuümpomp zuigt de waterdamp en de alcohol eruit. Zodoende blijft de smaak in tact.

Leuk
Het bevat slechts éénderde aan calorieën ten opzichte van een gewoon wijntje. En La Source verkoopt niet alleen maar alcoholvrije wijn, maar ook andere alcoholvrije drankjes zoals whisky, rum, aperitiefjes, Apfelcorn en Spaanse Sangria.

Hebben
Lust u ook wel zo’n wijntje, neem een kijkje op de website van La Source. U kunt de alcoholvrije wijn online kopen, maar u kunt hier ook kijken welke slijterijen bij u in de buurt deze wijn verkopen.

[rectangle]

Modern paar ?

 

Ma Chère Kati,

 

Sinds gister hebben de Franse media het erover dat onze President druk bezig is om z’n imago wat op te krikken. Hij is namelijk een beetje jaloers op z’n Amerikaanse collega en wil ook zo dolgraag net zo modern zijn als Barak Obama. Barak had voor z’n verkiezingscampagne ruimschoots gebruik gemaakt van internet wat hem de reputatie gaf zeer modern te zijn. Ook nam hij, toen hij op bezoek ging bij de Queen voor haar een ipod mee, niet wetende dat de 82 jarige Elisabeth al sinds 2005 een ipod op haar nachtkastje had liggen !

 

 

Nu heeft Sarkozy dan door hoe het moet, hij is sinds kort ook op Face Book !

Zijn vrouw Carla vind ik eigenlijk wel modern, zij is een bekende zangeres, alhoewel ze haar carrière even stop zette. Ze doet al lang vrij actief mee aan allerlei aids projecten. Ook werkt ze druk mee aan het modernisering project van haar man en gaf een paar dagen geleden een heel relax interview (er was "toevallig" ook een cameraman die alles filmde) aan de Franse Libelle : "Femme Actuelle" waar haar man ook te zien was. Hieronder zal ik een kort stukje posten waar het presidentiële paar over hun hond vertelt. Het interview begint al goed want de hond heet "Clara", en de journalist noemt het beestje per ongeluk "Carla" wel een hele monumentale blunder dus.

 

 

Hier beelden van het interview met "Femme Actuelle", jammer genoeg in t Frans maar het gaat om de ontspannen sfeer :

http://www.youtube.com/watch?v=knatKXzWPXU

 

En Kati denk je dat Prinses Maxima ook een dergelijk interview zou kunnen geven aan Libelle ? Maar misschien ligt dat toch wat anders omdat het daarbij om het koningshuis gaat. Vind jij Willem Alexander en haar een modern paar trouwens ?

 

 

 

Zojuist bericht van beste vriendin uit de States: ze heeft huidkanker. Een basaal-carcinoom. Op zich goed behandelbaar, en zoals nu lijkt nergens uitzaaingen, maar leuk is anders. Ze blijft er kalm onder. Komt wel goed, ze snijden het weg, dus ik kom een beetje beschadigd aan op Schiphol.

Zet jij je Cardinals baseball-cap op? Hebben we je snel in de gaten. Doe ik. Die cap is schreeuwend rood met een kardinaal-vogel erop geprint. Dan val je wel op. Een brandweerwagen is er niks bij.

Vriendin nr. 2, die ook mee komt, wordt de week voor vertrek geopereerd aan haar pols (zij ook al), ik hink, danwel strompel, moet ook weer terug naar de chirurg om mijn vingers na te laten kijken – wij waren het eens: wij vormen een fraai trio. Maar gaan wel lol hebben! Reken maar van yes!

Om met hartsvriendin te spreken ‘dat zijn nou de euvels van 50+…..’

Maar dat weerhoudt ons niet! Neehee! Een dagje Amsterdam, voor ze weer terugvliegen, zij heeft een vijf-sterren hotel geboekt, ik ga baden in weelde.

Maar toch vind ik het idee van huid-kanker een beetje eng. Zal wel goed gaan, ze is er snel bij, maar toch…. beetje bibber toch wel.

Hoe dom kun je zijn? Ik was erg dom. Of op zijn minst vergeetachtig. Zo was ik lekker in mijn tuintje aan het prutsen en bedacht al doende van alles. Dat de schuurdeur wel eens een lik verf mocht hebben en dat ik de heg wil snoeien. En die ene bak, daar konden nog wel wat hangpetunia’s in. Of bamboe. 

Bamboe? Natuurlijk! Dat leek me ineens je-van-het. Een pot schitterende hoge bamboe met bladeren die ruisen in de wind. En in een pot kan bamboe niet gaan woekeren. Waar wachtte ik nog op? Hup, naar het tuincentrum en wel nu meteen! Een minuut later zat ik in de auto.

Onderweg was het druk. Dat heb je op Hemelvaartsdag. Dan hebben mensen vrij en gaan ze eropuit. Lekker naar vrienden of familie. Of desnoods naar de dierentuin. Even verderop stokte het verkeer. Ik zag allerlei mensen in oranje hesjes het verkeer in bepaalde banen leiden. Er was vast een ongeluk gebeurd, dacht ik. Hoe dom. 

Al die auto’s gingen naar het tuincentrum. Het was er zó druk dat die mensen in oranje hesjes noodgedwongen het verkeer moesten regelen omdat het anders een grote puinhoop zou worden. Er was iemand die het inkomende verkeer regelde, iemand die het uitgaande verkeer deed en vier hesjes die op het parkeerterrein zelf nog van alles regelden.  

Drie uur deed ik erover voor ik weer thuis was. Toen was ik humeurig, verhit en dorstig. Maar ik had mijn bamboe. Ik neem me voor om nooit nooit nooit meer op Hemelvaartsdag naar het tuincentrum te gaan. Maar dacht ik dat vorig jaar niet ook? 

Overgeven en vieze luiers. De laatste paar dagen werd ons huishouden totaal overhoop gegooid door zieke Dreumes en zieke Baby. Vooral Dreumes had het zwaar. Ze wilde niet meer eten en gooide alles wat ze dronk er weer uit. Het concept ‘in een bakje spugen’ snapt ze nog niet en dus hebben we ontelbaar veel hydrofiele luiers onder haar mond geduwd, uitgespoeld en gewassen. En lakentjes. En slaapzakken. En handdoeken. Eigenlijk alles wat maar voorhanden was als er even geen houden meer aan was.

‘t Arme ding was slap en lusteloos en werd nog magerder dan ze al was. Haar ogen stonden diep-ongelukkig en het enige wat ze nog zei was: "Nee." In heel veel varianten, dat wel. Ik heb nog nooit geweten dat je ‘nee’ op zoveel verschillende manieren kunt uitspreken.

Baby had gelukkig alleen maar spuitluiers. Tot aan haar nek. Dus voor haar spoelden we rompertjes en broekjes uit. En wasten we haar ontelbare keren. Drinken deed ze nauwelijks, maar gelukkig nog wel genoeg om niet uit te drogen.

Vandaag lijkt het tij eindelijk te keren en stappen we voorzichtig weer uit ons zure hol. Dreumes begint weer wat meer te kletsen en Baby meer te drinken. Wie weet kunnen we vandaag zelfs nog wel eventjes gezellig naar buiten, even frisse lucht happen. En dan gauw weer naar binnen zodat we geen kou vatten. Ookal schijnt dat een fabeltje te zijn, ik neem het zekere voor het onzekere. Het is namelijk veel fijner als we allemaal gezond zijn.

Een reis van meer dan 10.000 kilometer over twee continenten en door veertien landen: een zwaluw doet het twee keer per jaar. Voor schrijver Horatio Clare was het de reis van zijn leven.

Per trein, auto, bus, bromfiets, vrachtwagen, kano, vliegtuig, kameel en schip volgde hij de zwaluwtrek van februari tot mei. Hij verwerkte zijn meest bijzondere en opmerkelijke belevenissen, zijn meest inspirerende ontmoetingen en gedachten in het boek ‘De reis van de zwaluw’.

In dit boek vindt u onder andere het recept van een medicijnman voor zwaluwstoofpot, wordt vertelt hoe je zonder paspoort of geld toch verder kunt reizen en leest u over een angstaanjagend voorval met drie Spaanse soldaten en een kleine oranje hond.

Klopt het eeuwenoude gezegde van de Zoeloes? ‘De reis van de zwaluw’ is een eerlijke en fascinerend verslag over familie, vriendschap en de zoektocht naar innerlijke rust.



De reis van de zwaluw – Horatio Clare, Uitgeverij Nieuw Amsterdam
ISBN 9789046805893, Prijs € 19,95, Genre reisverhalen, Uitvoering paperback
Verschijningsdatum mei 2009



U kunt ‘De reis van de zwaluw’ hier bestellen.

[rectangle]

Vooroordelen over Fransen.

Bonjour Abbi,

Elke keer als er reclame van een bepaalde bank op onze Nederlandse televisie komt moet ik aan jou denken. Gek hè? Maar het is in het Frans en ik moet er altijd om lachen. Ook zijn er zoveel vooroordelen over de Fransen in te vinden. Het is natuurlijk ook waar. Mijn vader zei het destijds al toen hij met mijn moeder naar Frankrijk op vakantie ging:
Mooi land Frankrijk, maar er moeten geen Fransen wonen.
Ik zeg het ook steeds, meer omdat mijn vader het altijd zei. Mijn ervaringen met het land zijn heel divers. De keer dat wij naar Bretagne gingen was voortreffelijk. De mensen zijn vriendelijker, zo gastvrij, heel anders dan in de rest van Frankrijk. Daar waar jij woont ben ik nog nooit geweest dus dat weet ik niet maar in de Auvergne of in het Noorden daar waren ze helaas zoals mijn vader zei: mooi land, maar de Fransen…

In ieder geval proberen wij nog een petit peu Frans te praten als we daar zijn, maar soms doen ze lijkt wel of ze er werkelijk geen bal van verstaan! Engels weigeren ze te spreken of ze leren het niet maar het is jammer dat ze arrogant over komen terwijl de toeristen wel de moeite doen. Het weerhoudt ons vaak ervan om naar dit mooie land te gaan omdat wij niet voldoende Frans spreken.

Wat jammer toch eigenlijk hè? Abbi, had jij geen moeite met de ‘arrogantie’ van de Fransen? Of is dit inderdaad een vooroordeel? Had jij moeite je aan te passen aan de Franse levenswijze en was jouw Frans voldoende? Werd je snel geaccepteerd?

Alle vooroordelen op een rijtje in het filmpje waar ik het over had:

http://www.youtube.com/watch?v=daBEdfALVbI

Robin Williams over The French:

http://www.youtube.com/watch?v=Tc78yPv_ztM

Maar niet alleen voor een kopje thee kunt u terecht in de 20 bij 12 meter grote tuin aan de rand van het centrum. De naam zegt het al, want u kunt ook lekker snuffelen tussen brocante spulletjes. En de Theetuin heeft speciaal voor haar gasten een bijzondere fietsroute samengesteld door het schilderachtige, maar ook groene gedeelte van Delft.

Fietsroute
De fietsroute brengt u langs verschillende zaakjes met nog meer brocante, antiek, en keramiek. U kunt tijdens de rit ook een kijkje nemen bij een zuivelboerderij en druivenkwekerij of even stoppen bij een een sfeervol theehuis om vervolgens nog meer mooie plekjes van het groene Delft te zien.

Het is een tocht van ongeveer 35 kilometer die start bij de de Van Brocante tot Theetuin. Tegen een kleine vergoeding is de fietsroute hier te verkrijgen.

Openingstijden
Van Brocante tot Theetuin is van april tot en met juli iedere tweede zaterdag van de maand en op 5 en 19 september van 10.00 tot 16.00 uur geopend. De entree is gratis.

Voor meer informatie over de fietstocht en de speciaalzaakjes die u onderweg kan tegenkomen, neem een kijkje op de website van Van Brocante tot Theetuin.

[rectangle]

Zuid-Frankrijk

Wij zijn in de meivakantie naar Zuid-Frankrijk geweest. Ik dacht kom, ik waag nog een poging om mijn welverdiende vrije dagen door te brengen in dat door veel Nederlanders geliefde land. We vertrokken op zaterdag al vroeg in de ochtend. Het was nog donker (kan je nagaan hoe vroeg ik m’n bed uit moest) toen we wegreden. De draagbare dvd-speler was aangesloten en –thank God- het werkte allemaal nog. We zagen de zon opkomen wat erg mooi was. Wat ik toen nog niet wist is dat ik op dat moment even heel intens had moeten genieten van de zon. Niet lang daarna, de volgende dag om precies te zijn, hebben we hem een tijdje niet meer gezien. Na onze break in een hotel reden we op zondagochtend weer verder richting de camping. Hoe zuidelijker we kwamen, hoe slechter het weer. Even dacht ik dat we de verkeerde kant opgingen. Dit kon toch niet goed zijn? Hallo! Wij gaan naar ZUID-Frankrijk, daar schijnt altijd de zohon! Maar het was echt, we reden op de hoogste brug ter wereld geloof ik maar zagen er geen ene fluit van, de wolken belemmerden ons uitzicht. De regenwolken. Het was bereslecht weer. Wie had dat kunnen bedenken. Ik bleef optimistisch, want in Zuid-Frankrijk is de temperatuur rond deze tijd van het jaar altijd lekker. Maar we kwamen steeds dichterbij en het werd steeds slechter. Op de camping aangekomen hingen de palmbomen bijna tot op de grond. Door de storm. De regen kletterde tegen de autoruiten en het was koud. JM ging de receptie binnen om de sleutel van de caravan te halen. Hij kwam terug zonder sleutel, onze caravan waren ze nog aan het poetsen. Ook dat nog. Kunnen we nog effe in de auto op de sleutel gaan zitten wachten. En we hadden al zo lang in de auto gezeten. Toen we eindelijk de sleutel in onze handen hadden moesten we eerst nog door middel van een code in te typen de slagboom door. Dat lukte gelukkig. Ik kreeg toen wel een soort ‘hi de hi’ gevoel. De caravan was koud. Snel de verwarming aangezet. Ons welkomstpakket bestond uit een doosje lucifers, een miniflesje allesreiniger, een sponsje en een vuilniszak. Kortom, alles wat je nodig hebt om te overleven in een sta-caravan in Zuid-Frankrijk. Waar was de rosé? vroeg ik me af.

Na een paar dagen koukleumen in die klamme, krappe sta-caravan in Zuid-Frankrijk ging de zon weer schijnen. Omdat het normaal gesproken (lees: als wij er niet zijn) altijd mooi weer is in Zuid-Frankrijk had ik ook helemaal geen truien of vestjes ingepakt. Alleen voor mezelf (beetje egoïstisch wellicht) oja, Jean-Luc had twee truitjes. De temperatuur ging gelukkig ook wel iets omhoog alhoewel het toch wel flink bleef waaien. In het info-blaadje van de camping stond wat er zoal te doen was die week. Toch aardig wat activiteiten die ik nu eigenlijk alweer vergeten ben. Behalve dan dat op Koninginnedag iedereen verzocht werd in het oranje gekleed te gaan (ho de ho). Nee, we waren niet de enige Nederlanders op de camping. Het was één grote kolonie.

We hebben een paar uitstapjes gemaakt. Het leuke van Zuid-Frankrijk is dat het helemaal niet op Frankrijk lijkt. Het is niet net als noordelijke gebieden. Als je er zo doorheen rijdt, zie je andere type huizen, landschappen en bomen, palmbomen. Je hebt pas echt een vakantiegevoel als je palmbomen ziet. Ik deed af en toe gewoon net of ik in Spanje was. De slechte wegbewijzering en rare openingstijden van een parkeergarage brachten me dan weer terug naar de werkelijkheid: we waren in Frankrijk. Hoe het in Spanje zit met wegwijzers of parkeergarages weet ik overigens niet.

We hebben redelijk weer gehad de rest van de week. Zo’n uitspraak verwacht je van iemand die naar Schotland is geweest. Maar niet naar Zuid-Frankrijk. Eén keer hebben we kunnen zwemmen in het zwembad. Je neemt je badpak immers niet voor niets mee naar Zuid-Frankrijk; ‘als je er eenmaal doorheen bent, gaat het wel’…brrr, klappertand klappertand. En dat het ondertussen in Nederland schitterend weer was is niet om te lachen. We vonden het ook niet erg om weer naar huis te gaan, naar het mooie weer. Dachten we optimistisch. Natuurlijk was dat al omgeslagen terwijl wij onderweg waren, en het mooie weer terug ging richting onze camping in Zuid-Frankrijk.